Það er ekki allt mitt að bera

Ég hef tekið eftir ákveðinni togstreitu innra með mér nýlega. Ekki vegna þess að eitthvað sé endilega að, heldur vegna þess að ég finn fyrir kunnuglegri hvöt til þess að grípa inn í.

Ef eitthvað er óljóst langar mig að skapa skýrleika. Ef verkefni virðist vera að stranda langar mig að ýta því af stað. Ef einhver tekur ekki ábyrgð á sínu finn ég hvernig hluti af mér vill stíga inn og fylla upp í tómarúmið.

Ég er að sjá það núna að ástæðan fyrir því að ég finn fyrir þessari tilhneigingu er ekki vegna þess að ég sé svo lausnamiðuð, góður verkefnastjóri eða skipulögð, heldur vegna þess hve erfitt ég á með að þola óvissu.

Í staðinn fyrir að leyfa hlutunum að þróast, hvort sem um er að ræða ákveðin verkefni, aðstæður eða dýnamík, tek ég stundum fram fyrir hendurnar á þeim sem bera ábyrgð á því sem er að eiga sér stað.

Ég get sagt við sjálfa mig að ég sé bara að vera hjálpleg, en lífið verður óþarflega þungt í vöfum þegar maður tekur stöðugt ábyrgð á því sem aðrir gætu borið sjálfir – ekki síst þegar maður tekur ábyrgð á líðan annarra eða hlutum sem enginn bað mann um.

Undanfarið hef ég verið að æfa mig í því að staldra við. Ekki að gera minna, heldur að spyrja sjálfa mig: „Er þetta mitt?“ Það er ótrúlegt hvað sú spurning breytir miklu, vegna þess að svarið er stundum nei. Nei, þetta er ekki mitt verkefni. Nei, þetta er ekki á mína ábyrgð. Nei, þetta er ekki mitt að leysa.

Það merkilega er að þegar ég held aftur af þessari tilhneygingu þá finn ég fyrir smá óþægindum. Það er eins og einhver hluti af mér hvísli: „En ef þú gerir þetta ekki, hver gerir það þá?“

Ég þekki þessa rödd vel, en ég er farin að svara henni á annan hátt en áður. Kannski verður þetta einfaldlega ekki gert. Kannski verður ekkert úr þessu verkefni. Kannski þarf einhver að upplifa afleiðingarnar af því að taka ekki ábyrgð á sínu.

Ég er líka farin að sjá að í hvert sinn sem ég tek ábyrgð á einhverju sem er ekki mitt, þá tek ég um leið orku frá því sem er það. Skrifunum mínum, heilsunni minni, því sem ég vil skapa. Samböndunum sem næra mig. Lífinu sem ég er að byggja upp fyrir sjálfa mig.

Kannski snýst það að vernda orkuna sína ekki um að loka á fólk, heldur að hætta að bera hluti sem var aldrei manns að bera. Stundum er ábyrgð mín einfaldlega sú að sinna mínu og treysta því að aðrir finni sína leið.

Það er undarlega frelsandi.

Ekki vegna þess að mér sé sama. Heldur vegna þess að ég er loksins farin að greina á milli þess sem er mitt og þess sem er það ekki.