Vitundin er ekki í ferli – manneskjan er það

Í síðasta pistli skrifaði ég um muninn á næmni og andlegri vakningu.

Mig langar að halda aðeins áfram á þeirri braut og fara yfir annað sem mér varð nýlega ljóst, sem er munurinn á vitundinni sjálfri og manneskjunni sem lifir þessu lífi.

Þegar talað er um andlega vakningu er oft gefið í skyn að maður sé að þroskast, verða meiri, hærri eða skýrari útgáfa af sjálfum sér. Að maður sé í einhvers konar stighækkandi ferli þar sem allt á smám saman að verða betra.

En það sem ég fór að sjá — ekki sem hugmynd heldur sem bein reynsla — er að það sem vaknar er ekki manneskjan. Það er vitundin sem áttar sig á sjálfri sér.

Sú vitund er ekki í ferli. Hún breytist ekki. Hún þroskast ekki. Hún verður ekki „meiri“. Hún var þegar til staðar áður en ég fór á eitt einasta námskeið, áður en ég hugleiddi, áður en ég lærði reiki eða sjamanisma, áður en ég fór að skilgreina mig sem andlega manneskju.

Hún bara … var.

Það sem hins vegar er í ferli er manneskjan. Líkaminn minn breytist. Taugakerfið mitt losar spennu. Ég læri ný mynstur. Ég eldist. Ég geri mistök. Ég fer í gegnum tímabil þar sem ég er sterk og tímabil þar sem ég er brothætt. Sambönd breytast. Áhugi breytist. Sýn mín á sjálfa mig breytist.

Eftir vakningu hættir þetta ekki. Í raun má segja að þetta verði sýnilegra, vegna þess að maður sér skýrar að þetta er hreyfing lífsins, ekki kjarni þess sem maður er.

Þess vegna, eins og ég nefndi um daginn, finn ég að ég þarf til dæmis ekki lengur að skilgreina mig sem „andlega“. Það var mér vissulega mikilvægt fyrir mig hér áður fyrr, vegna það að það gaf mér samhengi og orð yfir upplifun sem ég skildi ekki.

Nú finn ég ekki fyrir sömu þörf, ekki vegna þess að ég hafni því, heldur vegna þess að ég þarf ekki lengur á þeirri sjálfsmynd að halda.

Það sem ég var að leita að í öllum þessum andlegu iðkunum var skilningur á því hvað ég væri.

Þegar sá skilningur kom, þá breyttist eitthvað mjög einfalt, ég sé að ég get gert hvað sem er héðan í frá.

Ég get haldið áfram að hugleiða eða ekki. Ég get unnið með orkustöðvar eða ekki. Ég get haft áhuga á englum, táknum, dulrænni reynslu eða einfaldlega haft áhuga á göngutúrum, bókum og samtölum.

Þetta eru allt valkostir sem tilheyra sviði manneskjunnar, en þetta er ekki vakningin sjálf. Vakningin er ekki eitthvað sem þú gerir, æfir eða heldur uppi. Hún er ekki ný sjálfsmynd. Hún er ekki nýtt hlutverk. Hún er ekki hærri tíðni.

Hún er einfaldlega vitneskjan um það sem er þegar öll hlutverkin falla niður. Og þegar þessu tvennu er ekki ruglað saman – vitundinni sem er stöðug og manneskjunni sem er í ferli – þá verða hlutirnir einfaldari.

Pressan minnkar. Maður þarf ekki að vera fullkomin útgáfa af sjálfum sér. Maður þarf ekki að vera komin. Maður þarf ekki að halda uppi andlegri sjálfsmynd.

Maður má vera hvoru tveggja, vitundin sem er, sem og manneskjan sem lærir, breytist, dettur og stendur upp aftur. Það er þarf sem ég er að æfa mig að vera núna.