Þegar heilunarfasanum lýkur

Ég hef verið að átta mig á því síðustu misseri að það sem ég hef verið í gegnum má kalla heilunarfasa.

Þetta hefur verið langt tímabil, með hæðum og lægðum. Stundum fannst mér mikið vera í gangi, stundum nánast ekkert. Oft leit það út fyrir að lítið væri að gerast út á við, en innra með mér var margt á hreyfingu.

Á þeim tímabilum þar sem lífið var ekki sérstaklega krefjandi, ekki fullt af verkefnum eða stórum markmiðum, fannst mér eins og ég væri ekki að standa mig, ekki að nýta það sem ég hefði fram að færa mig, væri ekki komin á réttan stað.

Í dag sé ég þetta öðruvísi.

Þetta rými, þessi hægð, var ekki tómarúm. Hún gaf mér tækifæri til að vinna vinnu sem ekki er hægt að flýta. Ekki vinnu sem snýst um að laga eitthvað ákveðið, heldur um að leyfa líkamanum og taugakerfinu að ná jafnvægi. Að vinna úr álagi, ótta og spennu sem hafði safnast upp yfir langan tíma.

Heilun er ekki alltaf virk eða sýnileg. Hún gerist oft í kyrrð, þegar maður fær að vera óáreittur og án stöðugrar kröfu um árangur eða afköst. Fyrir mig var það einmitt þetta tímabil, þar sem fátt var krafist, sem gerði þessa vinnu mögulega.

Í langan tíma var ég í leit að skilningi, lausnum og aðferðum. Sú leit birtist meðal annars í andlegum málefnum, sjálfsvinnu og stöðugri athugun á sjálfri mér. Hún var nauðsynleg og hún hjálpaði mér út úr ástandi þar sem ég var stöðugt í survival mode, án þess að gera mér grein fyrir því.

En nú finn ég að þessi leit er að mestu leyti lokið.

Það er sérstök tilfinning að átta sig á því að maður er ekki lengur að leita að sjálfum sér. Að það sé ekki lengur brýn þörf fyrir að laga sig, greina sig eða útskýra sig. Að meiri ró og innri friður séu orðnir raunverulegur grunnur, ekki bara hugmynd.

Þetta er þó ekki endapunktur, heldur frekar einhvers konar millibilsástand.

Þegar heilunarfasanum lýkur, eða við það að ljúka, vakna nýjar spurningar. Hvernig lifir maður þegar maður er ekki lengur í stöðugri sjálfsvinnu? Hvað tekur við þegar maður hefur stefnt að því að komast á betri stað svo lengi og finnur sig loksins þar?

Ég finn að ég er enn að venjast þessu ástandi. Að læra að lifa í núinu án þess að þurfa stöðugt að skilgreina hvert ég sé á leiðinni. Óvissan er enn til staðar, hún hverfur ekki, enda vitum við aldrei hvað framtíðin ber í skauti sér.

Munurinn er sá að ég finn mig ekki lengur þurfa að flýja hana.

Kannski er þetta einfaldlega upphaf nýs kafla. Kafla þar sem maður er ekki lengur í leit, heldur að æfa sig í að lifa. Að taka ákvarðanir út frá þeirri manneskju sem maður er í dag, ekki út frá ótta eða gömlum mynstrum, heldur af meiri ró.

Ég veit ekki nákvæmlega hvernig þessi kafli lítur út ennþá. En í fyrsta skipti finnst mér það vera í lagi að vita það ekki.