Listin að horfast í augu við veruleikann

Hvenær verður vonin að hindrun?

Við tölum oft um von eins og hún sé alltaf góð. Að við eigum aldrei að gefast upp, heldur að við eigum alltaf að halda í vonina.

En undanfarið hef ég verið að velta fyrir mér annarri spurningu. Hvenær verður vonin að því sem heldur okkur föstum? Hvenær verður hún að ástæðu fyrir því að við horfum ekki skýrt á það sem er?

Kannski er erfiðasta form visku ekki að læra að vona. Kannski er það að vita hvenær við eigum að hætta að bíða eftir því að við sjálf, annað fólk, aðstæður eða lífið sjálft breytist, án þess að við gerum neitt öðruvísi.

Því stundum er það ekki raunveruleikinn sem heldur okkur föstum, heldur vonin um að raunveruleikinn verði einhvern daginn annar.

Fyrir mér tengjast þessar vangaveltur hugtakinu Sophia sem ég rakst á nýlega. Sophia þýðir viska á grísku, en þetta hugtak vísar til ákveðins þroskaskeiðs á hinni andlegu vegferð.

Þó það virðist ekki vera til nein ákveðin skilgreining á þessu hugtaki, finnst mér það fjalla um það sem á sér stað eftir andlega vakningu eða opnun, þegar fólk uppgötvar að vakningin sé ekki lausn á hinu mannlega lífi, heldur inngangur að því að lifa hér og nú.

Þessi viska fyrir mér snýst ekki um að vita hvernig veröldin virkar, eða hafa svör við öllu, heldur snýst frekar um að sjá skýrt.

Kannski er það einmitt það sem er að breytast hjá mér þessa dagana. Ekki að lífið sé orðið fullkomið eða að allar spurningar hafi fengið svör. Heldur frekar að ég sé hætt að eyða jafn mikilli orku í að óska þess að veruleikinn sé öðruvísi en hann er.

Eckhart Tolle talar oft um að stærstur hluti þjáningar okkar komi ekki frá aðstæðunum sjálfum heldur frá innri mótstöðu okkar gegn þeim. Við segjum: „Þetta ætti ekki að vera svona.“ „Ég ætti ekki að vera hér.“ „Lífið ætti að vera öðruvísi.“

En hvað gerist þegar við hættum að rífast við það sem er?

Ekki vegna þess að okkur sé sama. Ekki vegna þess að við hættum að taka ábyrgð. Heldur vegna þess að við sjáum að raunveruleikinn er upphafspunkturinn, ekki hindrun.

Ég sé þetta í mörgum sviðum lífs míns þessa dagana; í samböndum, fjármálum og þegar kemur að framtíðaráformum. Í stað þess að spyrja endalaust af hverju eitthvað varð ekki eins og ég hafði vonað, finn ég mig oftar spyrja: „Hvað er satt núna?“

Það er furðulega frelsandi spurning. Því þegar ég sé skýrt hvað er satt, þá veit ég líka hvert næsta skref er.

Sophia virðist mér ekki snúast um að hafa allar lausnirnar. Hún snýst um að sjá skýrt. Að sjá það sem er. Að samþykkja það sem er raunverulega fyrir framan mig. Og bregðast síðan við af visku. Ekki af óskhyggju, ótta eða gremju, heldur úr skýrleika.

Kannski er það einmitt það sem viska er.

Að hætta að bíða eftir annarri útgáfu af lífinu og byrja að lifa því lífi sem er raunverulega hér.