Vinnan sem fer fram hið innra

Mín innri vinna hefur að miklu leyti farið fram ein með sjálfri mér.

Ég hef tekið alls konar námskeið, farið í heilun, lesið bækur og talað við fólk. En sú vinna sem skiptir mestu máli hefur farið fram í einrúmi, þegar ég hef þurft að sitja með sjálfri mér og tilfinningum mínum í stað þess að hlaupa frá þeim, deyfa þær eða reyna að útskýra þær í burtu.

Þegar maður sest niður í hugleiðslu heldur maður kannski að maður sé að fara að kyrra hugann. En þegar ekkert er til að trufla mann kemur ýmislegt upp sem maður vissi ekki einu sinni að væri til staðar innra með manni.

Það þýðir ekki að eitthvað sé að, heldur að tækifærið sé komið til þess að læra að sitja með því. Að finna reiði án þess að þurfa að verða reiðin. Að finna ótta án þess að láta hann taka yfir. Að finna sorg án þess að þurfa að flýja hana.

Að staldra við felur líka í sér að stoppa og spyrja spurninga, vegna þess að allt sem kemur upp í hugann er ekki endilega satt, en með því að staldra við og spyrja er maður ekki að neita eigin upplifun heldur að kanna hana.

Hvaðan kemur þessi hugsun? Hvað er ég að gera ráð fyrir? Er ég að sjá það sem er í raun að gerast eða það sem ég óttast að sé að gerast? Hvað er ég að reyna að forðast?

Við mannfólkið tökum okkur fyrir hendur ótrúlegustu hluti til þess að þurfa ekki að finna tilfinningar sem við viljum ekki sjá eða kannast við. Það þarf ótrúlegt hugrekki til þess að gera öfugt við það sem kerfið nánast öskrar á mann að gera: að flýja, að deyfa, að afneita.

Þessi vinna er hvorki skemmtileg né falleg á meðan á henni stendur. Það er ekki spennandi að sitja einn með sjálfum sér þegar lag eftir lag af gömlum sársauka kemur upp á yfirborðið. Það er ekki endilega efni sem maður vill setja á Instagram.

Það er líka auðvelt að rugla saman innri vinnu og öllu því sem lítur út fyrir að vera innri vinna.

Ég veit þetta vegna þess að ég þekki það sjálf. Það er hægt að tala um að „sleppa tökunum“ þegar maður er í raun að forðast að sitja með einhverju sem er sárt. Það er hægt að fara á námskeið, lesa bækur, hugleiða, fara í heilun og tala um andlegan þroska án þess að þurfa nokkurn tímann að horfast í augu við eigin ábyrgð.

Það er líka hægt að beina sjónunum út á við, horfa í kringum sig og líta svo á að vandamálið sé þarna úti einhvers staðar. Að þessi eða hinn sé svo óþolandi. Að aðstæður manns séu vandamálið. Að heimurinn sé að fara fjandans til.

Þá þarf maður að spyrja: Hvað ef það sem ég er að forðast er ekki fólkið, aðstæðurnar eða alheimurinn sjálfur? Hvað ef það er eitthvað í mér sem ég vil ekki finna?

Mín reynsla er að minnsta kosti sú að tilfinningar mínar, hugsanir og viðhorf hafa miklu meiri áhrif á það hvernig mér líður dagsdaglega en fólkið í kringum mig, aðstæður mínar eða ástandið í heiminum.

Ég hef að minnsta kosti rekið mig á það að sama hvert ég fer, sama hvaða breytingar ég geri hið ytra, þá fylgi ég sjálf með hvert sem ég fer.

Þar kemur ábyrgðin inn.

Ég get ekki alltaf stjórnað því sem gerist í kringum mig. Ég get ekki stjórnað öðru fólki. Ég get ekki stjórnað því hvernig aðrir bregðast við mér. En ég ber ábyrgð á því hvernig ég mæti því sem gerist.

Ég ber ábyrgð á því að skoða mín eigin mynstur. Að viðurkenna þegar ég hef brugðist við út frá ótta. Að taka eftir því þegar ég er að reyna að stjórna öðrum. Að viðurkenna þegar ég hef rangt fyrir mér. Að biðjast afsökunar þegar þess þarf. Og að velja öðruvísi þegar ég sé að það sem ég hef verið að gera virkar ekki.

Það er auðvelt að tala um að vilja breytast, en innri vinna snýst ekki bara um að skilja sjálfan sig, heldur um að taka ábyrgð á því sem maður sér.