Ekki lengur á leiðinni

Ég finn að ég hef að einhverju leyti fjarlægst það að skilgreina mig út frá andlegum málefnum.

Ekki vegna þess að þau hafi ekki skipt mig máli – þvert á móti. Andleg málefni voru mér afar mikilvæg á ákveðnu skeiði. Þar fann ég orð yfir það sem ég var að upplifa, sem og stuðning á tíma þegar ég var að reyna að átta mig á sjálfri mér og því sem var að gerast innra með mér.

Í andlegum málefnum fékk ég líka hjálp við að vinna úr því sem var að plaga mig, án þess að fara í gegnum greiningar eða upplifa að það væri eitthvað í mínu fari sem þyrfti að laga. Það var ótrúlega dýrmætt og þjónaði tilgangi sínum.

En nú finn ég að ég þarf ekki lengur að vera þar.

Kannski er það vegna þess að það sem ég þurfti að vinna úr hefur að mestu leyti fengið sitt rými, en sá heilunarfasi sem ég er búin að vera í og leitin að svörum hefur færst í bakgrunninn.

Ég held að þetta sé eitthvað sem gerist hjá mörgum sem hafa verið lengi á svona vegferð. Maður hættir smá saman að þurfa að útskýra sjálfan sig, skilgreina hvað maður trúir eða setja merkimiða á reynslu sína. Það sem áður var mikilvægt verður einfaldlega hluti af sögunni, en ekki sagan í heild sinni.

Það er samt svo sérstakt að þegar þessari leit og þessum heilunarfasa er að ljúka, þá veit maður ekki alveg hvernig maður á að vera, að minnsta kosti ekki strax. Það er mjög skrýtin tilfinning að hafa stefnt að betri stað svona lengi og finna sig loksins þar.

Hvað gerir maður þá?

Ég er enn að læra það. Að vera í núinu, án þess að þurfa stöðugt að vera á leiðinni eitthvað annað. Að lifa með óvissunni, án þess að reyna að flýja hana með nýjum verkefnum eða nýrri leit.

Kannski er þetta einfaldlega upphaf nýs kafla. Ekki kafla þar sem maður leitar eða skilgreinir sig, heldur kafla þar sem maður einfaldlega lifir.

Ég veit ekki nákvæmlega hvernig þessi kafli lítur út ennþá.

En ég finn að ég þarf ekki lengur að flýta mér að svara því.