Næmni er ekki það sama og andleg vakning

Mig langar í næstu tveimur pistlum að velta fyrir mér algengum miskilningi þegar kemur að andlegum málefnum.

Þetta er ekki skrifað til að leiðrétta neinn eða gera lítið úr neinum, heldur til að deila þeirri skýru aðgreiningu sem hefur smám saman orðið til í minni eigin reynslu.

Eitt af því fyrsta sem ég áttaði mig á, þegar ég var komin langt inn á mína andlegu vegferð, var að það að vera næmur eða skyggn er ekki það sama og andleg vakning.

Þegar ég byrjaði að kynna mér andleg málefni og áttaði mig á því að ég byggi yfir ákveðinni næmni, sótti ég fjölda námskeiða og sat í ýmiss konar hugleiðslu- og þróunarhópum. Ég fékk oft þau skilaboð að ég ætti framtíðina fyrir mér á þessu sviði.

Ég hélt áfram á þessari braut; lærði meðal annars reiki, sjamanisma og Engla reiki. Samt fann ég einhvers konar hik við að nýta það sem ég hafði lært til að vinna með aðra. Í stað þess notaði ég þetta fyrst og fremst til að vinna með sjálfa mig og það sem ég þurfti enn að skoða og vinna úr í eigin lífi.

Á einhverjum tímapunkti fór ég að finna að ég væri á ferðalagi sem snerist ekki um að verða næmari eða sjá meira. Ég vissi ekki alveg hvert það stefndi, en það varð til þess að ég fór að kynna mér betur hvað væri átt við með andlegri vakningu – og þá rann upp fyrir mér að þetta væru tveir ólíkir hlutir.

Ég fór að lesa efni eftir kennara sem lögðu ekki áherslu á skyggnigáfur eða næmni, heldur á það að vakna til vitundar um það sem maður er í sínum innsta kjarna. Þar fann ég lýsingar sem ég kannaðist við, jafnvel þó ég hefði lengi haldið að andleg vakning eða uppljómun væri eitthvað sem aðeins fáir, sérvaldir gúrúar upplifðu.

Það sem kom mér mest á óvart var að andleg vakning reyndist ekki vera sæluástand, endapunktur eða sérstakt ástand sem maður kemst í. Eins og Adyashanti lýsir því, er hún fyrst og fremst einföld – og róttæk – vitneskja: að það sem við erum í okkar innsta kjarna er ekki persónuleiki okkar, hugsanir, tilfinningar eða líkami, heldur lífið sjálft. Vitundin. Sköpunin. Það sem er.

Það þýðir ekki að næmni sé ekki raunveruleg eða mikilvæg. Ég hef sjálf upplifað hvernig næmnin eykst í þessu ferli; líkaminn verður opnari, tilfinningar skýrari og skynjun fínni. Maður fer að finna orku, stemningu annarra, stundum innsæi eða tilfinningu fyrir því að skynja meira en sést með berum augum.

Þetta eru raunverulegar upplifanir og geta verið mjög dýrmætar.

En þær segja fyrst og fremst til um hvernig skynjunarkerfið virkar – ekki endilega um samband manns við sjálfan sig eða lífið í heild. Næmni getur verið sterk án þess að maður upplifi öryggi, jarðtengingu eða innri ró. Og það er líka til fólk sem upplifir litla sem enga sérstaka næmni, en er samt djúpt tengt sjálfu sér og lífinu.

Munurinn liggur því ekki í því hvað maður skynjar, heldur hvernig maður er í sambandi við það sem er.

Næmni getur verið hluti af andlegu ferðalagi margra. Hún getur opnað dyr, vakið forvitni og dýpkað upplifun. Hún er svo sannarlega búin að vera mikilvægur hluti af minni vegferð. En hún er ekki mælikvarði á dýpt, þroska eða andlega vakningu.

Og það eitt og sér breytir ekki gildi hennar – hún þjónar einfaldlega öðrum tilgangi.