Taktu pláss í tilverunni

Stundum held ég að það erfiðasta við að átta sig á eigin mynstrum sé að maður veit ekki endilega að þau séu mynstur. Ef maður hefur alla ævi verið vanur að hafa áhyggjur af því hvað öðrum finnst, að laga sig að öðrum, að þurfa ekki of mikið, að vera stöðugt á varðbergi eða að loka á eigin tilfinningar, þá getur það einfaldlega virst vera eðlilegt ástand. Það er frekar algengt að hugsa með sér, að svona sé ég bara, en hvað ef það er ekki alveg rétt? Hvað ef þetta er eitthvað s

Í síðasti pistli fjallaði ég um hvernig við lærum ákveðin tengsl eða leiðir til þess að verja okkur í barnæsku, en ég vil taka fram hversu mikilvægt það er að tala um þessi málefni án þess að gera tengslamynstur að einhverjum nýjum persónuleika einkennum. Við erum ekki bara „kvíðin“ (e. anxious) eða „forðandi“ (e. avoidant). Við getum haft ákveðnar tilhneigingar og þær geta orðið sterkari við ákveðnar aðstæður, en við getum líka breyst. Og það að skilja sitt eigið mynstur þýð

Við mannfólkið eyðum ótrúlega mikilli orku í að reyna að breyta fólki, aðstæðum, samfélaginu og heiminum sjálfum. Ég þekki það vel af eigin raun, en ég hef búið yfir ríkri þörf fyrir að líta út á við og sjá hluti í umhverfi mínu sem mér finnst ég þurfa að laga til þess að líða vel í eigin skinni. Fyrir meira en tíu árum síðan gerði ég samt uppgötvun sem hjálpaði mér að sjá þessa tilhneigingu frá öðru sjónarhorni. Ég sat námskeið um meðvirkni þar sem kennarinn benti okkur neme

Ég hef tekið eftir ákveðinni togstreitu innra með mér nýlega. Ekki vegna þess að eitthvað sé endilega að, heldur vegna þess að ég finn fyrir kunnuglegri hvöt til þess að grípa inn í. Ef eitthvað er óljóst langar mig að skapa skýrleika. Ef verkefni virðist vera að stranda langar mig að ýta því af stað. Ef einhver tekur ekki ábyrgð á sínu finn ég hvernig hluti af mér vill stíga inn og fylla upp í tómarúmið. Ég er að sjá það núna að ástæðan fyrir því að ég finn fyrir þessari til

Við erum dugleg að segja fólki að það eigi að leita sér aðstoðar og segja frá ef því líður ekki nógu vel. En hvað með fólkið sem viðkomandi leitar til? Höfum við sjálf fengið einhverja kennslu í því hvernig við getum verið til staðar fyrir aðra þegar þeim líður illa? Ef um alvarlegt tilfelli er að ræða er að sjálfsögðu mikilvægt að leita til sérfræðinga. En í mörgum tilfellum þarf manneskja kannski fyrst og fremst einhvern sem er tilbúinn til þess að hlusta. Ef einhver sem er

Hvenær verður vonin að hindrun? Við tölum oft um von eins og hún sé alltaf góð. Að við eigum aldrei að gefast upp, heldur að við eigum alltaf að halda í vonina. En undanfarið hef ég verið að velta fyrir mér annarri spurningu. Hvenær verður vonin að því sem heldur okkur föstum? Hvenær verður hún að ástæðu fyrir því að við horfum ekki skýrt á það sem er? Kannski er erfiðasta form visku ekki að læra að vona. Kannski er það að vita hvenær við eigum að hætta að bíða eftir því að v

Undanfarið hef ég verið að átta mig á því hversu sterk þörf ég hef haft fyrir að vita fyrirfram hvernig hlutirnir fara. Ég hef aldrei verið sérstaklega góð í því að sjá til hvernig lífið muni þróast. Ekki endilega vegna þess að ég hafi alltaf vitað hvað myndi gerast, heldur vegna þess að það gaf mér ákveðna öryggistilfinningu að velta hlutunum stöðugt fyrir mér og reyna að sjá fyrir hvað framtíðin myndi bera í skauti sér. Ég held að mörg okkar kannist við þetta; við veltum þv

Eitt af því sem ég hef verið að átta mig meira og meira á síðustu misseri er að andleg vakning snýst ekki bara um stórar innsýnir, kyrrð eða það að upplifa meðvitund handan hugsana. Hún snýst líka um eitthvað miklu jarðbundnara og mannlegra, það að byrja að sjá í gegnum þær sögur sem við höfum sagt okkur sjálfum svo lengi að við erum farin að halda að þær séu sannleikur. Ég hef til dæmis lengi sagt sjálfri mér að ég væri ekki morgunmanneskja og að ég eigi erfitt með að koma m

Ég hef oft hugsað að ég sé ekki manneskja sem afkasti miklu dagsdaglega. Ekki á þann hátt að ég geti bent á eitthvað sýnilegt og sagt: sjáðu, þetta er það sem ég hef byggt eða árangur sem ég hef náð. Ég hef ekki alltaf haft mikinn kraft í að framkvæma, vera í stöðugri framleiðni eða taka mikið pláss. En það sem ég hef vanmetið er að ég er alltaf eitthvað að hugsa. Það sem gerist innra með mér er stundum eins og heill heimur, án þess að það sjáist utan á mér. Ég sit kannski k

Það er eitthvað heillandi við hugmyndina um að vera á andlegu eða persónulegu þroskaferðalagi. Hún hljómar spennandi, djúp og jafnvel töfrandi, en margir sjá fyrir sér uppljómanir, sterkar upplifanir og tilfinningu um að vera kominn á einhvern annan og betri stað. Raunin getur þó verið allt önnur. Sumir upplifa fyrst vellíðan, gleði eða eins konar sælu, og verða svo vonsviknir þegar þeir koma aftur í líkamann og þurfa að horfast í augu við óleyst mál, sársauka eða spennu. En

Við í Geðhjálp stöndum enn sem fyrr fyrir geðræktarátakinu G-vítamín á þorranum, vitundarvakningu sem snýr að mikilvægi þess að sinna geðrækt á myrkasta tíma ársins. Ég verð að viðurkenna að þessi tími er oft erfiður fyrir mig. Jólin eru liðin, dagarnir stuttir og fátt virðist taka við nema kuldi og myrkur. Undanfarið hef ég helst viljað hafa það kósý: kúra undir teppi, drekka heitt te og borða eitthvað gott. Jólafríið mitt var rólegt. Ég var með fjölskyldunni, hitti vini, pú

Ég fylgi mikið af áhugaverðu fólki á samfélagsmiðlum sem tjáir sig um sjálfsrækt og andleg málefni. Um daginn sá ég færslu frá manni sem...

Það stærsta sem ég er að takast við á mínu andlega ferðalagi þessa dagana er kvíði og streita en taugakerfið mitt virðist halda að ég sé...

Ég hef skrifað mikið um tilfinningalega stjórnun; um mikilvægi þess að geta setið með tilfinningum manns þegar þær koma upp og taka líðan...

Nú hef ég starfað sem verkefnastjóri í Bataskóla Íslands í rúmt eitt ár og setið flest námskeiðin sem þar eru í boði sem fjalla öll um...

Það fór ýmislegt að gerast í lífi mínu eftir að ég komst í tengsl við mitt sanna sjálf. Á þessum tíma var ég að vinna mikið með mína æsku...

Þegar ég byrjaði á minni andlegu vegferð var mitt eina markmið að líða betur. Ég hef glímt við kvíða og vanlíðan alla mína ævi, en þegar...

Ég fékk þá hugdettu í sumarfríinu að þýða pistlana mína yfir á ensku. Það er ekki nýtilkomið; mig langaði að gera það nánast frá upphafi...

Það er margt sem hefur komið mér á óvart á mínu andlega ferðalagi, en eftir því sem ég kemst lengra áleiðis á minni braut, þá uppgötva ég...

Þegar ég byrjaði að vinna í sjálfri mér var ég fyrst og fremst að leitast eftir því að líða betur. Mér fannst erfitt að vera til og...