Endirinn á leitinni með kaffiblett á buxunum

Ég fór nýlega á eins dags sjaman vinnustofu með fyrrverandi kennaranum mínum og hópnum sem ég lærði með. Þar átti sér stað djúp heilunarvinna sem einkenndist af mikilli losun, orku og hreyfingu.

Um kvöldið og daginn eftir upplifði ég hins vegar ákveðna tortryggni gagnvart öllu sem ég hef verið að gera í andlegum málefnum síðustu fimmtán árin. Það var eins og einhver rödd inni í mér segði:

„Hvað ertu eiginlega búin að vera að gera? Var þetta bara tímasóun?“

Það var ekki þannig að ég væri í miklu uppnámi, heldur kannski bara þreytt, enda hef ég verið á ferðalagi í fimmtán ár. Þessi vegferð hefur smám saman leyst upp markmið, hlutverk og hugmyndir mínar um að verða eitthvað. Í hvert skipti sem ég held að ég sé komin á ákveðinn stað – að nú sé ég loksins að finna mitt hlutverk – þá leysist það einnig upp.

Eitt dæmi um það er námskeið sem ég ákvað að halda um andlega vegferð sem byggir á því sem ég hef verið að læra síðastliðin fimmtán ár. Ég hélt kannski, ómeðvitað, að þetta námskeið væri það sem ég hef verið að leita að, að ég væri loksins komin með skýra stefnu.

Að námskeiðinu loknu sat ég hins vegar enn og aftur eftir með spurninguna: Hvað svo?

Og kannski er það einmitt punkturinn. Kannski gerist ekkert stórt þegar leitinni lýkur. Maður stendur ekki á fjallstindi með trompet og köllun. Það er engin ný sjálfsmynd sem umvefur mann eins og kápa. Þvert á móti stendur maður bara í sínu eigin lífi, án titils, ákveðinnar sjálfsmyndar eða vegar sem er fyrirfram mótaður.

Ég var að velta þessu fyrir mér daginn eftir sjaman vinnustofuna þegar ég hellti hálfum kaffibolla yfir sófann og buxurnar mínar á Teams-fundi klukkan 10:14 um morguninn og sat uppi með kaldan blett á buxunum í febrúarkuldanum það sem eftir lifði vinnudags.

Það var ekkert táknrænt við það. Engin dýpri merking. Bara klaufaskapur og kalt kaffi. Og samt var eitthvað dásamlegt við það, því kannski er lífið bara svona. Ekki dramatísk vakning. Ekki ný köllun sem fellur af himnum ofan, heldur bara verkefni dagsins líkt og að vinna, mæta á fund, þurrka upp kaffi og halda síðan áfram.

Ég skil núna að þegar ég upplifi svona vonbrigði þá er ég ennþá að reyna að verða einhver. Jafnvel eftir að hafa skilið – í huga og líkama – að í mínum innsta kjarna er ég einfaldlega vitundin sjálf. En jafnvel sá skilningur getur orðið að nýju hlutverki. „Sú sem vaknaði.“ „Sú sem fann sannleikann.“ „Sú sem er á andlegri leið.“ Og svo leysist það líka upp.

Það sem stendur eftir er einfaldara en ég bjóst við. Manneskjan sem ég er hér og nú þarf ekki að verða meira. Hún getur skrifað. Hún getur unnið. Hún getur verið þreytt að vetri til. Hún getur verið glöð eða örlítið fúl, án þess að það sé persónulegur galli.

Og hún getur hellt kaffi á buxurnar sínar og hlegið.

Andlega leiðin er kannski ekki að leiða mig að nýju hlutverki, heldur að losa mig undan þörfinni fyrir það. Kannski er ekkert stórt að bíða. Kannski er ekkert sérstakt sem ég á að gera eða verða. Kannski er lífið bara svona, með köldum kaffibletti og öllu saman.