Er þetta allt og sumt?

Ég held að þetta sé ekki sagt nógu oft, en andleg vakning getur verið svolítil … vonbrigði.

Ekki vegna þess að eitthvað hafi farið úrskeiðis, heldur vegna þess að hugmyndir manns um hvernig það væri að vera vakandi eða uppljómaður reyndust alfarið rangar.

Þegar maður upplifir það sem oft er kallað vakning eða einingu, fylgir því oft mikil opnun og undrun. Í mínu tilfelli var það tilfinning fyrir því að vera hluti af öllu, að vera lífið sjálft í stutta stund. Heimurinn virtist opnari, fegurðin skýrari, tengingin dýpri.

En svo hélt lífið einfaldlega áfram.

Ég var enn ég. Dagarnir voru enn dagar. Verkefnin mín hurfu ekki. Óvissan ekki heldur. Og ef ég á að vera alveg heiðarleg, þá hafði hluti af mér búist við einhverju öðru. Lausn. Endapunkti. Tilfinningu um að nú væri ég komin.

Það gerðist ekki.

Í staðinn kom spurning sem ég gat ekki hunsað: Er þetta allt og sumt?

Ég hef leitað lengi, af einlægri löngun til að skilja sjálfa mig og lífið betur. Sú leit skipti mig miklu máli og hjálpaði mér á sínum tíma. En það sem er orðið skýrt núna er að enginn gaf mér svörin. Leitin kenndi mér frekar að hætta að leita þeirra utan við sjálfa mig og treysta innsæinu betur.

Ein algengasta blekkingin í kringum andlega vakningu er sú að hún eigi að vera lausn á hinu mannlega lífi. Að eftir hana verði allt léttara, einfaldara og lausara við ábyrgð. Hjá mér varð upplifunin þvert á móti.

Vakning varð ekki til þess að einfalda líf mitt. Hún gerði mér það ljóst að ég þarf að taka meiri ábyrgð á því.

Eftir vakningu þarf maður enn að lifa. Borga reikninga, vera í samskiptum við vini, fjölskyldu, kunningja og samstarfsfólk, halda utan um verkefni daglegs lífs. Og maður þarf enn að taka allar ákvarðanir um lífið og hvernig maður vill lifa því – alveg sjálfur.

Og einmitt þar liggur eitthvað dýrmætt.

Ef við erum lífið sjálft, að upplifa hvernig það er að vera manneskja hér á jörðinni í smá stund, þá er tilgangurinn ekki að losna undan þessu lífi heldur að upplifa það. Skapa og móta sitt eigið líf hér og nú.

Raunveruleg gleði liggur ekki í því að vera komin á einhvern áfangastað, heldur í því að taka þátt í lífinu af heilindum.

Ég skrifa þetta ekki af því að ég sé komin með svörin. Ég er enn í ferli. Þetta er krefjandi staða að vera á, þegar leitinni er lokið, en ný stefna er ekki fullmótuð. Þegar maður getur ekki lengur falið sig á bak við andleg hugtök, en þarf samt að lifa.

Og það er nóg í bili.

Þetta er ekki endirinn. Þetta er upphafið að því að lifa, án þess að bíða eftir því að eitthvað annað og meira muni eiga sér stað.