Þegar maður veit ekki að það sé til önnur leið

Stundum held ég að það erfiðasta við að átta sig á eigin mynstrum sé að maður veit ekki endilega að þau séu mynstur.

Ef maður hefur alla ævi verið vanur að hafa áhyggjur af því hvað öðrum finnst, að laga sig að öðrum, að þurfa ekki of mikið, að vera stöðugt á varðbergi eða að loka á eigin tilfinningar, þá getur það einfaldlega virst vera eðlilegt ástand.

Það er frekar algengt að hugsa með sér, að svona sé ég bara, en hvað ef það er ekki alveg rétt? Hvað ef þetta er eitthvað sem maður lærði?

Við lærum snemma að lesa umhverfið okkar og að aðlaga okkur að því. Við lærum hvað færir okkur nær öðrum og hvað getur valdið fjarlægð, hvenær það er öruggt að tjá okkur og hvenær það er betra að þegja.

Það var kannski hjálplegt á sínum tíma, en það sem einu sinni hjálpaði okkur að komast í gegnum erfiðar aðstæður getur haldið áfram að fylgja okkur löngu eftir að við þurfum þess ekki lengur.

Við getum orðið fullorðin og enn verið að bregðast við lífinu út frá gömlum reglum sem við lærðum einhvers staðar á leiðinni.

·       Ég þarf að vera þægileg.

·       Ég má ekki þurfa of mikið.

·       Ég þarf að hafa stjórn á hlutunum.

·       Ég verð að sjá fyrirfram hvað gæti farið úrskeiðis.

·       Ég get bara treyst á sjálfa mig.

·       Ég þarf að vinna fyrir ástinni.

Við erum kannski ekki einu sinni meðvituð um að við séum að hugsa svona, við finnum bara fyrir kvíðanum, spennunni, óörygginu eða lönguninni til að draga okkur í hlé, en ef við höfum ekkert annað til samanburðar getum við haldið að þetta sé bara lífið.

Kannski er það þess vegna sem það getur verið svo stórt augnablik að uppgötva eigin mynstur, ekki vegna þess að allt sem við höfum gert sé rangt, heldur vegna þess að við förum að sjá að það voru ástæður fyrir því að við urðum eins og við urðum.

Þá opnast nefnilega möguleiki á einhverju nýju, ekki á því að verða allt önnur manneskja, heldur á því að fá fleiri valkosti. Að geta stoppað og spurt sjálfan sig, er þetta það sem er að gerast núna eða er þetta eitthvað sem ég hef lært að búast við?

Það er ekki alltaf auðvelt að læra nýja leið, en það er ekki hægt að velja öðruvísi fyrr en maður opnar augun og áttar sig á því að það séu yfirleitt aðrir möguleikar í stöðunni heldur en að gera það sem maður hefur alltaf gert.