Taktu pláss í tilverunni

Stundum held ég að það erfiðasta við að átta sig á eigin mynstrum sé að maður veit ekki endilega að þau séu mynstur. Ef maður hefur alla ævi verið vanur að hafa áhyggjur af því hvað öðrum finnst, að laga sig að öðrum, að þurfa ekki of mikið, að vera stöðugt á varðbergi eða að loka á eigin tilfinningar, þá getur það einfaldlega virst vera eðlilegt ástand. Það er frekar algengt að hugsa með sér, að svona sé ég bara, en hvað ef það er ekki alveg rétt? Hvað ef þetta er eitthvað s

Í síðasti pistli fjallaði ég um hvernig við lærum ákveðin tengsl eða leiðir til þess að verja okkur í barnæsku, en ég vil taka fram hversu mikilvægt það er að tala um þessi málefni án þess að gera tengslamynstur að einhverjum nýjum persónuleika einkennum. Við erum ekki bara „kvíðin“ (e. anxious) eða „forðandi“ (e. avoidant). Við getum haft ákveðnar tilhneigingar og þær geta orðið sterkari við ákveðnar aðstæður, en við getum líka breyst. Og það að skilja sitt eigið mynstur þýð

Í síðasta pistli skrifaði ég um það hvernig það sem við upplifum í æsku getur orðið svo kunnuglegt að við hættum að sjá það sem mynstur. Við lærum ákveðnar leiðir til að takast á við lífið og með tímanum geta þær farið að virðast einfaldlega vera hluti af því hver við erum. Þetta á ekki síst við um náin sambönd. Við lærum nefnilega ekki bara hvernig við eigum að haga okkur, við lærum líka oft án þess að gera okkur grein fyrir því, hvað nánd þýðir, hverju við getum búist við f

Það getur verið erfitt að átta sig á því að eitthvað í manni þarfnist heilunar þegar maður hefur aldrei upplifað neitt annað en það sem maður þekkir. Ef barn elst upp við aðstæður þar sem ákveðin tengslamynstur eru ekki heilbrigð, getur það lært að laga sig að þeim. Það lærir hvað það þarf að gera til að fá nánd, öryggi, samþykki eða einfaldlega til að komast í gegnum daginn. Það sem upphaflega var leið til að aðlagast aðstæðum getur síðar orðið að mynstri sem fylgir manni in

Við mannfólkið eyðum ótrúlega mikilli orku í að reyna að breyta fólki, aðstæðum, samfélaginu og heiminum sjálfum. Ég þekki það vel af eigin raun, en ég hef búið yfir ríkri þörf fyrir að líta út á við og sjá hluti í umhverfi mínu sem mér finnst ég þurfa að laga til þess að líða vel í eigin skinni. Fyrir meira en tíu árum síðan gerði ég samt uppgötvun sem hjálpaði mér að sjá þessa tilhneigingu frá öðru sjónarhorni. Ég sat námskeið um meðvirkni þar sem kennarinn benti okkur neme

Undanfarið hef ég verið að hugsa um hvað það þýðir í raun að vera opinn fyrir því sem maður segist vilja. Ekki bara að segja það, hugsa jákvætt eða endurtaka setningar eins og: „Ég er opin fyrir ást.“ „Ég á skilið góða hluti.“ „Ég er tilbúin að taka á móti gnægð.“ Ég held að það sé vissulega eitthvað til í því að beina athyglinni að því sem maður vill. En stundum er eins og það sé hluti af okkur sem trúir ekki alveg því sem við erum að segja. Maður getur sagt: „Ég er tilbúin

„Farðu út í náttúruna.“ „Prófaðu hugleiðslu.“ „Farðu í jóga.“ „Slakaðu bara á.“ Ég hef heyrt þessi ráð oftar en ég get talið. Í hvert sinn fannst mér eitthvað vera að mér, þar sem þessi ráð voru ekki að virka á mig, en ég velti því fyrir mér af hverju ég upplifði mótstöðu gagnvart þeim. Í dag held ég að svarið sé einfaldara en ég gerði mér grein fyrir. Það er nefnilega ekki hægt að slaka á þegar taugakerfið upplifir að það sé ekki öruggt. Við höfum tilhneigingu til að líta á

Undanfarið hef ég tekið eftir hlutum sem hefðu áður farið algjörlega fram hjá mér. Ég tók til dæmis eftir því um daginn að maginn á mér fór allt í einu að gaula. Gamla sjálfvirka viðbragðið sagði mér að standa upp og fá mér eitthvað að borða, en í þetta sinn stoppaði ég í eitt augnablik og spurði sjálfa mig, hvort ég væri í raun svöng? Það kom í ljós að svarið var nei, að maginn væri einfaldlega að vinna vinnuna sína, að líkaminn var virkur, en ekki að biðja mig um mat. Þetta

Undanfarið hef ég verið að upplifa eitthvað sem er bæði nýtt og svolítið óvænt. Í mörg ár hélt ég að ég væri einfaldlega ekki „ræktartýpan“. Ég skildi aldrei fólk sem fór út að hlaupa til að losa um streitu, vinna úr tilfinningum eða „hreinsa hugann“. Þegar ég varð stressuð eða yfirbuguð var síðasta sem mig langaði að gera að hreyfa mig. Ég vildi fara heim, kúra mig undir sæng, loka aðeins á umheiminn, horfa á sjónvarp eða fá mér eitthvað að drekka. Líkaminn minn kallaði ekki

Ég sat nýlega námskeið um áföll, taugakerfið, tengslamyndun og skynúrvinnslu. Á pappír var þetta faglegt námskeið ætlað þeim sem vinna með fólki á mismunandi æviskeiðum, en eins og stundum gerist með góða fræðslu fór ég fljótt að taka eftir því að þetta snerist ekki bara um skjólstæðinga, kenningar eða starfsvettvang, heldur líka um mig sjálfa og það hvernig ég fúnkera. Ég hef lengi haft mikinn áhuga á áföllum, tengslum, meðvitund og því hvernig reynsla mótar okkur. Margt af

Það sem kom mér mest á óvart eftir að hafa gengið í gegnum andlegt ferðalag og gert upplifanir sem margir andlegir leiðbeinendur hafa lýst, var að það skyldi ekki fjarlægja mig frá hinu mannlega lífi, heldur draga mig enn dýpra inn í það. Ég hef skrifað um það undanfarið að andleg vakning hafi ekki reynst lausn á lífi mínu í heild sinni. Ég vakna enn stundum þreytt á morgnana, borga reikninga, elda mat, tek erfiðar ákvarðanir og upplifi jafnvel einmanaleika eða óvissu. Til að

Eitt af því sem ég hef verið að átta mig meira og meira á síðustu misseri er að andleg vakning snýst ekki bara um stórar innsýnir, kyrrð eða það að upplifa meðvitund handan hugsana. Hún snýst líka um eitthvað miklu jarðbundnara og mannlegra, það að byrja að sjá í gegnum þær sögur sem við höfum sagt okkur sjálfum svo lengi að við erum farin að halda að þær séu sannleikur. Ég hef til dæmis lengi sagt sjálfri mér að ég væri ekki morgunmanneskja og að ég eigi erfitt með að koma m

Ég var aldrei að leita að andlegri vakningu. Ég var einfaldlega að reyna að skilja hvað væri að gerast innra með mér. Það kom mér á óvart þegar ég fór að lesa um það sem kallað er vakning og áttaði mig á að það sem ég hélt að væri eitthvað óljóst og persónulegt var í raun lýst nákvæmlega þar. En það sem kom mér enn meira á óvart var að vakning virtist ekki leiða mann eitthvert æðra eða stærra heldur þvert á móti aftur hingað, inn í hið venjulega líf. Kennarar eins og Adyashan

Eins og ég hef áður skrifað um hef ég nýlega upplifað þá breytingu að mér líður ekki lengur eins og ég sé stöðugt að ganga á móti vindi. Það er ekki þannig að allt sé orðið auðvelt, heldur að innri mótstaðan sé minni. Eftir að hafa aðlagast þessum nýja veruleika hef ég verið forvitin um að skilja hvað varð til þess að ég náði loksins þessum stað. Ég trúi ekki að það hafi verið ein aðferð eða eitt augnablik, heldur langt ferli sem hefur spannað mörg ár. Samtöl, meðferð, líkams

Undanfarna daga hef ég upplifað eitthvað sem er erfitt að lýsa án þess að það hljómi ýkt. Það er ekkert stórkostlegt eða dramatískt, en munurinn er samt mikill. Í mörg ár hefur lífið að einhverju leyti liðið eins og ég væri að ýta stórum steini upp brekku. Ekki endilega í augljósri kreppu, ekki stöðugt í miklu álagi, en undirliggjandi tilfinning var samt sú að hlutirnir kostuðu mig meira en þeir ættu að gera. Venjulegur dagur gat skilið mig eftir í þreytu sem var meiri en eðl

Ég hef tekið eftir því að eitthvað er að breytast í mér undanfarið. Það sem hefur breyst er þetta: ég virðist ekki lengur þurfa sterkar upplifanir, toppa eða á einhverju sérstöku að halda til þess að finna fyrir lífi, merkingu eða tengingu. Í langan tíma tengdist líðan mín – og jafnvel sjálfsmynd – því að finna eitthvað hvort sem það fól í sér góða stemningu, sterka tilfinningu, upplifun sem rýfur hversdaginn í formi matar, drykkja, skemmtunar, áætlana eða ferðalaga. Ekki ve

Það er mikið talað um mikilvægi þess að jarðtengja sig, opna hjartað eða hækka tíðnina þegar kemur að andlegum málefnum. Fyrir suma hjálpar þessi orðræða, en fyrir aðra getur hún verið ruglandi, fjarlæg eða jafnvel valdið meiri spennu. Ég hef sjálf upplifað að orð skipta máli. Ekki bara hvað þau þýða, heldur hvernig líkaminn bregst við þeim. Stundum hef ég fundið fyrir pressu þegar mér var sagt að ég þyrfti að vera meira jarðtengd, rólegri eða vera í annarri eða betri orku, á

Hvernig lifir maður með opið hjarta? Þessi spurning hefur fylgt mér, sérstaklega eftir að ég fór að finna varnirnar mínar mýkjast. Það er eins og eitthvað innra með mér hafi opnast, sem birtist mér í auknu rými. Tvær bækur hafa hjálpað mér að skilja þetta ferli betur; The Untethered Soul eftir Michael Singer og The End of Your World eftir Adyashanti. Michael Singer talar um opið hjarta sem daglega iðkun. Ekki sem hugmynd eða andlegt markmið, heldur sem einfalt val, aftur og

Fyrst eftir að ég upplifði eininguna, það að ég væri ekki aðskilin lífinu heldur hluti af því sjálfu, tók við tímabil sem var bæði dásamlegt og ruglingslegt. Það fyrsta sem ég fann var djúp gleði yfir því að vera á lífi. Það var eins og heimurinn hefði opnast á ný eða kannski eins og ég væri loksins farin að sjá hann með öðrum augum. Ég var svo yfir mig spennt að mig langaði stundum að mála allan heiminn. Ég var svo mikið hér og nú að ég átti stundum erfitt með að muna hvaða

Mig langar að halda áfram umræðunni um andlega vakningu og nefna eitthvað sem mér finnst mikilvægt að segja upphátt: andleg vakning gerir mann ekki sjálfkrafa að betri manneskju. Þetta er eitthvað sem ég hef velt fyrir mér í mörg ár. Ég man til dæmis eftir því að hafa heyrt sögur af fyrstu búddísku munkunum sem komu til Vesturlanda og stóðu allt í einu frammi fyrir freistingum og aðstæðum sem þeir höfðu ekki áður þurft að takast á við. Ég horfði líka á heimildarmyndina um Osh