Þegar lífið hættir að vera upp á móti

Undanfarna daga hef ég upplifað eitthvað sem er erfitt að lýsa án þess að það hljómi ýkt. Það er ekkert stórkostlegt eða dramatískt, en munurinn er samt mikill.

Í mörg ár hefur lífið að einhverju leyti liðið eins og ég væri að ýta stórum steini upp brekku. Ekki endilega í augljósri kreppu, ekki stöðugt í miklu álagi, en undirliggjandi tilfinning var samt sú að hlutirnir kostuðu mig meira en þeir ættu að gera.

Venjulegur dagur gat skilið mig eftir í þreytu sem var meiri en eðlilegt gat talist. Smá aukaverkefni eftir vinnu gátu orðið að því að ég hrundi í sófann. Ég framkvæmdi en það var alltaf svolítið eins og ég væri að knýja mig áfram.

Núna, í fyrsta sinn sem ég man eftir, finn ég ekki þessa mótstöðu.

Ég fer í vinnuna, ég fer í búðina og ég geri heimilisverk. Ég er kannski aðeins þreytt, en ekki örmagna. Ég er ekki í viðbragðsstöðu. Ég er ekki að herða mig til að komast í gegnum daginn. Ég er bara að lifa honum.

Munurinn er ekki sá að lífið sé fullkomið eða að engin áskorun sé til staðar. Munurinn er sá að ég er ekki lengur að ganga á móti stöðugum innri mótvindi.

Ég hef spurt mig: Hvað breyttist?

Kannski hef ég í raun verið lengi í einhvers konar langvarandi streitu- eða varnarviðbragði, án þess að gera mér grein fyrir því. Ekki í dramatískri fight eða flight stöðu, heldur í lúmskri, langvarandi spennu. Líkaminn alltaf aðeins á verði. Hugurinn alltaf aðeins að vakta.

Á undanförnum árum hef ég unnið markvisst með sjálfa mig. Ég hef lært að taka eftir hugsunum og tilfinningum án þess að flýta mér að laga þær. Ég hef leyft tilfinningum að koma upp, en aldrei of mikið, of hratt. Þetta hefur verið lag fyrir lag, ekki bylting.

Hugleiðsla, líkamsvinna, samtöl, sjálfsskoðun; allt þetta hefur safnast saman hægt og rólega. Ekki sem dramatísk umbreyting heldur sem uppbygging á öryggi innan frá.

Kannski hefur eitthvað einfaldlega náð þröskuldi eða taugakerfið hefur loksins farið að treysta því að það þurfi ekki stöðugt að ýta.

Það er undarlegt að upplifa venjuleika sem nýtt ástand. Að vera aðeins þreytt en samt með næga orku. Að vakna á morgnana án þess að finna fyrir ósýnilegum þunga. Að gera hluti án þess að finnast maður vera að ganga gegn eigin líkama.

Það er ekki það að ég hafi náð einhverju hámarki, orðið andlega uppljómun eða náð einhvers konar fullkomnun. Þetta er einfaldlega skortur á stöðugri innri mótstöðu. Það hljómar ekki merkilega en það er ekki lítil breyting fyrir eina manneskju.

Ég veit ekki nákvæmlega hvernig þetta varð að veruleika. Ég veit bara að ég tók þátt í mínu eigin bataferli, lag fyrir lag. Kannski er þetta afrakstur þess.

Það sem skiptir mig mestu máli núna er ekki að skilgreina þetta of mikið, heldur að leyfa þessu að endurtaka sig hvern dag. Að leyfa líkamanum að venjast því að lífið þurfi ekki alltaf að vera upp á móti.