Daglegt líf sem andleg vegferð

Ég ákvað um helgina að rölta í kringum Elliðavatn í góða veðrinu, en þegar ég var komin hálfan hring settist ég niður til þess að njóta þess að sitja í sólinni og hlusta á náttúruna.

Nema hvað, að ég var þrisvar sinnum trufluð af dróna sem eyðilagði svolítið fyrir mér þessa dásamlegu stund, þar sem hljóðið í drónanum var svo augljóslega ekki af náttúrunnar hendi.

Ég hugsaði um myndina Eat, pray, love, þar sem Elizabeth var komin til Indlands í hugleiðslusetur og fékk til að mynda það verkefni að sitja kyrr í hugleiðslu, sama hvað myndi gerast sem gæti truflað einbeitinguna eða friðsældina.

Ég hef aldrei komið til Indlands, en ég hugsaði um drónann á svipaðan hátt. Ég fann að hljóðið pirraði mig, en ég leyfði pirringnum ekki að taka mig yfir. Ég bjó ekki til sögu um drónann eða hvern þann sem væri að fljúga honum, né lét hugann taka yfir og byrja að pirra sig á alls konar öðrum hlutum sem gætu mögulega farið í taugarnar á honum.

Ég leyfði pirringnum að vera. Ég leyfði drónanum að vera, sem á endanum hvarf. Og á einhverjum tímapunkti stóð ég upp og hélt göngu minni í sólinni áfram áleiðis heim.

Aðeins nokkrum dögum fyrr hafði ég keyrt inn á bílastæðið á Krónunni í Skeifunni, en á undan mér var jeppi sem stóð nánast kyrr. Ökumaðurinn var greinilega að svipast um eftir stæði beint fyrir fram verslunina. Ég hugsaði með mér, haltu bara áfram, það er nóg af stæðum þegar lengra er komið, en viðkomandi stoppaði alla umferð.

Hún hélt áfram, en þá tók ekki betra við en svo að hún fer að bakka í stæði, afar hægt. Þarna var ég farin að stressast upp, enda óttast ég oft í svona aðstæðum að einhver bakki á mig, en ég náði loks að mjaka mér framhjá jeppanum.

Ég er nákvæmlega eins ökumaður og þessi blessaða kona. Ég geri mér grein fyrir því að ég er ekki með neitt sérstaklega góða rýmisgreind, svo ég fer rosaleg varlega þegar ég er að keyra. Samt var ég stressuð og pirruð í þessum aðstæðum.

Ég var engu að síður meðvituð um að ég væri stressuð og pirruð. Ég kom mér í bílastæði lengra í burtu og sat þar í smástund með slökkt á bílnum á meðan ég jafnaði mig. Aftur, þá bjó ég ekki til neina sögu um það sem átti sér stað.

Fyrir mér, þá er þetta mín andleg vegferð. Ég þarf ekki að fara neitt til þess að vinna með það sem býr í sjálfri mér. Lífið sér um það fyrir mig. Ég þarf ekki að klæða mig á ákveðinn hátt (frekar en ég vil) eða mæta á andlega viðburði (þó það geti verið gaman) eða einu sinni að hugleiða (þó það sé hjálplegt og gott).

En þetta er vegurinn. Það er svona sem lífið ýtir við manni og sýnir hvert maður er kominn. Það er ekkert sem maður þarf að gera, nema að taka eftir. Og draga andann djúpt, endrum og eins.