Taktu pláss í tilverunni

Eins og ég hef margoft rætt og kemur fram í skrifum mínum, hef ég alla tíð verið að reyna að skilja veröldina betur. Þetta sumar er ég búin að vera á heilmiklu heilunarferðalagi, en á því ferðalagi hef ég nýtt mér hugvíkkandi efni með meðferðaraðilum. Síðustu tvö skipti sem ég hef farið fékk ég skilaboð sem ég átti ekki von á, sem snéru að því að það er ekki mitt að skilja hvernig alheimurinn virkar. Það komi mér satt best að segja ekki við. Himnarnir munu sem sé ekki opnast

Ég hef verið að uppgötva eitthvað sem hefði áður hljómað næstum óábyrgt í mínum eyrum; að ég megi hvíla mig þó svo að öllum verkefnum sé ekki lokið. Í mörg ár lifði ég með þá tilfinningu að ég þyrfti alltaf að vera skrefi á undan; að hugsa meira, skipuleggja betur, laga það sem væri að. Ef ég slakaði of mikið á, myndi eitthvað fara úrskeiðis. Nú þegar taugakerfið mitt er að róast, finn ég að eitthvað er að breytast innra með mér. Það er skrítin tilfinning því þegar maður hefu

Það kemur fólki gjarnan á óvart þegar það byrjar í sjálfsvinnu, hvort sem það felur í sér að vinna með meðferðaraðila eða setjast niður í hugleiðslu, að það sem kemur upp á yfirborðið eru oft sársaukafullar tilfinningar. Fyrir manneskju sem er að leita sér hjálpar eða hugleiða til að líða betur getur þetta verið töluvert sjokk. Þegar við byrjum að líta inn á við opnum við á alls konar hluti sem við höfum geymt innra með okkur, jafnvel lengi, og höfum ekki viljað eða getað hor

Ég var komin á miðjan þrítugsaldur þegar ég áttaði mig á því að fólkið sem ég sá í kringum mig, og taldi hafa fullt sjálfstraust og vera með allt á hreinu, var líka að glíma við alls konar hluti. Ég vissi auðvitað að ég væri ekki eina manneskjan sem ætti erfitt, en samt sá ég fólk sem mér fannst vera svo miklu öruggara í lífinu en ég var sjálf. Það sem ég hef hins vegar verið að hugsa um undanfarið er að við erum ekki öll komin jafn langt í öllum hlutum. Við getum verið fullo

Ég hef verið svo lengi að vinna með það sem hefur verið erfitt innra með mér að lengi vel snerist ferlið aðallega um að losa; að leyfa tilfinningum að koma upp, finna þær og hætta að vera hrædd við þær. Nýlega fór ég að taka eftir því að það var ekki bara það erfiða sem var að koma upp, það var líka eitthvað annað – gleði, löngun, sköpun og forvitni. Mig fór að langa til þess að dansa, hlusta á tónlist, tengjast öðrum, tala og hlusta, búa eitthvað til. Um daginn kom meira að

Um daginn kom ég með hugmynd að erindi sem myndi fjalla um hvernig það er raunverulega að sitja með tilfinningum sínum og vinna úr vanlíðan. Í umræðunni kom fram að það væri hægt að stilla upp listaverki sem manneskja hafði skapað út frá eigin þjáningu. Það var eitthvað við það sem truflaði mig við það, en ég áttaði mig ekki alveg á hvað það var fyrr en seinna. Svo kom það til mín. Það var þessi hugmynd um að maður mætti ekki bara finna, vegna þess að það þyrfti að koma eitth

Ég sá svo fallegan regnboga á leiðinni í vinnuna um daginn og það var svo dásamlegt. Það var yndislegt að vera til, fannst mér. Það hefur nú heldur betur ekki alltaf verið þannig sem mér hefur liðið. Meirihluta ævinnar hefur mér fundist þetta líf frekar erfitt, svo erfitt að ég hef varið miklum tíma í að reyna að skilja hvað ég væri eiginlega að gera hérna og út á hvað þessi alheimur gengur. Ég er komin að niðurstöðu; ég hef ekki hugmynd. Og það sem meira er, þá er mér greini

Stundum held ég að það erfiðasta við að átta sig á eigin mynstrum sé að maður veit ekki endilega að þau séu mynstur. Ef maður hefur alla ævi verið vanur að hafa áhyggjur af því hvað öðrum finnst, að laga sig að öðrum, að þurfa ekki of mikið, að vera stöðugt á varðbergi eða að loka á eigin tilfinningar, þá getur það einfaldlega virst vera eðlilegt ástand. Það er frekar algengt að hugsa með sér, að svona sé ég bara, en hvað ef það er ekki alveg rétt? Hvað ef þetta er eitthvað s

Í síðasti pistli fjallaði ég um hvernig við lærum ákveðin tengsl eða leiðir til þess að verja okkur í barnæsku, en ég vil taka fram hversu mikilvægt það er að tala um þessi málefni án þess að gera tengslamynstur að einhverjum nýjum persónuleika einkennum. Við erum ekki bara „kvíðin“ (e. anxious) eða „forðandi“ (e. avoidant). Við getum haft ákveðnar tilhneigingar og þær geta orðið sterkari við ákveðnar aðstæður, en við getum líka breyst. Og það að skilja sitt eigið mynstur þýð

Í síðasta pistli skrifaði ég um það hvernig það sem við upplifum í æsku getur orðið svo kunnuglegt að við hættum að sjá það sem mynstur. Við lærum ákveðnar leiðir til að takast á við lífið og með tímanum geta þær farið að virðast einfaldlega vera hluti af því hver við erum. Þetta á ekki síst við um náin sambönd. Við lærum nefnilega ekki bara hvernig við eigum að haga okkur, við lærum líka oft án þess að gera okkur grein fyrir því, hvað nánd þýðir, hverju við getum búist við f

Það getur verið erfitt að átta sig á því að eitthvað í manni þarfnist heilunar þegar maður hefur aldrei upplifað neitt annað en það sem maður þekkir. Ef barn elst upp við aðstæður þar sem ákveðin tengslamynstur eru ekki heilbrigð, getur það lært að laga sig að þeim. Það lærir hvað það þarf að gera til að fá nánd, öryggi, samþykki eða einfaldlega til að komast í gegnum daginn. Það sem upphaflega var leið til að aðlagast aðstæðum getur síðar orðið að mynstri sem fylgir manni in

Við mannfólkið eyðum ótrúlega mikilli orku í að reyna að breyta fólki, aðstæðum, samfélaginu og heiminum sjálfum. Ég þekki það vel af eigin raun, en ég hef búið yfir ríkri þörf fyrir að líta út á við og sjá hluti í umhverfi mínu sem mér finnst ég þurfa að laga til þess að líða vel í eigin skinni. Fyrir meira en tíu árum síðan gerði ég samt uppgötvun sem hjálpaði mér að sjá þessa tilhneigingu frá öðru sjónarhorni. Ég sat námskeið um meðvirkni þar sem kennarinn benti okkur neme

Undanfarið hef ég verið að hugsa um hvað það þýðir í raun að vera opinn fyrir því sem maður segist vilja. Ekki bara að segja það, hugsa jákvætt eða endurtaka setningar eins og: „Ég er opin fyrir ást.“ „Ég á skilið góða hluti.“ „Ég er tilbúin að taka á móti gnægð.“ Ég held að það sé vissulega eitthvað til í því að beina athyglinni að því sem maður vill, en stundum er eins og það sé hluti af okkur sem trúir ekki alveg því sem við erum að segja. Maður getur sagt: „Ég er tilbúin

„Farðu út í náttúruna.“ „Prófaðu hugleiðslu.“ „Farðu í jóga.“ „Slakaðu bara á.“ Ég hef heyrt þessi ráð oftar en ég get talið. Í hvert sinn fannst mér eitthvað vera að mér, þar sem þessi ráð voru ekki að virka á mig, en ég velti því fyrir mér af hverju ég upplifði mótstöðu gagnvart þeim. Í dag held ég að svarið sé einfaldara en ég gerði mér grein fyrir. Það er nefnilega ekki hægt að slaka á þegar taugakerfið upplifir að það sé ekki öruggt. Við höfum tilhneigingu til að líta á

Undanfarið hef ég tekið eftir hlutum sem hefðu áður farið algjörlega fram hjá mér. Ég tók til dæmis eftir því um daginn að maginn á mér fór allt í einu að gaula. Gamla sjálfvirka viðbragðið sagði mér að standa upp og fá mér eitthvað að borða, en í þetta sinn stoppaði ég í eitt augnablik og spurði sjálfa mig hvort ég væri í raun svöng? Það kom í ljós að svarið var nei, að maginn væri einfaldlega að vinna vinnuna sína, að líkaminn var virkur, en ekki að biðja mig um mat. Þetta

Undanfarið hef ég verið að upplifa eitthvað sem er bæði nýtt og svolítið óvænt. Í mörg ár hélt ég að ég væri einfaldlega ekki „ræktartýpan“. Ég skildi aldrei fólk sem fór út að hlaupa til að losa um streitu, vinna úr tilfinningum eða „hreinsa hugann“. Þegar ég varð stressuð eða yfirbuguð var síðasta sem mig langaði að gera að hreyfa mig. Ég vildi fara heim, kúra mig undir sæng, loka aðeins á umheiminn, horfa á sjónvarp eða fá mér eitthvað að drekka. Líkaminn minn kallaði ekki

Ég sat nýlega námskeið um áföll, taugakerfið, tengslamyndun og skynúrvinnslu. Á pappír var þetta faglegt námskeið ætlað þeim sem vinna með fólki á mismunandi æviskeiðum, en eins og stundum gerist með góða fræðslu fór ég fljótt að taka eftir því að þetta snerist ekki bara um skjólstæðinga, kenningar eða starfsvettvang, heldur líka um mig sjálfa og það hvernig ég fúnkera. Ég hef lengi haft mikinn áhuga á áföllum, tengslum, meðvitund og því hvernig reynsla mótar okkur. Margt af

Það sem kom mér mest á óvart eftir að hafa gengið í gegnum andlegt ferðalag og gert upplifanir sem margir andlegir leiðbeinendur hafa lýst, var að það skyldi ekki fjarlægja mig frá hinu mannlega lífi, heldur draga mig enn dýpra inn í það. Ég hef skrifað um það undanfarið að andleg vakning hafi ekki reynst lausn á lífi mínu í heild sinni. Ég vakna enn stundum þreytt á morgnana, borga reikninga, elda mat, tek erfiðar ákvarðanir og upplifi jafnvel einmanaleika eða óvissu. Til að

Eitt af því sem ég hef verið að átta mig meira og meira á síðustu misseri er að andleg vakning snýst ekki bara um stórar innsýnir, kyrrð eða það að upplifa meðvitund handan hugsana. Hún snýst líka um eitthvað miklu jarðbundnara og mannlegra, það að byrja að sjá í gegnum þær sögur sem við höfum sagt okkur sjálfum svo lengi að við erum farin að halda að þær séu sannleikur. Ég hef til dæmis lengi sagt sjálfri mér að ég væri ekki morgunmanneskja og að ég eigi erfitt með að koma m

Ég var aldrei að leita að andlegri vakningu. Ég var einfaldlega að reyna að skilja hvað væri að gerast innra með mér. Það kom mér á óvart þegar ég fór að lesa um það sem kallað er vakning og áttaði mig á að það sem ég hélt að væri eitthvað óljóst og persónulegt var í raun lýst nákvæmlega þar. En það sem kom mér enn meira á óvart var að vakning virtist ekki leiða mann eitthvert æðra eða stærra heldur þvert á móti aftur hingað, inn í hið venjulega líf. Kennarar eins og Adyashan