Taktu pláss í tilverunni

Fyrst eftir að ég upplifði eininguna – það að ég væri hluti af lífinu sjálfu – tók við svolítið ruglingslegt tímabil hjá mér. Það fyrsta sem ég upplifði var mikil gleði yfir því að vera á lífi og hversu dásamlegt það væri að vera hér á jörðinni. Ég var svo yfir mig spennt að mig langaði að mála allan heiminn. Ég var svo mikið hér og nú að ég átti stundum erfitt með að muna hvaða dagur eða mánuður væri. Fortíð og framtíð skiptu mig engu máli. Eftir einhvern tíma má hins vegar

Mig langar að halda áfram umræðunni um andlega vakningu og nefna eitthvað sem mér finnst mikilvægt að segja upphátt, sem er það að andleg vakning gerir mann ekki sjálfkrafa að betri manneskju. Ég hef velt þessu fyrir mér í gegnum árin. Ég heyrði sögur af fyrstu búddísku munkunum sem komu til Vesturlanda og áttu erfitt með freistingar sem þeir höfðu ekki áður staðið frammi fyrir. Ég horfði líka á heimildarmyndina um Osho og sá hvernig hreyfing sem byggði á raunverulegri innsýn

Í síðasta pistli skrifaði ég um muninn á næmni og andlegri vakningu. Mig langar að halda aðeins áfram á þeirri braut og fara yfir annað sem varð mér smám saman ljóst: muninn á vitundinni sjálfri, manneskjunni, og sjálfsmyndinni sem manneskjan viðheldur. Þegar talað er um andlega vakningu er oft gefið í skyn að maður sé að þroskast, verða meiri, hærri eða skýrari útgáfa af sjálfum sér. Að maður sé í einhvers konar stighækkandi ferli þar sem allt á að verða betra. En það sem é

Mig langar í næstu tveimur pistlum að velta fyrir mér algengum miskilningi þegar kemur að andlegum málefnum. Þetta er ekki skrifað til að leiðrétta neinn eða gera lítið úr neinum, heldur til að deila þeirri skýru aðgreiningu sem hefur smám saman orðið til í minni eigin reynslu. Eitt af því fyrsta sem ég áttaði mig á, þegar ég var komin langt inn á mína andlegu vegferð, var að það að vera næmur eða skyggn er ekki það sama og andleg vakning. Þegar ég byrjaði að kynna mér andleg

Það kom mér á óvart að átta mig á því, eftir að ég upplifði andlega vakningu, að til eru heil fræði og kennarar sem einbeita sér sérstaklega að því að hjálpa fólki að lifa lífinu eftir  vakningu. Þegar ég fór fyrst að kynna mér andlega vakningu, taldi ég að það væri afar sjaldgæft fyrirbæri sem væri aðeins fyrir útvalda. Mér datt ekki í hug að hvert einasta okkar gæti vaknað hvenær sem er, hvað þá að fólk þyrfti að aðlagast því að hafa vaknað til meðvitundar um andlegt líf. É

Ég held að þetta sé ekki sagt nógu oft, en andleg vakning getur verið svolítil … vonbrigði. Ekki vegna þess að eitthvað hafi farið úrskeiðis, heldur vegna þess að hugmyndir manns um hvernig það væri að vera vakandi eða uppljómaður reyndust alfarið rangar. Þegar maður upplifir það sem oft er kallað vakning eða einingu, fylgir því oft mikil opnun og undrun. Í mínu tilfelli var það tilfinning fyrir því að vera hluti af öllu, að vera lífið sjálft í stutta stund. Heimurinn virtist

Síðasta haust var ég eitt kvöldið að hugsa um hvernig ég gæti ekki mögulega upplifað allt í heiminum. Ég hef alltaf haft forvitinn huga. Mig langaði að prófa mismunandi hluti, læra nýja hluti og heimsækja nýja staði, jafnvel svo mikið að mér hefur fundist erfitt að velja hvað ég ætti að gera í lífinu, því ég vildi gera allt. Og að taka ákvörðun þýddi alltaf að velja eitt fram yfir annað. En ég get ekki heimsótt alla staði, talað öll tungumál, þekkt allar menningarheima, fæðst

Ég finn að ég hef að einhverju leyti fjarlægst það að skilgreina mig út frá andlegum málefnum. Ekki vegna þess að þau hafi ekki skipt mig máli – þvert á móti. Andleg málefni voru mér mikilvæg á ákveðnu skeiði. Þar fann ég orð yfir það sem ég var að upplifa. Þar fékk ég skilning og stuðning á tíma þegar ég var að reyna að átta mig á sjálfri mér og því sem var að gerast innra með mér. Þar fékk ég líka hjálp við það sem var að plaga mig, án þess að vera sett í greiningar eða að

Ég hef verið að átta mig á því síðustu misseri að það sem ég hef verið í gegnum má kalla heilunarfasa. Þetta hefur verið langt tímabil, með hæðum og lægðum. Stundum fannst mér mikið vera í gangi, stundum nánast ekkert. Oft leit það út fyrir að lítið væri að gerast út á við, en innra með mér var margt á hreyfingu. Á þeim tímabilum þar sem lífið var ekki sérstaklega krefjandi, ekki fullt af verkefnum eða stórum markmiðum, fannst mér eins og ég væri ekki að standa mig, ekki að n

Undanfarin rúm tvö ár hef ég verið að ganga í gegnum ferli sem ég hef reynt að skilja og útskýra fyrir sjálfri mér á margvíslegan hátt. Það er hægt að nota ýmis orð yfir það, eins og kundalini eða lífsorku sem leysist úr læðingi, en sjálf kýs ég að vera eins jarðbundin og hægt er. Það er þess vegna sem ég myndi segja, nú þegar ég lít til baka, að ég sé búin að vera að losa um djúpa, langvarandi spennu sem hefur safnast upp í líkama mínum í mörg, mörg ár. Ég fann fyrst fyrir þ

Það var ekki fyrr en nýlega sem ég áttaði mig á því að ég hef verið föst í survival mode  eða varnarviðbrögðum líkamans. Ekki þannig að ég væri stöðugt stressuð eða í augljósu áfalli, heldur á mun lúmskari hátt. Líkaminn minn var einfaldlega aðeins á verði. Alltaf aðeins að halda aftur af sér, að reyna að hafa stjórn á hlutunum. Ég hélt lengi að svona væri ég bara – að þetta væri eðlilegt ástand. Að þreytan, spennan, orkuleysið og þessi stöðuga tilfinning um að eitthvað þyrft

Ég hef verið á miklu innra ferðalagi síðustu mánuði. Það er margt sem ég hef uppgötvað en mér hefur reynst erfitt að setjast niður og koma þeim í orð. Sumt þarf maður einfaldlega að melta. Ein sú óvæntasta breyting sem ég hef gert, og jafnframt sú sem hefur haft hvað mest áhrif, er einföld: ég byrjaði að sötra te og heitt vatn allan liðlangan daginn. Ég var búin að heyra af því áður að ég hefði gott af því. Fyrir meira en ári síðan sagði ayurveda-sérfræðingur mér að drekka he

Ég sá nýlega klippu úr Vikunni með Gísla Marteini þar sem Þorsteinn Bachmann lýsti því hvernig hann vann sig út úr kulnun með aðstoð...

Ég er búin að vera í andlegum málefnum í fjórtán ár og hef heyrt flest af því sem fólki er ráðlagt til þess að það geti verið heilbrigt á...

Ég fylgi mikið af áhugaverðu fólki á samfélagsmiðlum sem tjáir sig um sjálfsrækt og andleg málefni. Um daginn sá ég færslu frá manni sem...

Ég hef alltaf verið opin fyrir andlegum málum, mögulega vegna þess að mig hefur alltaf dreymt svo mikið, en ég varð ekki vör við neitt...

Það munar töluvert um það að vera ekki lengur föst í streituástandi en það breytir því ekki að ég þarf að byggja mig upp eftir ævilanga...

Ég gerði mér ekki grein fyrir því að ég væri búin að vera föst í streituástandi alla mína ævi. Ég vissi það ekki vegna þess að ég fæddist...

Það er áhugavert að síðasti pistill sem ég skrifaði hafi verið um streitu og hversu buguð ég væri orðin, vegna þess að ég er á allt öðrum...

Frá því að ég fór í mitt fyrsta hugvíkkandi ferðalag, sem varð til þess að sú lífsorka sem margir kalla Kundalini fór af stað, hef ég...