Daglegt líf sem andleg vegferð

Í sumar var ég að rölta í kringum Elliðavatn í góða veðrinu eina helgi en þegar ég var komin hálfan hring ákvað ég að setjast niður til þess að njóta sólarinnar og hlusta á náttúruna.

Nema hvað, að ég var þrisvar sinnum trufluð af dróna sem flaug yfir vatnið. Hljóðið fór dálítið í taugarnar á mér þar sem það var svo augljóslega ekki hluti af náttúrunni sem ég var þarna komin til að njóta.

Ég hugsaði um Eat, Pray, Love, þar sem Elizabeth er í hugleiðslusetri á Indlandi og fær það verkefni að sitja kyrr, sama hvað gerist í kringum hana sem gæti truflað friðsældina, en við þessa iðju birtist flugi sem er stöðugt að trufla hana.

Ég hef aldrei komið til Indlands, en mér varð hugsað til atviksins í þessari mynd og ákvað að hugsa um drónann á svipaðan hátt. Ég tók eftir því að ég var pirruð og leyfði mér bara að vera það.

Ég þurfti ekki að búa til sögu um manneskjuna sem var að fljúga drónanum, að ákveða að fólk væri óþolandi eða að maður mætti hvergi vera í friði lengur. Ég þurfti ekki einu sinni að reyna að hætta að vera pirruð.

Ég beið bara. Að lokum hvarf síðan dróninn og ég sat áfram í sólinni í smá stund, áður en ég stóð upp og hélt göngunni áfram.

Nokkrum dögum áður hafði ég lent í svipuðum aðstæðum á bílastæðinu við Krónuna í Skeifunni þar sem jeppi fyrir framan mig stóð nánast kyrr.

Ökumaðurinn var greinilega að leita að stæði beint fyrir framan verslunina. Ég hugsaði með mér: „Haltu bara áfram, það er nóg af stæðum þegar lengra er komið.“ Hún hélt hins vegar áfram að keyra hægt og stoppa alla umferð, en fór síðan að bakka í stæði, ennþá mjög hægt.

Þarna var ég farin að stressast upp. Ég er sjálf ekki með neina sérstaka rýmisgreind og keyri þess vegna mjög varlega. Ég veit alveg að ég gæti þess vegna verið nákvæmlega þessi kona sem einhver annar er að pirra sig á.

Samt var ég stressuð. Ég náði að mjaka mér framhjá henni, keyrði lengra inn á bílastæðið og lagði bílnum, en ég sat þar síðan í smástund með slökkt á bílnum til þess að jafna mig.

Aftur tók ég eftir því sem var að gerast í mér án þess að þurfa að gera meira úr því.

Fyrir mér, þá er þetta mín andlega vegferð. Ég þarf ekki að fara til Indlands eða klæða mig á ákveðinn hátt, nema mig langi til þess. Ég þarf ekki að mæta á andlega viðburði, þó það geti vissulega verið gaman. Ég þarf ekki einu sinni að hugleiða, þó mér finnist það hjálplegt.

Lífið gefur mér alveg nóg af tækifærum til að sjá hvað er að gerast innra með mér. Það birtist sem dróni yfir Elliðavatni, manneskja sem finnur ekki bílastæði og fólk sem gerir hlutina öðruvísi en ég myndi gera þá.

Það er vegurinn. Það er einmitt þannig sem lífið ýtir við manni og sýnir hvert maður er kominn. Það er ekkert sem maður þarf að gera, nema að taka eftir. Og draga andann djúpt, endrum og eins.