Þegar líkaminn fer loksins að vilja hreyfast

Undanfarið hef ég verið að upplifa eitthvað sem er bæði nýtt og svolítið óvænt.

Í mörg ár hélt ég að ég væri einfaldlega ekki „ræktartýpan“. Ég skildi aldrei fólk sem fór út að hlaupa til að losa um streitu, vinna úr tilfinningum eða „hreinsa hugann“. Þegar ég varð stressuð eða yfirbuguð var síðasta sem mig langaði að gera að hreyfa mig.

Ég vildi fara heim, kúra mig undir sæng, loka aðeins á umheiminn, horfa á sjónvarp eða fá mér eitthvað að drekka. Líkaminn minn kallaði ekki á hreyfingu; hann kallaði á öryggi, hlýju og skjól.

En núna er eitthvað hjá mér að breytast. Ég hef tekið eftir því að þegar ég finn fyrir innri óróleika eða tilfinningu sem ég hefði áður túlkað sem kvíða, þá er líkaminn ekki lengur að biðja mig um að leggjast niður og loka á heiminn, heldur virðist hann vilja hreyfast.

Ég uppgötvaði það um daginn þegar ég fór í það sem átti að vera stuttur göngutúr. Áður en ég vissi af var ég búin að ganga í næstum klukkutíma, hraðar en ég hafði ætlað mér, og á einum tímapunkti var ég næstum farin að skokka.

Það sem kom mér mest á óvart var ekki bara að ég gæti þetta, heldur að líkami minn virtist einhvern veginn vita hvað hann væri að gera, eins og einhver gömul minning hefði vaknað. Það var næstum eins og vöðvarnir mínir vildu vera notaðir, verða sterkari, eins og það væri löngu kominn tími til þess.

Ég tengi þessa breytingu við það að ég sé smám saman að koma út úr survival mode.

Þegar taugakerfið hefur verið lengi í streitu, álagi eða stöðugri aðlögun fer oft öll orkan einfaldlega í að komast í gegnum daginn, en þá verður hreyfing auðveldlega eins og enn eitt verkefnið sem maður hefur hvorki orku né rými fyrir.

Þegar kerfið fer hins vegar að upplifa meira öryggi getur sama orka byrjað að birtast á annan hátt, ekki sem örmögnun, heldur sem lífskraftur.

Ég upplifi þetta stundum sem innri óróleika sem ég get ekki lengur hugsað mig út úr eins og ég er vön. Það er eins og líkaminn sé að kalla á aðra tegund af útrás, ekki meiri greiningu eða fleiri hugsanir, heldur hreyfingu, náttúru og hreint loft.

Það er engu að síður ágætt að hafa það í huga, að þegar líkami manns fer loksins að vakna aftur til lífsins eftir að hafa verið lengi í viðbragðsstöðu getur það verið óþægilegt, ruglingslegt eða jafnvel sársaukafullt í fyrstu, sérstaklega ef það birtist í verkjum eða tilfinningum sem hafa legið undir yfir yfirborðinu, jafnvel lengi vel.

Það er samt eitthvað mjög fallegt við það að koma út úr miklu álagi eða langvarandi streitu og finna fyrir meiri orku, meiri næmni, sterkari tilfinningum og aukinni líkamsvitund, vegna þess að það er svo miklu betra að lifa lífinu lifandi heldur en að fara í gegnum það dofin á líkama og sál.