Vakning gerir mann ekki sjálfkrafa betri

Mig langar að halda áfram umræðunni um andlega vakningu og nefna eitthvað sem mér finnst mikilvægt að segja upphátt, sem er það að andleg vakning gerir mann ekki sjálfkrafa að betri manneskju.

Ég hef velt þessu fyrir mér í gegnum árin. Ég heyrði sögur af fyrstu búddísku munkunum sem komu til Vesturlanda og áttu erfitt með freistingar sem þeir höfðu ekki áður staðið frammi fyrir. Ég horfði líka á heimildarmyndina um Osho og sá hvernig hreyfing sem byggði á raunverulegri innsýn gat þróast í hættulegt umhverfi.

Það sem ruglaði mig var þetta:Hvernig getur fólk sem hefur upplifað djúpa innsýn samt farið villur vegar?

Í dag skil ég það þannig að innsýn og sálfræðilegur þroski eru ekki það sama. Innsýn í sjálfu sér útilokar ekki freistingu. Hún útilokar ekki mannlega veikleika.

Vakning getur rofið sjálfsmyndina; þá hugmynd að maður sé aðeins sagan, persónan eða hugsunin. En hún fjarlægir ekki sjálfkrafa áföll, skilyrðingu eða mynstur sem liggja djúpt í líkama og taugakerfi. Það þarf enn að vinna með það.

Ég átti samtal við konu sem vinnur með fólk sem er að ganga í gegnum kundalini-ferli. Hún sagði við mig að líklega hefði opnunin mín ekki orðið yfirþyrmandi vegna þess að ég hafði þegar eytt mörgum árum í að vinna í mínum málum. Sú athugasemd sat í mér.

Ég fór að hugsa að vakning sé kannski ekki upphafið að því að verða betri manneskja, heldur einfaldlega afhjúpun. Þegar sjálfsmyndin slakar verða mynstur sýnilegri, ekki vegna þess að þau séu ný, heldur vegna þess að maður sér þau skýrar.

Andlegi kennarinn Adyashanti hefur talað um sannleikann eins og demant með ótal hliðum. Maður getur séð eina hlið mjög skýrt, án þess að sjá allar hinar. Að sjá í gegnum sjálfsmyndina útilokar ekki að manneskjan búi ekki ennþá yfir blindum blettum.

Þegar ég upplifði einingu fannst mér ég geta líkt tilverunni við einhvers konar leik eða tilraun, að við séum hér til að upplifa lífið, en að kjarni okkar sé stærri en þessi mannlega mynd. Sú hugsun fannst mér bæði falleg og hættuleg. Ég sá hvernig hana væri hægt að misskilja sem leyfi til að gera hvað sem er.

En þó lífið sé upplifun, þá hafa gjörðir afleiðingar. Ekki sem refsing, heldur sem einföld orsök og afleiðing. Þó við séum hluti af einhverju stærra, þá lifum við samt í mannlegu samhengi þar sem hegðun skiptir máli.

Við þurfum enn að vinna okkar sjálfsvinnu. Við þurfum enn að taka ábyrgð á því hvernig manneskju við viljum vera. Vakning er ekki uppfærsla á persónuleikanum. Hún gerir mann ekki ósnertan. Hún fjarlægir ekki ábyrgðina, hún gerir hana skýrari. Mögulega er það þar sem raunverulegur þroski byrjar.