Taktu pláss í tilverunni

Það kemur fólki gjarnan á óvart þegar það byrjar í sjálfsvinnu, hvort sem það felur í sér að vinna með meðferðaraðila eða setjast niður í hugleiðslu, að það sem kemur upp á yfirborðið eru oft sársaukafullar tilfinningar. Fyrir manneskju sem er að leita sér hjálpar eða hugleiða til að líða betur getur þetta verið töluvert sjokk. Þegar við byrjum að líta inn á við opnum við á alls konar hluti sem við höfum geymt innra með okkur, jafnvel lengi, og höfum ekki viljað eða getað hor

Ég var komin á miðjan þrítugsaldur þegar ég áttaði mig á því að fólkið sem ég sá í kringum mig, og taldi hafa fullt sjálfstraust og vera með allt á hreinu, var líka að glíma við alls konar hluti. Ég vissi auðvitað að ég væri ekki eina manneskjan sem ætti erfitt, en samt sá ég fólk sem mér fannst vera svo miklu öruggara í lífinu en ég var sjálf. Það sem ég hef hins vegar verið að hugsa um undanfarið er að við erum ekki öll komin jafn langt í öllum hlutum. Við getum verið fullo

Ég hef verið svo lengi að vinna með það sem hefur verið erfitt innra með mér að lengi vel snerist ferlið aðallega um að losa; að leyfa tilfinningum að koma upp, finna þær og hætta að vera hrædd við þær. Nýlega fór ég að taka eftir því að það var ekki bara það erfiða sem var að koma upp, það var líka eitthvað annað – gleði, löngun, sköpun og forvitni. Mig fór að langa til þess að dansa, hlusta á tónlist, tengjast öðrum, tala og hlusta, búa eitthvað til. Um daginn kom meira að

Um daginn kom ég með hugmynd að erindi sem myndi fjalla um hvernig það er raunverulega að sitja með tilfinningum sínum og vinna úr vanlíðan. Í umræðunni kom fram að það væri hægt að stilla upp listaverki sem manneskja hafði skapað út frá eigin þjáningu. Það var eitthvað við það sem truflaði mig við það, en ég áttaði mig ekki alveg á hvað það var fyrr en seinna. Svo kom það til mín. Það var þessi hugmynd um að maður mætti ekki bara finna, vegna þess að það þyrfti að koma eitth

Ég sá svo fallegan regnboga á leiðinni í vinnuna um daginn og það var svo dásamlegt. Það var yndislegt að vera til, fannst mér. Það hefur nú heldur betur ekki alltaf verið þannig sem mér hefur liðið. Meirihluta ævinnar hefur mér fundist þetta líf frekar erfitt, svo erfitt að ég hef varið miklum tíma í að reyna að skilja hvað ég væri eiginlega að gera hérna og út á hvað þessi alheimur gengur. Ég er komin að niðurstöðu; ég hef ekki hugmynd. Og það sem meira er, þá er mér greini

Í síðasti pistli fjallaði ég um hvernig við lærum ákveðin tengsl eða leiðir til þess að verja okkur í barnæsku, en ég vil taka fram hversu mikilvægt það er að tala um þessi málefni án þess að gera tengslamynstur að einhverjum nýjum persónuleika einkennum. Við erum ekki bara „kvíðin“ (e. anxious) eða „forðandi“ (e. avoidant). Við getum haft ákveðnar tilhneigingar og þær geta orðið sterkari við ákveðnar aðstæður, en við getum líka breyst. Og það að skilja sitt eigið mynstur þýð

Í síðasta pistli skrifaði ég um það hvernig það sem við upplifum í æsku getur orðið svo kunnuglegt að við hættum að sjá það sem mynstur. Við lærum ákveðnar leiðir til að takast á við lífið og með tímanum geta þær farið að virðast einfaldlega vera hluti af því hver við erum. Þetta á ekki síst við um náin sambönd. Við lærum nefnilega ekki bara hvernig við eigum að haga okkur, við lærum líka oft án þess að gera okkur grein fyrir því, hvað nánd þýðir, hverju við getum búist við f

Það getur verið erfitt að átta sig á því að eitthvað í manni þarfnist heilunar þegar maður hefur aldrei upplifað neitt annað en það sem maður þekkir. Ef barn elst upp við aðstæður þar sem ákveðin tengslamynstur eru ekki heilbrigð, getur það lært að laga sig að þeim. Það lærir hvað það þarf að gera til að fá nánd, öryggi, samþykki eða einfaldlega til að komast í gegnum daginn. Það sem upphaflega var leið til að aðlagast aðstæðum getur síðar orðið að mynstri sem fylgir manni in

Mín innri vinna hefur að miklu leyti farið fram ein með sjálfri mér. Ég hef tekið alls konar námskeið, farið í heilun, lesið bækur og talað við fólk. En sú vinna sem skiptir mestu máli hefur farið fram í einrúmi, þegar ég hef þurft að sitja með sjálfri mér og tilfinningum mínum í stað þess að hlaupa frá þeim, deyfa þær eða reyna að útskýra þær í burtu. Ég held að það sé algengt þegar fólk sest niður til þess að hugleiða, að það telji sig vera að gera það til þess að kyrra hug

Ég hef tekið eftir ákveðinni togstreitu innra með mér nýlega. Ekki vegna þess að eitthvað sé endilega að, heldur vegna þess að ég finn fyrir kunnuglegri hvöt til þess að grípa inn í. Ef eitthvað er óljóst langar mig að skapa skýrleika. Ef verkefni virðist vera að stranda langar mig að ýta því af stað. Ef einhver tekur ekki ábyrgð á sínu finn ég hvernig hluti af mér vill stíga inn og fylla upp í tómarúmið. Ég er að sjá það núna að ástæðan fyrir því að ég finn fyrir þessari til

Undanfarið hef ég verið að hugsa um hvað það þýðir í raun að vera opinn fyrir því sem maður segist vilja. Ekki bara að segja það, hugsa jákvætt eða endurtaka setningar eins og: „Ég er opin fyrir ást.“ „Ég á skilið góða hluti.“ „Ég er tilbúin að taka á móti gnægð.“ Ég held að það sé vissulega eitthvað til í því að beina athyglinni að því sem maður vill, en stundum er eins og það sé hluti af okkur sem trúir ekki alveg því sem við erum að segja. Maður getur sagt: „Ég er tilbúin

Ég hef verið að velta fyrir mér enska hugtakinu capacity, í þeirri merkingu að hafa getu eða rými til þess að takast á við allt það sem lífið hefur upp á að bjóða. Þegar ég lít til baka sé ég að ég hef breyst mikið á þessum tíma sem ég hef verið í bataferli. Áður hafði ég litla orku og jafnvel einföld verkefni í hversdagslífinu gátu reynst mér erfið. Í dag geri ég ekki endilega minna, en mér finnst ég geta tekist á við meira. Ég finn muninn á mörgum sviðum. Ég get fundið fyri

Við erum dugleg að segja fólki að það eigi að leita sér aðstoðar og segja frá ef því líður ekki nógu vel. En hvað með fólkið sem viðkomandi leitar til? Höfum við sjálf fengið einhverja kennslu í því hvernig við getum verið til staðar fyrir aðra þegar þeim líður illa? Ef um alvarlegt tilfelli er að ræða er að sjálfsögðu mikilvægt að leita til sérfræðinga. En í mörgum tilfellum þarf manneskja kannski fyrst og fremst einhvern sem er tilbúinn til þess að hlusta. Ef einhver sem er

Hvernig lifir maður með opið hjarta? Þessi spurning hefur fylgt mér, sérstaklega eftir að ég fór að finna varnirnar mínar mýkjast. Það er eins og eitthvað innra með mér hafi opnast, sem birtist mér í auknu rými. Tvær bækur hafa hjálpað mér að skilja þetta ferli betur; The Untethered Soul eftir Michael Singer og The End of Your World eftir Adyashanti. Michael Singer talar um opið hjarta sem daglega iðkun. Ekki sem hugmynd eða andlegt markmið, heldur sem einfalt val, aftur og

Ég fylgi mikið af áhugaverðu fólki á samfélagsmiðlum sem tjáir sig um sjálfsrækt og andleg málefni. Um daginn sá ég færslu frá manni sem...

Frá því að ég fór í mitt fyrsta hugvíkkandi ferðalag, sem varð til þess að sú lífsorka sem margir kalla Kundalini fór af stað, hef ég...

Ég hef skrifað mikið um tilfinningalega stjórnun; um mikilvægi þess að geta setið með tilfinningum manns þegar þær koma upp og taka líðan...

Nú hef ég starfað sem verkefnastjóri í Bataskóla Íslands í rúmt eitt ár og setið flest námskeiðin sem þar eru í boði sem fjalla öll um...

Eitt sem ég hef verið að upplifa mikið undanfarið er vonleysi. Eins og ég trúi ekki á töfralausnir, eins og ég hef svo mikið ætlað mér að...

Það er mikið rætt um það hér á Íslandi hversu erfitt það er að komast að hjá geðlækni eða fá tíma hjá sálfræðing. Það er vissulega...