Að lifa eftir vakningu

Þegar ég fór fyrst að kynna mér andlega vakningu taldi ég að það væri afar sjaldgæft fyrirbæri, eitthvað sem væri aðeins fyrir útvalda.

Mér datt ekki í hug að hvert og eitt okkar gæti vaknað hvenær sem er – hvað þá að það væri eitthvað sem maður þyrfti svo að læra að lifa með. Að það væru til heilu fræðin og kennarar sem fókusa á að hjálpa öðrum að fóta sig eftir vakningu var fyrir mér algjörlega ný hugmynd.

Ég hafði, eins og margir, gert ráð fyrir að vakning væri einhvers konar endapunktur. Að þegar maður kæmist þangað, væri einhverju lokið. En það er ekki þannig sem þetta virkar.

Andleg vakning breytir ekki þeirri staðreynd að maður er í mannslíkama, með persónuleika, sögu, taugakerfi og líf sem heldur áfram að mótast. Hún tekur mann ekki út úr mannlegu lífi, hún setur það hins vegar í nýtt samhengi.

Vakning þýðir ekki að maður sé búinn.

Hún þýðir ekki að maður viti hvernig heimurinn virkar, hvernig sambönd eiga að vera eða hvernig lífið eigi að líta út. Hún gerir mann ekki ónæman fyrir óvissu eða breytingum. Hún fjarlægir ekki mannlega reynslu heldur afhjúpar hana.

Eftir vakningu er maður enn þessi manneskja og lífið heldur áfram að þróast.

Setningin chop wood, carry water er oft notuð í þessu samhengi. Hún vísar til þess að eftir vakningu haldi daglegt líf áfram, ekki vegna þess að maður hafi „sofnað aftur“, heldur vegna þess að það er hér sem lífið gerist.

Í staðinn fyrir það sem ég hefði kannski haldið, að eftir vakningu yrði lífið á einhvern hátt andlegra, einkennist lífið þvert á móti af ósköp venjulegum dögum, samtölum og ákvörðunum.

Það sem hefur breyst, að minnsta kosti í mínu tilfelli, er ekki að allt sé orðið einfalt eða skýrt, heldur finnst mér frekar að:

• ég hafi minni þörf fyrir að hlutirnir séu öðruvísi en þeir eru

• mér líði ekki lengur eins og ég sé alltaf á leiðinni eitthvert

• ég bíði ekki lengur eftir skýru merki um hvað sé rétt, heldur tek ákvarðanir og sé svo hvað gerist

• ég þurfi ekki lengur að skilja allt

• tilfinningar mínar komi enn upp á yfirborðið, en þær sitji ekki jafn fast, heldur hreyfist frekar í gegn

Lífið eftir vakningu hefur ekki fært mig fjær því heldur nær því, ekki í átt að einhverju háleitara, heldur meira inn í það sem er þegar hér. Í stað þess að ég stefni að einhverjum endapunkt, vindur lífi mínu einfaldlega áfram.