Vakning er ekki lausn á mannlegu lífi

Eitt af því sem mér finnst mikilvægt að segja, sérstaklega eftir að hafa skrifað um andlega vakningu, er að hún er ekki lausn á mannlegu lífi.

Andleg vakning leysir ekki líkamann undan veikindum, þreytu eða verkjum. Hún fjarlægir ekki kulda, myrkur eða þá staðreynd að sumir dagar eru einfaldlega erfiðir. Hún tryggir ekki að maður vakni hress á morgnana eða sé í góðum gír allt árið um kring.

Hún átti heldur aldrei að gera það. Það sem vakning breytir er ekki lífið sjálft, heldur það sjónarhorn sem lífið er lifað frá.

Ég held að einhvers staðar djúpt inni hafi ég haldið að þegar ég kæmist á ákveðinn stað á mínu andlega þroskaferðalagi þá yrði allt einhvern veginn í lagi, að einhverju yrði lokið. Það er hins vegar ekki það sem gerðist.

Ég á enn daga þar sem mér líður illa eða er ekki í stuði, en munurinn er sá að ég held ekki lengur að það sé á einhvern hátt merki um að vakningin hafi ekki virkað, vegna þess að það er ekki afturför, það er einfaldlega þannig sem mannlegt líf er.

Vakning er ekki uppfærsla á manneskjunni. Ég varð ekki skyndilega ný eða betri útgáfa af sjálfri mér. Vakning er heldur ekki leið framhjá því að vera manneskja. Hún er vitneskjan um að það sem maður er í sínum innsta kjarna er ekki háð því hvernig dagurinn manns gengur.

Það er meiri mýkt í þeirri vitneskja en ég bjóst við. Hún hefur hjálpað mér, ekki af því hún bætir allt, heldur af því hún tók af mér þá byrði að halda að allt þurfi að vera fullkomið.

Ég má vera þreytt án þess að draga eigin dýpt í efa. Ég má leita mér hjálpar án þess að líta á það sem vísbendingu um að eitthvað hafi farið úrskeiðis. Ég má leyfa líkamanum að vera eins og hann er, án þess að gera hann að vandamáli sem þarf að laga.

Vakning lofar ekki fullkomnu lífi eða stöðugri vellíðan. Hún býður aðeins upp á eitt; að lifa þessu lífi eins og það er, af meiri heiðarleika og dýpri sátt við það að vera manneskja. Það er mögulega stærsta breytingin, ekki að lífið verði léttara, heldur að strögglið minnki.

Ég er enn að aðlagast þessari nýju sýn. Það er eitt að sjá skýrt að maður er ekki bundinn sjálfsmyndinni eða sveiflum dagsins, en annað að leyfa þeirri vitneskju að síga inn í líkama sem hefur sína sögu, sitt taugakerfi og sín viðbrögð.

Vitneskjan getur birst á augabragði. Aðlögunin er hægari. Hún gerist í daglegu lífi, í samböndum, í ákvörðunum og venjum sem smá saman endurraða sér. Líkaminn þarf sinn tíma og lífið sjálft líka.

Það hjálpar mér að muna að þetta er ekki keppni og ekki bein lína. Stundum virðist maður taka eitt skref áfram og tvö til baka, en það þýðir ekki að maður sé komin aftur á byrjunarreit. Það er kannski þannig sem þessi aðlögun á sér einmitt stað, hægt og rólega, nánast án þess að maður taki eftir því.