Andleg vakning og hið venjulega líf

Ég var aldrei að leita að andlegri vakningu. Ég var einfaldlega að reyna að skilja hvað væri að gerast innra með mér.

Það kom mér á óvart þegar ég fór að lesa um það sem kallað er vakning og áttaði mig á að það sem ég hélt að væri eitthvað óljóst og persónulegt var í raun lýst nákvæmlega þar. En það sem kom mér enn meira á óvart var að vakning virtist ekki leiða mann eitthvert æðra eða stærra heldur þvert á móti aftur hingað, inn í hið venjulega líf.

Kennarar eins og Adyashanti reyna að að útskýra þetta, að andleg vakning snúist ekki um að verða einhvern, heldur að sá sem leiti hverfi í einhverjum skilningi. Að komast að endalokum leitarinnar hljómar hins vegar rómantískari en það er, því þegar leitinni lýkur stendur maður ekki eftir uppljómaður og yfir hversdagsleikann hafinn, heldur aðeins sem manneskja.

Þetta er nákvæmlega sú leið sem ég hef gengið. Mín vakningin leiddi mig einmitt ekki eitthvert æðra, eins og ég hefði kannski ímyndað mér. Hún leiddi mig smám saman inn í hið venjulega, ekki með uppgjöf eða sinnuleysi, heldur með því að missa áhugann á því að verða sérstök.

Andleg vakning gerir lífið ekki merkilegra. Hún breytir því ekki í eintóma sælu. Hún skilur mann eftir í hinu daglega lífi eins og það er með uppvask í vaskinum, verkefni á mánudegi og líkama sem verður veikur af og til.

Þegar ég áttaði mig á þessu fylgdi því ákveðin sorg. Sorg yfir því að enginn væri að koma til að bjarga mér frá mínu eigin lífi. Að lífið yrði ekki gleði og hamingja hvern dag. En það áhugaverða er, að það er bæði smá vonbrigði og smá frelsi í því líka.

Vonbrigðin felast í því að missa dramatíkina. Missa hugmyndina um að eitthvað stórt sé handan við næsta horn – þá tilfinningu að lífið verði raunverulegt þegar maður finnur réttu leiðina.

Frelsið felst í því að það er ekkert að sækja. Ekkert að sanna. Ekkert að bæta við til að verða nóg. Ég þarf ekki að drekka glas af víni til að gera kvöldið sérstakt. Ég þarf ekki að kaupa mér eitthvað til að finna að ég sé lifandi. Ég þarf ekki að gera eitthvað merkilegt um helgina til að hún teljist.

Ég get verið heima. Lesið. Eldað. Setið við hliðina á kærastanum mínum og gert ekkert sérstakt. Og það vantar ekki neitt.

Kannski var þetta aldrei ferðalag að einhverju sérstöku. Kannski var þetta ferðalag aftur hingað, að geta verið hér, í þessu lífi, án þess að vera stöðugt að bíða eftir öðru. Að hætta að reyna að verða einhver. Að leyfa sér að vera einfaldlega manneskja.

Það sem hefur breyst er ekki að lífið sé orðið annað, heldur að ég þarfnast þess ekki lengur að eitthvað meira gerist.

Kannski er það furðulegasta við þetta allt saman að mér líður eins og lífið sé rétt að byrja. Ekki vegna þess að eitthvað nýtt hafi bæst við, heldur vegna þess að ég er ekki lengur að bíða eftir öðru.

Ég get notið þess að vera hér. Jafnvel á gráum degi. Jafnvel þreytt. Jafnvel þegar ég þarf að fara á fætur þó ég sé ekki morgunmanneskja. Það þarf ekkert sérstakt að gerast til að dagurinn teljist. Kannski er það einmitt það sem gerir mér kleift að lifa lífinu sem mig langar til að lifa. Ekki sem eitthvað stórkostlegt, heldur vegna þess að það þarf ekki að vera það.

Ég á auðveldara með að vita hvað skiptir máli. Hvað gleður mig. Hvar mig langar að vera. Hver ég vil vera. Bara sem ég sjálf.