Vakning gerir mann ekki sjálfkrafa betri

Mig langar að halda áfram umræðunni um andlega vakningu og nefna eitthvað sem mér finnst mikilvægt að segja upphátt: andleg vakning gerir mann ekki sjálfkrafa að betri manneskju.

Þetta er eitthvað sem ég hef velt fyrir mér í mörg ár. Ég man til dæmis eftir því að hafa heyrt sögur af fyrstu búddísku munkunum sem komu til Vesturlanda og stóðu allt í einu frammi fyrir freistingum og aðstæðum sem þeir höfðu ekki áður þurft að takast á við. Ég horfði líka á heimildarmyndina um Osho og sá hvernig hreyfing sem byggði að mörgu leyti á raunverulegri innsýn gat smám saman þróast yfir í umhverfi sem varð bæði flókið og hættulegt.

Það vakti hjá mér spurningu sem ég gat ekki alveg sleppt: Hvernig getur fólk sem hefur upplifað djúpa innsýn samt farið villur vegar?

Í dag skil ég þetta öðruvísi en áður.

Ég sé nú að innsýn og sálfræðilegur þroski eru ekki endilega sami hluturinn. Að sjá í gegnum sjálfsmyndina útilokar ekki mannlega veikleika. Það útilokar ekki freistingar. Það útilokar ekki áföll, skilyrðingar eða gömul mynstur sem búa enn í líkamanum og taugakerfinu.

Vakning getur rofið þá hugmynd að maður sé aðeins persónan, sagan eða hugsanirnar. Hún getur opnað fyrir dýpri sannleika um eðli meðvitundar. En hún hreinsar ekki sjálfkrafa allt það sem manneskjan hefur lifað í gegnum. Það þarf enn að vinna með það.

Ég átti samtal við konu sem vinnur með fólki sem er að ganga í gegnum kundalini-ferli. Hún sagði við mig að líklega hefði opnunin mín ekki orðið jafn yfirþyrmandi og hjá sumum, vegna þess að ég hafði þegar eytt mörgum árum í sjálfsvinnu og innri vinnu. Sú athugasemd sat í mér.

Hún fékk mig til að velta fyrir mér hvort vakning sé kannski ekki upphafið að því að verða „betri“, heldur fyrst og fremst afhjúpun. Þegar sjálfsmyndin byrjar að losna verða mynstur oft ekki veikari, heldur sýnilegri. Ekki vegna þess að þau séu ný, heldur vegna þess að maður sér þau loksins skýrar.

Adyashanti hefur talað um sannleikann eins og demant með ótal hliðum. Maður getur séð eina hlið hans mjög skýrt, án þess að sjá allar hinar. Að sjá í gegnum sjálfsmyndina útilokar því ekki að maður búi enn yfir blindum blettum.

Þegar ég upplifði einingu fannst mér ég geta líkt tilverunni við einhvers konar leik eða tilraun. Eins og við værum hér til að upplifa lífið í mannlegri mynd, á meðan eitthvað dýpra í okkur væri ósnertanlegt.

Sú innsýn var falleg, en hún var líka hættuleg. Ég sá mjög skýrt hvernig slíka innsýn væri hægt að misskilja sem einhvers konar leyfi til að gera hvað sem er, eins og gjörðir skipti ekki máli ef allt sé hvort sem er eitt.

En þó svo að lífið sé upplifun, þá hafa gjörðir okkar enn afleiðingar, ekki sem refsing, heldur sem einföld orsök og afleiðing. Þó svo að við séum hluti af einhverju stærra, þá lifum við enn í mannlegu samhengi þar sem hegðun okkar, orð og gjörðir hafa áhrif.

Við þurfum enn að vinna okkar sjálfsvinnu. Við þurfum enn að taka ábyrgð á því hvernig manneskja við viljum vera. Vakning er ekki uppfærsla á persónuleikanum. Hún gerir mann ekki ósnertanlegan. Hún fjarlægir ekki ábyrgðina, hún gerir hana skýrari.

Mögulega er það þar sem raunverulegur þroski byrjar.