Þegar líkaminn losar spennu

Undanfarin rúm tvö ár hef ég verið að ganga í gegnum ferli sem ég hef reynt að skilja og útskýra fyrir sjálfri mér á margvíslegan hátt.

Það er hægt að nota ýmis orð yfir það, eins og kundalini eða lífsorku sem leysist úr læðingi, en sjálf kýs ég að vera eins jarðbundin og hægt er. Það er þess vegna sem ég myndi segja, nú þegar ég lít til baka, að ég sé búin að vera að losa um djúpa, langvarandi spennu sem hefur safnast upp í líkama mínum í mörg, mörg ár.

Ég fann fyrst fyrir því að þetta ferli væri að hefjast þegar ég var í sjaman-náminu mínu þar sem við vorum mikið að vinna með líkamsvitund og næmi. Ég komst smá saman í betri tengsl við líkama minn sem varð til þess að einn daginn, eftir heilun sem ég fékk, var eins og ég hefði fengið tilfinningu aftur í fæturna sem lýsti sér í dagleg eymslum og verkjum í nokkra mánuði.

Þegar ég ákvað síðan eftir miklar vangaveltur að prófa hugvíkkandi efni í fyrsta sinn fór þetta ferli greinilega á næsta stig. Ég tel að það sé vegna þess að líkami minn upplifði almennilega slökun og áttaði sig á því að ekkert slæmt myndi gerast ef hann færi að gefa eftir. Það ferli hófst aftur með tilfinningu í fótunum sem fór næstu vikur og mánuði smá saman upp líkamann.

Það sem kom mér mest á óvart var hversu langan tíma þetta ferli hefur tekið. Það tók mánuði fyrir þessi einkenni að færast upp líkamann, frá fótum, í gegnum mjaðmir og kvið, og loks í brjóstkassa og efri hluta líkamans, upp í höfuðið. Þetta var ekki línulegt ferli en mynstrið varð greinilegt þegar ég horfi til baka.

Losunin kom yfirleitt fram þegar ég var í hvíld; að horfa á sjóvarpið, þegar ég var liggjandi eða við það að sofna eða vakna. Stundum sem titringur, stundum sem eymsli, stundum bara sem tilfinning um að eitthvað væri að sleppa. Það var ekki eitthvað sem ég stjórnaði, en eftir fyrstu vikurnar fékk ég hvíld frá ferlinu þegar ég var í vinnu eða einbeitti mér að verkefnum.

Það hjálpaði mér að skilja þetta ferli betur þegar ég setti það í samhengi við taugakerfið. Ég hafði sterka tilhneigingu til að vera í vörn; halda hlutunum inni, vera á varðbergi, jafnvel þegar ekkert sérstakt var að. Þetta var ekki meðvitað, heldur mynstur sem taugakerfið hafði lært.

Málið er að þegar líkami er lengi í slíku ástandi losnar spennan ekki í einu lagi þegar öryggi skapast. Hún losnar smá saman, í lögum.

Nýlega upplifði ég augnablik þar sem eg fann sterkt að eitthvað hafði breyst. Ég fann fyrir tilfinningu í brjóstkassanum, eins og slaknað hefði á einhverri spennu. Í kjölfarið var líkaminn aumur, sérstaklega í efri hluta líkamans, eins og eftir djúpa líkamlega vinnu. Ekki af því að eitthvað væri að, heldur af því að kerfið væri að jafna sig.

Stundum kemur enn fram mildur titringur þegar ég ligg og þarf ekki að standa upp eða gera neitt. Fyrir mér er það merki um að þetta snúist ekki um virkni, heldur um öryggi.

Það sem hefur hjálpað mér mest í gegnum þetta ferli, sem hefur vissulega tekið á, er að sýna sjálfri mér mildi og þolinmæði. Að reyna að skilja það hefur ekki alltaf gefið bestu raunina. Líkami virðist hafa sína eigin greind og sinn eigin takt, sérstaklega þegar kemur að losun á spennu sem hefur verið til staðar lengi.

Kannski er þetta ekki spurning um að gera meira, heldur að leyfa líkamanum að klára það sem hann er þegar byrjaður á.