Eining við allt sem er

Síðasta haust var ég eitt kvöldið að hugsa um hvernig ég gæti ekki mögulega upplifað allt í heiminum.

Ég hef alltaf haft forvitinn huga. Mig hefur langað að prófa mismunandi hluti, vil alltaf vera að læra eitthvað nýtt og heimsækja nýja staði, jafnvel svo mikið að mér hefur fundist erfitt að velja hvað ég ætti að gera í lífinu því ég vildi gera hreinlega allt, en að taka ákvarðanir hefur falið í sér að velja eitthvað eitt fram yfir annað.

Ég get náttúrulega ekki heimsótt alla staði, talað öll tungumál, þekkt allar menningarheima, fæðst á öllum stöðum í heiminum eða vitað hvernig það er að trúa á öll trúarbrögð. Og þá áttaði ég mig á því að þess vegna eru aðrir til.

Það er í raun eina leiðin fyrir okkur til að geta upplifað gjörsamlega allt.

Mér fannst eins og ég væri að upplifa þessa hugsun sem Guð, Uppspretta eða Vitund sem vildi upplifa allt og klofnaði því í milljarð smárra brota til að geta upplifað hvert einasta sjónarhorn sem til er. Og þess vegna fannst mér allt í einu ekkert athugavert við tvíhyggju, hvort sem hún birtist sem gott eða slæmt, þar sem þetta eru allt upplifanir sem koma fyrir eitthvað sem ekki er hægt að meiða og deyr aldrei.

Á sama tíma fannst mér það ótrúlega fallegt að vera manneskja. Að vera í líkama. Að búa yfir óskum og draumum. Ég hugsaði um hvað það væri dýrmætt að við værum ekki öll eins, því á einhverjum tímapunkti munum við koma saman og ég mun þekkja þína reynslu og þú munt þekkja mína.

Ég var svo ótrúlega spennt fyrir heiminum og öllu í honum. Fjöllum og vötnum. Dýrum. Mismunandi tegundum af mat. Sólarupprásum og sólsetrum. Ég hélt áfram að hugsa um hversu frábært allt væri, jafnvel hlutir sem ég, sem þessi manneskja, hata, eins og köngulær, ananas og hnetusmjör.

Ég var svo tilfinningaþrungin. Mér fannst ég vera að upplifa allar tilfinningar í einu og það var dásamlegt að finna jafnvel sársaukann því hann minnti mig á hvað ég væri lifandi. Ég var svo undrandi og svo spennt að vera í líkama og fá að upplifa þetta allt saman.

Þá áttaði ég mig á því að þess vegna er ég hér. Til að vera manneskja í þessum heimi og upplifa það sem aðeins ég sem þessi manneskja get upplifað, í þessum líkama, á þessum tíma. Að það skipti í raun ekki máli hvað ég hef valið eða mun velja, vegna þess að allt er upplifun og því er ekkert rétt og ekkert rangt þegar kemur að því að velja.

Ég gat ekki hugsað um þessa upplifun í einhvern tíma á eftir án þess að verða svo tilfinningaþrungin að ég grét bara við tilhugsunina. Ég vissi ekki alveg hvað hafði átt sér stað eða hvort það skipti yfirleitt máli að vita það. Það eina sem ég vissi var að ég fann fyrir meiri frið og ég treysti því að allt yrði í lagi, sama hvað.

Þessi tilfinning var með mér í einhverja daga eða vikur. Ég man sérstaklega eftir einu augnabliki þegar ég var á leiðinni út úr bænum og var að horfa á fjöllin og litina á himninum, en ég var svo uppnuma af fegurðinni að mig langaði til að mála landslagið – þrátt fyrir að kunna alls ekki að mála!

Þessi tilfinning dvínaði smá saman. Það sem lifir hins vegar áfram er vissan um að ég er hluti af tilverunni á þann hátt að ég hef ekki lengur áhyggjur af því hvað verður um mig þegar þessu lífi lýkur. Á sama tíma finn ég engu að síður dýpra en áður hversu mikilvægt það er að vera á lífi í þessum líkama, með þennan persónuleika, hér á þessari jörð.

Okkur er nefnilega öllum ætlað að upplifa lífið – og skapa það – frá því sjónarhorni sem við búum yfir, sem sú manneskja sem hvert og eitt okkar er, hér og nú.