Taktu pláss í tilverunni

Ég var aldrei að leita að andlegri vakningu. Ég var einfaldlega að reyna að skilja hvað væri að gerast innra með mér. Það kom mér á óvart þegar ég fór að lesa um það sem kallað er vakning og áttaði mig á að það sem ég hélt að væri eitthvað óljóst og persónulegt var í raun lýst nákvæmlega þar. En það sem kom mér enn meira á óvart var að vakning virtist ekki leiða mann eitthvert æðra eða stærra heldur þvert á móti aftur hingað, inn í hið venjulega líf. Kennarar eins og Adyashan

Ég fór nýlega á eins dags sjaman vinnustofu með fyrrverandi kennaranum mínum og hópnum sem ég lærði með. Þar átti sér stað djúp heilunarvinna sem einkenndist af mikilli losun, orku og hreyfingu. Um kvöldið og daginn eftir upplifði ég hins vegar ákveðna tortryggni gagnvart öllu sem ég hef verið að gera í andlegum málefnum síðustu fimmtán árin. Það var eins og einhver rödd inni í mér segði: „Hvað ertu eiginlega búin að vera að gera? Var þetta bara tímasóun?“ Það var ekki þannig

Eins og ég hef verið að fjalla um þá hef ég nýlega upplifað þá breytingu að mér líður ekki lengur eins og ég sé stöðugt að ganga á móti vindi. Það er ekki þannig að allt sé orðið auðvelt, heldur að innri mótstaðan sé minni. Eftir að hafa aðlagast þessum nýja veruleika að einhverju leyti, hef ég verið forvitin um að skilja hvað varð til þess að ég náði þessum árangri loksins. Ég trúi ekki að það hafi verið ein aðferð eða eitt augnablik, frekar uppsafnað ferli yfir mörg ár. Sam

Undanfarna daga hef ég upplifað eitthvað sem er erfitt að lýsa án þess að það hljómi ýkt. Það er ekkert stórkostlegt eða dramatískt, en munurinn er samt mikill. Í mörg ár hefur lífið að einhverju leyti liðið eins og ég væri að ýta stórum steini upp brekku. Ekki endilega í augljósri kreppu, ekki stöðugt í miklu álagi, en undirliggjandi tilfinning var samt sú að hlutirnir kostuðu mig meira en þeir ættu að gera. Venjulegur dagur gat skilið mig eftir í þreytu sem var meiri en eðl

Ég hef tekið eftir því að eitthvað er að breytast í mér undanfarið. Það sem hefur breyst er þetta: ég virðist ekki lengur þurfa sterkar upplifanir, toppa eða á einhverju sérstöku að halda til þess að finna fyrir lífi, merkingu eða tengingu. Í langan tíma tengdist líðan mín – og jafnvel sjálfsmynd – því að finna eitthvað  hvort sem það fól í sér góða stemningu, sterka tilfinningu, upplifun sem rýfur hversdaginn í formi matar, drykkja, skemmtunar, áætlana eða ferðalaga. Ekki ve

Það er mikið talað um mikilvægi þess að jarðtengja sig, opna hjartað eða hækka tíðnina þegar kemur að andlegum málefnum. Fyrir suma hjálpar þessi orðræða, en fyrir aðra getur hún verið ruglandi, fjarlæg eða jafnvel valdið meiri spennu. Ég hef sjálf upplifað að orð skipta máli. Ekki bara hvað þau þýða, heldur hvernig líkaminn bregst við þeim. Stundum hef ég fundið fyrir pressu þegar mér var sagt að ég þyrfti að vera meira jarðtengd, rólegri eða vera í annarri eða betri orku, á

Hvernig lifir maður með opið hjarta? Þessi spurning hefur fylgt mér, sérstaklega eftir að ég fór að finna varnirnar mínar mýkjast. Það er eins og eitthvað innra með mér hafi opnast, sem birtist mér í auknu rými. Tvær bækur hafa hjálpað mér að skilja þetta ferli betur; The Untethered Soul  eftir Michael Singer og The End of Your World  eftir Adyashanti. Michael Singer talar um opið hjarta sem daglega iðkun. Ekki sem hugmynd eða andlegt markmið, heldur sem einfalt val, aftur og

Eitt af því sem ég hef orðið sífellt meðvitaðri um eftir mörg ár í sjálfsvinnu, líkamsvinnu og andlegum pælingum, er hversu miklu máli orðin skipta. Ég hef fundið það á eigin skinni hvað það skiptir miklu máli hvað er sagt og í hvaða samhengi, þegar kemur að ráðleggingum. Flestir meina vel og gefa ráð sem byggja á raunverulegri reynslu, innsýn og einlægri löngun til að hjálpa. Engu að síður man ég eftir mörgum augnablikum þar sem mér leið frekar eins og það værið að skamma mi

Fyrst eftir að ég upplifði eininguna – það að ég væri hluti af lífinu sjálfu – tók við svolítið ruglingslegt tímabil hjá mér. Það fyrsta sem ég upplifði var mikil gleði yfir því að vera á lífi og hversu dásamlegt það væri að vera hér á jörðinni. Ég var svo yfir mig spennt að mig langaði að mála allan heiminn. Ég var svo mikið hér og nú að ég átti stundum erfitt með að muna hvaða dagur eða mánuður væri. Fortíð og framtíð skiptu mig engu máli. Eftir einhvern tíma má hins vegar

Mig langar að halda áfram umræðunni um andlega vakningu og nefna eitthvað sem mér finnst mikilvægt að segja upphátt, sem er það að andleg vakning gerir mann ekki sjálfkrafa að betri manneskju. Ég hef velt þessu fyrir mér í gegnum árin. Ég heyrði sögur af fyrstu búddísku munkunum sem komu til Vesturlanda og áttu erfitt með freistingar sem þeir höfðu ekki áður staðið frammi fyrir. Ég horfði líka á heimildarmyndina um Osho og sá hvernig hreyfing sem byggði á raunverulegri innsýn

Eitt af því sem mér finnst mikilvægt að segja, sérstaklega eftir að hafa skrifað um andlega vakningu, er að hún er ekki lausn á mannlegu lífi. Andleg vakning leysir ekki líkamann undan veikindum, þreytu eða verkjum. Hún fjarlægir ekki kulda, myrkur eða þá staðreynd að sumir dagar eru einfaldlega erfiðir. Hún tryggir ekki að maður vakni hress á morgnana eða sé í góðum gír allt árið um kring. Hún átti heldur aldrei að gera það. Það sem vakning breytir er ekki lífið sjálft, held

Í síðasta pistli skrifaði ég um muninn á næmni og andlegri vakningu. Mig langar að halda aðeins áfram á þeirri braut og fara yfir annað sem varð mér smám saman ljóst: muninn á vitundinni sjálfri, manneskjunni, og sjálfsmyndinni sem manneskjan viðheldur. Þegar talað er um andlega vakningu er oft gefið í skyn að maður sé að þroskast, verða meiri, hærri eða skýrari útgáfa af sjálfum sér. Að maður sé í einhvers konar stighækkandi ferli þar sem allt á að verða betra. En það sem é

Mig langar í næstu tveimur pistlum að velta fyrir mér algengum miskilningi þegar kemur að andlegum málefnum. Þetta er ekki skrifað til að leiðrétta neinn eða gera lítið úr neinum, heldur til að deila þeirri skýru aðgreiningu sem hefur smám saman orðið til í minni eigin reynslu. Eitt af því fyrsta sem ég áttaði mig á, þegar ég var komin langt inn á mína andlegu vegferð, var að það að vera næmur eða skyggn er ekki það sama og andleg vakning. Þegar ég byrjaði að kynna mér andleg

Það kom mér á óvart að átta mig á því, eftir að ég upplifði andlega vakningu, að til eru heil fræði og kennarar sem einbeita sér sérstaklega að því að hjálpa fólki að lifa lífinu eftir  vakningu. Þegar ég fór fyrst að kynna mér andlega vakningu, taldi ég að það væri afar sjaldgæft fyrirbæri sem væri aðeins fyrir útvalda. Mér datt ekki í hug að hvert einasta okkar gæti vaknað hvenær sem er, hvað þá að fólk þyrfti að aðlagast því að hafa vaknað til meðvitundar um andlegt líf. É

Ég held að þetta sé ekki sagt nógu oft, en andleg vakning getur verið svolítil … vonbrigði. Ekki vegna þess að eitthvað hafi farið úrskeiðis, heldur vegna þess að hugmyndir manns um hvernig það væri að vera vakandi eða uppljómaður reyndust alfarið rangar. Þegar maður upplifir það sem oft er kallað vakning eða einingu, fylgir því oft mikil opnun og undrun. Í mínu tilfelli var það tilfinning fyrir því að vera hluti af öllu, að vera lífið sjálft í stutta stund. Heimurinn virtist

Síðasta haust var ég eitt kvöldið að hugsa um hvernig ég gæti ekki mögulega upplifað allt í heiminum. Ég hef alltaf haft forvitinn huga. Mig hefur langað að prófa mismunandi hluti, vil alltaf vera að læra eitthvað nýtt og heimsækja nýja staði, jafnvel svo mikið að mér hefur fundist erfitt að velja hvað ég ætti að gera í lífinu því ég vildi gera hreinlega allt, en að taka ákvarðanir hefur falið í sér að velja eitthvað eitt fram yfir annað. Ég get náttúrulega ekki heimsótt alla