Ekki lengur á leiðinni

Ég finn að ég hef að einhverju leyti fjarlægst það að skilgreina mig út frá andlegum málefnum.

Ekki vegna þess að þau hafi ekki skipt mig máli – þvert á móti. Andleg málefni voru mér mikilvæg á ákveðnu skeiði. Þar fann ég orð yfir það sem ég var að upplifa. Þar fékk ég skilning og stuðning á tíma þegar ég var að reyna að átta mig á sjálfri mér og því sem var að gerast innra með mér.

Þar fékk ég líka hjálp við það sem var að plaga mig, án þess að vera sett í greiningar eða að þurfa strax að laga mig á einhvern hátt. Það var dýrmætt. Og það þjónaði tilgangi sínum.

En nú finn ég að ég þarf ekki lengur að vera þar.

Ég held að þetta sé eitthvað sem gerist hjá mörgum sem hafa verið lengi á svona vegferð. Áhuginn færist. Maður hættir smám saman að þurfa að útskýra sjálfan sig, skilgreina hvað maður trúir eða setja merki á reynsluna sína. Það sem áður var mikilvægt verður einfaldlega hluti af sögunni, ekki miðjan.

Þegar heilunarfasi og leit eru að mestu leyti að baki, veit maður ekki strax hvernig maður á að vera. Það er skrýtin tilfinning að hafa stefnt að betri stað svo lengi og finna sig loksins þar.

Hvað gerir maður þá?

Ég er enn að læra það. Að vera í núinu, án þess að þurfa stöðugt að vera á leiðinni eitthvað annað. Að lifa með óvissunni, án þess að reyna að flýja hana með nýjum verkefnum eða nýrri leit.

Kannski er þetta einfaldlega upphaf nýs kafla. Ekki kafla þar sem maður leitar eða skilgreinir sig, heldur kafla þar sem maður lifir, aðeins einfaldar og nær sjálfum sér.

Ég veit ekki nákvæmlega hvernig þessi kafli lítur út ennþá.

En ég finn að ég þarf ekki lengur að flýta mér að svara því.