Að lifa eftir vakningu

Það kom mér á óvart að átta mig á því, eftir að ég upplifði andlega vakningu, að til eru heil fræði og kennarar sem einbeita sér sérstaklega að því að hjálpa fólki að lifa lífinu eftir vakningu.

Þegar ég fór fyrst að kynna mér andlega vakningu, taldi ég að það væri afar sjaldgæft fyrirbæri sem væri aðeins fyrir útvalda. Mér datt ekki í hug að hvert einasta okkar gæti vaknað hvenær sem er, hvað þá að fólk þyrfti að aðlagast því að hafa vaknað til meðvitundar um andlegt líf.

Ég hafði, eins og margir, gert ráð fyrir að vakning væri einhvers konar endapunktur. Að þegar maður kæmist þangað, væri einhverju lokið. En það er ekki þannig sem þetta virkar.

Andleg vakning breytir ekki þeirri staðreynd að maður er hér; í mannslíkama, með persónuleika, sögu, taugakerfi og líf sem heldur áfram að mótast. Hún tekur mann ekki út úr mannlegu lífi, hún setur það hins vegar í nýtt samhengi.

Vakning þýðir ekki að maður sé búinn.

Hún þýðir ekki að maður viti hvernig heimurinn virkar, hvernig sambönd eiga að vera eða hvernig lífið eigi að líta út. Hún gerir mann ekki ósnertan fyrir óvissu eða breytingum. Hún fjarlægir ekki mannlega reynslu heldur afhjúpar hana.

Eftir vakningu er maður enn þessi manneskja og lífið heldur áfram að þróast.

Setningin chop wood, carry water er oft notuð í þessu samhengi. Hún vísar til þess að eftir vakningu haldi daglegt líf áfram — ekki vegna þess að maður hafi „sofnað aftur“, heldur vegna þess að það er hér sem lífið gerist. Eftir að á fjallstindinn er komið þurfa fjallgöngumenn alltaf að fara aftur niður á sléttuna og halda áfram lífi sínu þar.

Munurinn er ekki sá að allt verði einfalt eða skýrt, heldur að samband manns við lífið breytist.

Ég hef velt frjálsum vilja fyrir mér í þessu samhengi. Hvort sem maður trúir því að allt sé fyrirfram ákveðið eða að maður taki ákvarðanir í hverju augnabliki, þá breytir vakning sambandi manns við val. Mann getur enn dreymt, stefnt að hlutum og leyft sér að vilja, án þess að halda fast í hugmyndina um stjórn.

Lífið heldur áfram að koma á óvart.

Hluti af andlegri leit fyrir marga getur verið löngun til að vera ekki hér. Að losna undan mannlegu lífi. Hugmyndir sem geta litið út fyrir að vera háleitar, snúast oft um flótta. Það sem einingarupplifun mín kenndi mér var eitthvað allt annað.

Ef við erum lífið sjálft að upplifa sig í gegnum mannlega mynd, þá er tilgangurinn ekki að yfirgefa þessa tilveru heldur að lifa hana. Að upplifa, skapa og taka þátt, sem þessi manneskja, hér og nú.

Fyrir mig varð þetta ekki dramatísk umbreyting, heldur hægfara færsla inn í lífið eins og það er. Mín vakning var ekki endir – hún var og er upphafið að því að lifa lífinu af meiri þátttöku.