Að vera opinn fyrir því að taka á móti

Undanfarið hef ég verið að hugsa um hvað það þýðir í raun að vera opinn fyrir því sem maður segist vilja.

Ekki bara að segja það, hugsa jákvætt eða endurtaka setningar eins og: „Ég er opin fyrir ást.“ „Ég á skilið góða hluti.“ „Ég er tilbúin að taka á móti gnægð.“

Ég held að það sé vissulega eitthvað til í því að beina athyglinni að því sem maður vill. En stundum er eins og það sé hluti af okkur sem trúir ekki alveg því sem við erum að segja.

Maður getur sagt: „Ég er tilbúin að taka á móti ást“, á meðan einhver dýpri hluti manns getur hugsað: „En hvað ef ég verð yfirgefin?“ „Hvað ef ég opna mig og verð særð?“ „Hvað ef ég fæ það sem ég vil og missi það svo aftur?“ „Hvað ef ég get ekki treyst því að þetta endist?“

Þá er ekki endilega nóg að endurtaka jákvæðar staðhæfingar, ekki vegna þess að maður sé að gera eitthvað rangt, heldur vegna þess að það er erfitt að taka á móti einhverju sem hluti af manni upplifir sem óöruggt eða jafnvel hættulegt.

Ég held að þetta eigi sérstaklega við um ást.

Manneskja getur þráð nánd, heilbrigt samband og sagt að hún sé tilbúin að elska og vera elskaður. En ef hún hefur lært, einhvers staðar á leiðinni, að nánd fylgi sársauki, óvissa eða það að vera yfirgefinn, þá getur eitthvað innra með henni haldið aftur af sér.

Ekki endilega meðvitað og ekki af því að viðkomandi vilji ekki það sem hún segist vilja, heldur vegna þess að líkaminn og taugakerfið vill vernda mann. Ég held að það sé þar sem munurinn á því að vilja eitthvað og vera raunverulega móttækilegur fyrir því geti legið. Maður getur viljað eitthvað, en það þýðir ekki endilega að líkaminn sé tilbúinn að taka á móti því.

Kannski er það ástæðan fyrir því að fólki gengur illa að laða til sín það sem það vill fá inn í líf sitt. Ekki vegna þess að það sé ekki hægt, heldur vegna þess að það er ekki nóg að vera jákvæður, heldur þurfi maður að vera fær um að taka á móti og viðhalda því.

Það er ekki nóg að segja: „Ég vil heilbrigt samband“, ef einhver hluti manns trúir því enn að ást sé eitthvað sem maður þurfi að vinna sér inn, „Ég á skilið gnægð“, ef maður lifir enn í stöðugri innri viðbragðsstöðu þar sem maður treystir því ekki að það sé óhætt að slaka á, eða „Ég er opin fyrir nýjum tækifærum“, ef maður er svo hræddur við að gera mistök að maður getur ekki stigið út fyrir það sem er kunnuglegt.

Ég held að þess vegna sé raunveruleg innri vinna oft hæg. Maður getur ekki alltaf hugsað sig í gegnum sára reynslu – stundum þarf maður að upplifa á eigin skinni að eitthvað annað og betra sé mögulegt.

Að prófa sig áfram og þjálfa sig í að opna sig og sjá að maður sé ekki yfirgefinn, að þiggja hjálp og uppgötva að maður þurfi ekki að endurgjalda hana samstundis. Að hvílast og sjá að heimurinn heldur áfram að snúast án þess að maður geri neitt.

Þess vegna held ég að raunveruleg opnun sé ekki bara ákvörðun. Hún er ferli. Lag fyrir lag. Reynsla fyrir reynslu. Þar til líkaminn byrjar smám saman að trúa því sem hugurinn hefur lengi sagt, að það sé óhætt að taka á móti.