Sögurnar sem við segjum okkur sjálfum

Eitt af því sem ég hef verið að átta mig meira og meira á síðustu misseri er að andleg vakning snýst ekki bara um stórar innsýnir, kyrrð eða það að upplifa meðvitund handan hugsana.

Hún snýst líka um eitthvað miklu jarðbundnara og mannlegra, það að byrja að sjá í gegnum þær sögur sem við höfum sagt okkur sjálfum svo lengi að við erum farin að halda að þær séu sannleikur.

Ég hef til dæmis lengi sagt sjálfri mér að ég væri ekki morgunmanneskja og að ég eigi erfitt með að koma mér upp góðri rútínu í kringum svefn, næringu og hreyfingu. Í mörg ár leit ég ekki á þetta sem skoðanir eða tímabundna reynslu, heldur sem staðreyndir, eins og þetta væri einfaldlega hluti af því hver ég væri.

Ég hafði engar efasemdir um þessi viðhorf. Ég lifði innan þeirra skilgreininga og tók ákvarðanir út frá þeim. En svo kemur lífið stundum og tekur frá manni ákveðin hlutverk, sambönd, venjur eða þann ytri ramma sem maður hefur byggt sjálfsmyndina sína á.

Þegar það gerist stendur maður allt í einu frammi fyrir miklu dýpri spurningu: Hver er ég, þegar ég er ekki lengur sagan sem ég hef sagt um sjálfa mig?

Nýlega ákvað ég að ögra sjálfri mér og þessum gömlu hugmyndum. Ég byrjaði að vakna fyrr, fá mér te, fara í sturtu og útbúa mér hafragraut með banana áður en ég fór í vinnuna.

Fyrsta morguninn sem ég gerði þetta, þar sem ég sat við eldhúsborðið tilbúin fyrir daginn, rann upp fyrir mér að þetta snerist ekki um að verða „morgunmanneskja.“ Þetta snerist um að hætta að skilgreina mig út frá gömlum hugmyndum um hver ég væri.

Annað dæmi um sögu sem ég hef sagt sjálfri mér, er að ég eigi erfitt með hreyfingu, sem var vissulega satt á ákveðnu tímabili í lífi mínu þegar ég lifði að mörgu leyti í survival mode og líkaminn minn hafði einfaldlega ekki orku eða rými fyrir meira álag. En það sem var satt á einum tímapunkti í lífinu þarf ekki að vera satt að eilífu.

Stundum verður reynsla að sjálfsmynd og sjálfsmynd síðan að sögu sem við hættum að efast um.

Mér fannst ég eiga erfitt með hreyfingu þegar það væri réttara að segja að ég hafi verið upptekin af því að komast í gegnum daginn með þá orku sem ég hafði. Í stað þess að segja að ég hafi aldrei verið morgunmanneskja megi frekar líta á það sem svo að ég hafi aldrei fengið tækifæri til að finna minn eigin takt.

Þetta er eitt af dýpri lögum vakningarinnar; að sjá ekki aðeins í gegnum hugann, heldur líka í gegnum sjálfsmyndina. Að átta sig á því að það sem einu sinni var satt um okkur þarf ekki endilega að vera satt í dag. Að við berum oft með okkur gamlar skilgreiningar á því hver við erum, löngu eftir að lífið hefur breytt okkur.

Raunverulega spurningin er því ekki hver maður hefur alltaf verið, heldur hvort maður sé enn að lifa út frá gamalli útgáfu af sjálfum sér, og hvort að það sé ekki kominn tími til þess að uppfæra þá hugmynd sem maður hefur um eigið líf.

Sú breyting byrjar ekkert endilega ekki í hugleiðslu eða í kjölfar einhverrar stórkostlegrar lífsreynslu, heldur stundum með tebolla á ósköp venjulegum morgni fyrir vinnu.