Að velja viðbragð í stað þess að bregðast við

Undanfarið hef ég tekið eftir hlutum sem hefðu áður farið algjörlega fram hjá mér.

Ég tók til dæmis eftir því um daginn að maginn á mér fór allt í einu að gaula. Gamla sjálfvirka viðbragðið sagði mér að standa upp og fá mér eitthvað að borða, en í þetta sinn stoppaði ég í eitt augnablik og spurði sjálfa mig, hvort ég væri í raun svöng?

Það kom í ljós að svarið var nei, að maginn væri einfaldlega að vinna vinnuna sína, að líkaminn var virkur, en ekki að biðja mig um mat.

Þetta kann að virðast lítið atriði, en fyrir mig var það táknrænt, því ég held að þetta eigi ekki bara við um mat. Ég held að þetta eigi við um lífið, vegna þess að við höfum tilhneigingu til þess að finna fyrir einhverju og vilja strax gera eitthvað í því.

Óþægileg tilfinning kemur upp og við reynum að losna við hana. Óvissa birtist og við leitum að svari. Einhver segir eitthvað við okkur og við viljum svara því strax. Við upplifum höfnun og förum að velta fyrir okkur hvað við gerðum rangt.

Oft gerist þetta svo hratt að við tökum ekki einu sinni eftir því. Það er eins og viðbragðið sé komið af stað áður en við náum að draga andann. En ég held að eitt stærsta merki um bata sé ekki að hætta að finna fyrir óþægindum, heldur að skapa örlítið bil á milli áreitis og viðbragðs.

Að geta stoppað augnablik og spurt:

·       Hvað er ég raunverulega að finna fyrir?

·       Hvers þarfnast ég núna?

·       Er ég að bregðast við veruleikanum eða gömlu mynstri?

Þetta augnablik getur breytt ansi miklu. Að geta staldrað við, dregið djúpt andan, gefið sér nokkrar sekúndur. Því þegar við hættum að bregðast sjálfkrafa við fáum við loksins tækifæri til að velja.

Ég hef verið að prófa mig áfram í þessu. Ég finn fyrir einhverju í líkamanum og tek eftir því að ég þarf ekki lengur að bregðast við samstundis. Það þýðir ekki að ég velji alltaf fullkomlega eða að ég finni ekki enn fyrir ótta, pirringi, sorg eða óvissu.

Munurinn er sá að þessar tilfinningar stýra mér ekki lengur jafn auðveldlega. Ég get setið með þeim, hlustað á þær, og valið síðan hvað ég vil gera.

Mér finnst eins og þetta sé eitt af því sem hefur breyst mest hjá mér síðustu misserin. Ekki að lífið sé orðið auðvelt, heldur að ég sé farin að hlusta áður en ég bregst við. Ég treysti mér betur til að staldra við í smá stund, en í því stutta augnabliki skapast frelsi.

Kannski er það einmitt það sem bataferlið snýst um. Ekki að verða önnur manneskja, heldur að verða nógu örugg til að þurfa ekki lengur að bregðast sjálfkrafa við öllu sem gerist hið innra.

Stundum er stærsta breytingin ekki sú sem aðrir sjá. Hún felst einfaldlega í því að við drögum andann djúpt áður en við tökum næsta skref.