Taktu pláss í tilverunni

Ég var aldrei að leita að andlegri vakningu. Ég var einfaldlega að reyna að skilja hvað væri að gerast innra með mér. Það kom mér á óvart þegar ég fór að lesa um það sem kallað er vakning og áttaði mig á að það sem ég hélt að væri eitthvað óljóst og persónulegt var í raun lýst nákvæmlega þar. En það sem kom mér enn meira á óvart var að vakning virtist ekki leiða mann eitthvert æðra eða stærra heldur þvert á móti aftur hingað, inn í hið venjulega líf. Kennarar eins og Adyashan

Eins og ég hef verið að fjalla um þá hef ég nýlega upplifað þá breytingu að mér líður ekki lengur eins og ég sé stöðugt að ganga á móti vindi. Það er ekki þannig að allt sé orðið auðvelt, heldur að innri mótstaðan sé minni. Eftir að hafa aðlagast þessum nýja veruleika að einhverju leyti, hef ég verið forvitin um að skilja hvað varð til þess að ég náði þessum árangri loksins. Ég trúi ekki að það hafi verið ein aðferð eða eitt augnablik, frekar uppsafnað ferli yfir mörg ár. Sam

Undanfarna daga hef ég upplifað eitthvað sem er erfitt að lýsa án þess að það hljómi ýkt. Það er ekkert stórkostlegt eða dramatískt, en munurinn er samt mikill. Í mörg ár hefur lífið að einhverju leyti liðið eins og ég væri að ýta stórum steini upp brekku. Ekki endilega í augljósri kreppu, ekki stöðugt í miklu álagi, en undirliggjandi tilfinning var samt sú að hlutirnir kostuðu mig meira en þeir ættu að gera. Venjulegur dagur gat skilið mig eftir í þreytu sem var meiri en eðl

Ég hef tekið eftir því að eitthvað er að breytast í mér undanfarið. Það sem hefur breyst er þetta: ég virðist ekki lengur þurfa sterkar upplifanir, toppa eða á einhverju sérstöku að halda til þess að finna fyrir lífi, merkingu eða tengingu. Í langan tíma tengdist líðan mín – og jafnvel sjálfsmynd – því að finna eitthvað  hvort sem það fól í sér góða stemningu, sterka tilfinningu, upplifun sem rýfur hversdaginn í formi matar, drykkja, skemmtunar, áætlana eða ferðalaga. Ekki ve

Það er mikið talað um mikilvægi þess að jarðtengja sig, opna hjartað eða hækka tíðnina þegar kemur að andlegum málefnum. Fyrir suma hjálpar þessi orðræða, en fyrir aðra getur hún verið ruglandi, fjarlæg eða jafnvel valdið meiri spennu. Ég hef sjálf upplifað að orð skipta máli. Ekki bara hvað þau þýða, heldur hvernig líkaminn bregst við þeim. Stundum hef ég fundið fyrir pressu þegar mér var sagt að ég þyrfti að vera meira jarðtengd, rólegri eða vera í annarri eða betri orku, á

Hvernig lifir maður með opið hjarta? Þessi spurning hefur fylgt mér, sérstaklega eftir að ég fór að finna varnirnar mínar mýkjast. Það er eins og eitthvað innra með mér hafi opnast, sem birtist mér í auknu rými. Tvær bækur hafa hjálpað mér að skilja þetta ferli betur; The Untethered Soul  eftir Michael Singer og The End of Your World  eftir Adyashanti. Michael Singer talar um opið hjarta sem daglega iðkun. Ekki sem hugmynd eða andlegt markmið, heldur sem einfalt val, aftur og

Fyrst eftir að ég upplifði eininguna – það að ég væri hluti af lífinu sjálfu – tók við svolítið ruglingslegt tímabil hjá mér. Það fyrsta sem ég upplifði var mikil gleði yfir því að vera á lífi og hversu dásamlegt það væri að vera hér á jörðinni. Ég var svo yfir mig spennt að mig langaði að mála allan heiminn. Ég var svo mikið hér og nú að ég átti stundum erfitt með að muna hvaða dagur eða mánuður væri. Fortíð og framtíð skiptu mig engu máli. Eftir einhvern tíma má hins vegar

Mig langar að halda áfram umræðunni um andlega vakningu og nefna eitthvað sem mér finnst mikilvægt að segja upphátt, sem er það að andleg vakning gerir mann ekki sjálfkrafa að betri manneskju. Ég hef velt þessu fyrir mér í gegnum árin. Ég heyrði sögur af fyrstu búddísku munkunum sem komu til Vesturlanda og áttu erfitt með freistingar sem þeir höfðu ekki áður staðið frammi fyrir. Ég horfði líka á heimildarmyndina um Osho og sá hvernig hreyfing sem byggði á raunverulegri innsýn

Í síðasta pistli skrifaði ég um muninn á næmni og andlegri vakningu. Mig langar að halda aðeins áfram á þeirri braut og fara yfir annað sem varð mér smám saman ljóst: muninn á vitundinni sjálfri, manneskjunni, og sjálfsmyndinni sem manneskjan viðheldur. Þegar talað er um andlega vakningu er oft gefið í skyn að maður sé að þroskast, verða meiri, hærri eða skýrari útgáfa af sjálfum sér. Að maður sé í einhvers konar stighækkandi ferli þar sem allt á að verða betra. En það sem é

Mig langar í næstu tveimur pistlum að velta fyrir mér algengum miskilningi þegar kemur að andlegum málefnum. Þetta er ekki skrifað til að leiðrétta neinn eða gera lítið úr neinum, heldur til að deila þeirri skýru aðgreiningu sem hefur smám saman orðið til í minni eigin reynslu. Eitt af því fyrsta sem ég áttaði mig á, þegar ég var komin langt inn á mína andlegu vegferð, var að það að vera næmur eða skyggn er ekki það sama og andleg vakning. Þegar ég byrjaði að kynna mér andleg

Þegar ég fór fyrst að kynna mér andlega vakningu taldi ég að það væri afar sjaldgæft fyrirbæri, eitthvað sem væri aðeins fyrir útvalda. Mér datt ekki í hug að hvert og eitt okkar gæti vaknað hvenær sem er – hvað þá að það væri eitthvað sem maður þyrfti svo að læra að lifa með. Að það væru til heilu fræðin og kennarar sem fókusa á að hjálpa öðrum að fóta sig eftir  vakningu var fyrir mér algjörlega ný hugmynd. Ég hafði, eins og margir, gert ráð fyrir að vakning væri einhvers k

Ég held að þetta sé ekki sagt nógu oft, en andleg vakning getur verið svolítil … vonbrigði. Ekki vegna þess að eitthvað hafi farið úrskeiðis, heldur vegna þess að hugmyndir manns um hvernig það væri að vera vakandi eða uppljómaður reyndust alfarið rangar. Þegar maður upplifir það sem oft er kallað vakning eða einingu, fylgir því oft mikil opnun og undrun. Í mínu tilfelli var það tilfinning fyrir því að vera hluti af öllu, að vera lífið sjálft í stutta stund. Heimurinn virtist

Síðasta haust var ég eitt kvöldið að hugsa um hvernig ég gæti ekki mögulega upplifað allt í heiminum. Ég hef alltaf haft forvitinn huga. Mig hefur langað að prófa mismunandi hluti, vil alltaf vera að læra eitthvað nýtt og heimsækja nýja staði, jafnvel svo mikið að mér hefur fundist erfitt að velja hvað ég ætti að gera í lífinu því ég vildi gera hreinlega allt, en að taka ákvarðanir hefur falið í sér að velja eitthvað eitt fram yfir annað. Ég get náttúrulega ekki heimsótt alla

Ég finn að ég hef að einhverju leyti fjarlægst það að skilgreina mig út frá andlegum málefnum. Ekki vegna þess að þau hafi ekki skipt mig máli – þvert á móti. Andleg málefni voru mér afar mikilvæg á ákveðnu skeiði. Þar fann ég orð yfir það sem ég var að upplifa, sem og stuðning á tíma þegar ég var að reyna að átta mig á sjálfri mér og því sem var að gerast innra með mér. Í andlegum málefnum fékk ég líka hjálp við að vinna úr því sem var að plaga mig, án þess að fara í gegnum

Ég hef verið að átta mig á því síðustu misseri að það sem ég hef verið í gegnum má kalla heilunarfasa. Þetta hefur verið langt tímabil, með hæðum og lægðum. Stundum fannst mér mikið vera í gangi, stundum nánast ekkert. Oft leit það út fyrir að lítið væri að gerast út á við, en innra með mér var margt á hreyfingu. Á þeim tímabilum þar sem lífið var ekki sérstaklega krefjandi, ekki fullt af verkefnum eða stórum markmiðum, fannst mér eins og ég væri ekki að standa mig, ekki að n

Undanfarin rúm tvö ár hef ég verið að ganga í gegnum ferli sem ég hef reynt að skilja og útskýra fyrir sjálfri mér á margvíslegan hátt. Það er hægt að nota ýmis orð yfir það, eins og kundalini eða lífsorku sem leysist úr læðingi, en sjálf kýs ég að vera eins jarðbundin og hægt er. Það er þess vegna sem ég myndi segja, nú þegar ég lít til baka, að ég sé búin að vera að losa um djúpa, langvarandi spennu sem hefur safnast upp í líkama mínum í mörg, mörg ár. Ég fann fyrst fyrir þ

Það var ekki fyrr en nýlega sem ég áttaði mig á því að ég hef verið föst í survival mode  eða varnarviðbrögðum líkamans. Ekki þannig að ég væri stöðugt stressuð eða í augljósu áfalli, heldur á mun lúmskari hátt. Líkaminn minn var einfaldlega aðeins á verði. Alltaf aðeins að halda aftur af sér, að reyna að hafa stjórn á hlutunum. Ég hélt lengi að svona væri ég bara – að þetta væri eðlilegt ástand. Að þreytan, spennan, orkuleysið og þessi stöðuga tilfinning um að eitthvað þyrft

Ég hef verið á miklu innra ferðalagi síðustu mánuði. Það er margt sem ég hef uppgötvað en mér hefur reynst erfitt að setjast niður og koma þeim í orð. Sumt þarf maður einfaldlega að melta. Ein sú óvæntasta breyting sem ég hef gert, og jafnframt sú sem hefur haft hvað mest áhrif, er einföld: ég byrjaði að sötra te og heitt vatn allan liðlangan daginn. Ég var búin að heyra af því áður að ég hefði gott af því. Fyrir meira en ári síðan sagði ayurveda-sérfræðingur mér að drekka he

Ég sá nýlega klippu úr Vikunni með Gísla Marteini þar sem Þorsteinn Bachmann lýsti því hvernig hann vann sig út úr kulnun með aðstoð...

Ég er búin að vera í andlegum málefnum í fjórtán ár og hef heyrt flest af því sem fólki er ráðlagt til þess að það geti verið heilbrigt á...