Þegar vakningin mætir lífinu

Það sem kom mér mest á óvart eftir að hafa gengið í gegnum andlegt ferðalag og gert upplifanir sem margir andlegir leiðbeinendur hafa lýst, var að það skyldi ekki fjarlægja mig frá hinu mannlega lífi, heldur draga mig enn dýpra inn í það.

Ég hef skrifað um það undanfarið að andleg vakning hafi ekki reynst lausn á lífi mínu í heild sinni. Ég vakna enn stundum þreytt á morgnana, borga reikninga, elda mat, tek erfiðar ákvarðanir og upplifi jafnvel einmanaleika eða óvissu.

Til að byrja með fannst mér það ruglingslegt. En í dag sé ég að það þýðir ekki að upplifunin hafi ekki verið raunveruleg. Kannski er andleg vakning frekar upphaf heldur en endalok einhvers. Eftir innsýnina tekur nefnilega við ferli þar sem maður þarf að finna leiðir til að lifa henni í sínu daglega lífi.

Ég held að þetta útskýri að einhverju leyti af hverju fólk getur gert stórkostlegar uppgötvanir í hlédragi úti í sveit eina helgi, en upplifir síðan að um leið og það yfirgefur staðinn taki lífið með sínum áskorunum aftur við.

Það sama á stundum við um fólk sem tekur þátt í seremóníum eða hugvíkkandi meðferðum aftur og aftur, þar til það stendur frammi fyrir því að skilaboðin séu komin til skila og að nú þurfi það að fara að lifa eftir þeim.

Því það er ekki nóg að sjá eitthvað nýtt. Maður þarf síðan að lifa í samræmi við það sem maður hefur séð.

Það getur falið í sér að breyta daglegum venjum sínum, samskiptum eða aðstæðum. Að taka ábyrgð á svefni, hreyfingu og mataræði. Að ákveða við hvað maður vill starfa, hvar maður vill búa og hvernig samböndum maður vill eiga í.

Þess vegna segi ég stundum að mín vakning hafi ekki fjarlægt mig frá lífinu, heldur neytt mig til þess að takast á við það af meiri heiðarleika en áður. Vegna þess að það er ég sjálf sem þarf að taka ákvarðanir um hver ég er og hver ég vil vera.

Andleg vakning felur nefnilega oft í sér aukna meðvitund. Og því meðvitaðri sem maður verður, því erfiðara getur orðið að hunsa það sem er ekki að virka.

Ekki vegna þess að maður verði fullkominn, heldur vegna þess að maður sér skýrar þegar maður er að fara gegn sjálfum sér.

Þegar maður sér skýrar verður erfiðara að lifa á sjálfstýringu. Erfiðara að vera í aðstæðum sem maður veit innst inni að eru ekki góðar fyrir mann. Erfiðara að hunsa líkamann, tilfinningarnar eða sannleikann sem maður finnur innra með sér.

Lífið byrjar þá stundum að endurraða sér í kringum það sem hefur verið séð. Sambönd byrja að bresta. Vináttur breytast. Starf eða hlutverk sem einu sinni gaf manni öryggi byrjar að finnast tómt. Gamlar leiðir til að halda sér uppi virðast ekki lengur virka.

Lífið sýnir manni nefnilega hversu vakandi maður er – ekki hversu vakandi maður telur sig vera.

Það speglast í samskiptum manns við aðra, í því hvað fer í taugarnar á manni, hvernig maður bregst við sársauka sínum og hvort maður sé tilbúinn að mæta sjálfum sér af heiðarleika þegar gömul mynstur vakna aftur innra með manni.

Innsýn ein og sér breytir nefnilega ekki lífinu nema maður sé tilbúinn að lifa í samræmi við hana.

Og kannski er það það sem raunveruleg umbreyting snýst að lokum um. Ekki að flýja hið mannlega, heldur að verða smá saman heiðarlegri gagnvart því.