Vitundin er ekki í ferli – manneskjan er það

Í síðasta pistli skrifaði ég um muninn á næmni og andlegri vakningu.

Mig langar að halda aðeins áfram á þeirri braut og nefna annað sem varð mér smá saman ljóst; muninn á vitundinni sjálfri, manneskjunni og sjálfsmyndinni sem manneskjan viðheldur.

Þegar talað er um andlega vakningu er oft gefið í skyn að maður sé að þroskast, verða meiri, hærri eða skýrari útgáfa af sjálfum sér. Að maður sé í einhvers konar stighækkandi ferli þar sem allt á að verða betra.

En það sem ég fór að átta mig á, byggt á minni reynslu, er að það sem vaknar er ekki manneskjan, heldur vitundin sem áttar sig á sjálfri sér.

Sú vitund er ekki í ferli. Hún breytist ekki, þroskast ekki og verður ekki meiri. Hún var þegar til staðar áður en ég fór á eitt einasta námskeið, áður en ég byrjaði að hugleiða, lærði reiki eða sjamanisma, áður en ég fór að skilgreina mig sem andlega manneskju.

Hún bara er.

Það sem er hins vegar í ferli er manneskjan. Ég sem manneskja held áfram að læra, eldast og ganga í gegnum líkamlegar og tilfinningalegar breytingar. Ég er stundum sjálfsörugg, stundum viðkvæm. Ég geri mistök og mér gengur vel. Sambönd mín, áhugasvið og sýn mín á sjálfa mig breytast eftir því sem lífi mínu vindur fram.

Eftir vakningu hættir þetta ferli ekki.

Lífið heldur áfram að hreyfast. Manneskjan heldur áfram að læra, detta og standa upp aftur. Munurinn er sá að maður sér skýrar að það sem er á hreyfingu er lífið sjálft og sjálfsmynd manns, en ekki kjarni þess sem maður er.

Það sem breytist oft mest er einmitt sjálfsmyndin. Sjálfsmyndin er hugmyndin sem ég hef um sjálfa mig: hver ég tel mig vera, hvað ég tel mig geta og hvað ég tel mig eiga að vera.

Síðustu fimmtán ár hefur það að vera „andleg manneskja“ til dæmis verið hluti af minni sjálfsmynd. Sú skilgreining gaf mér samhengi og orð yfir upplifanir sem ég skildi ekki.

Hún var ekki röng. Hún var einfaldlega tímabundin mynd af mér.

Þegar þetta sést verður léttara að sleppa tökunum. Ég þarf ekki lengur að halda uppi ákveðinni sjálfsmynd til að réttlæta mig. Ég þarf ekki að vera „andleg“. Ég þarf ekki að verða eitthvað sérstakt eða komast á ákveðinn stað.

Það sem ég var að leita að í öllum þessum andlegu iðkunum, án þess að gera mér fulla grein fyrir því, var skilningur á því hvað ég væri, enþegar sá skilningur kom varð breytingin sú að ég get gert hvað sem er við líf mitt héðan í frá.

Ég get haldið áfram að hugleiða eða ekki. Unnið með orkustöðvar eða ekki. Haft áhuga á englum, táknum og dulrænni reynslu eða einfaldlega haft áhuga á göngutúrum, bókum og samskiptum.

Þetta eru allt valkostir sem tilheyra manneskjunni.

En þetta er ekki vakningin sjálf. Vakningin er ekki hlutverk. Hún er ekki ný sjálfsmynd og ekki eitthvað sem þarf að viðhalda. Hún er einfaldlega vitneskjan um það sem er þegar allar sjálfsmyndir koma og fara.

Þegar þessu er ekki ruglað saman, vitundinni sem er stöðug, manneskjunni sem er í ferli og sjálfsmyndinni sem mótast og breytist, þá minnkar pressan.

Það er það sem ég er að læra að vinna með núna; að ég geti verið bæði vitundin sem er kyrr og manneskjan sem er á hreyfingu.