Að lifa óvarin

Fyrst eftir að ég upplifði eininguna – það að ég væri hluti af lífinu sjálfu – tók við svolítið ruglingslegt tímabil hjá mér.

Það fyrsta sem ég upplifði var mikil gleði yfir því að vera á lífi og hversu dásamlegt það væri að vera hér á jörðinni. Ég var svo yfir mig spennt að mig langaði að mála allan heiminn. Ég var svo mikið hér og nú að ég átti stundum erfitt með að muna hvaða dagur eða mánuður væri. Fortíð og framtíð skiptu mig engu máli.

Eftir einhvern tíma má hins vegar segja að ég hafi fallið aftur niður til jarðar.

Ég upplifði þessa „hvað svo?“ tilfinningu sem ég hef lýst og vissi ekki alveg hvað ég ætti að gera við sjálfa mig. Ég fór að rannsaka þessa upplifun og komst að því að það er eðlilegur hluti ferlisins að upplifa ákveðna flatneskju eftir svona opnun.

Það var vegna þess að allt sem áður gaf mér stefnu eða merkingu var ekki lengur til staðar.

Í staðinn fyrir að fá svör, eins og ég hélt að svona upplifun myndi færa mér, var frekar eins og eitthvað hefði fallið burt.

Leitin var horfin, hugmyndin um næsta stig var horfin, tilfinningin um að vera á leiðinni var horfin, en það sem eftir stóð var ákveðið jarðleysi.

Ég upplifði mig óvarða, ekki vegna þess að ég væri viðkvæmari, heldur vegna þess að ekkert stóð lengur á milli mín og lífsins. Ekki andleg hugmynd. Ekki hlutverk. Ekki sjálfsmynd.

Ég hef lesið nokkrar bækur eftir búddísku nunnuna Pema Chödrön, en hún fjallar töluvert um þetta groundlessness, það þegar hlutirnir falla í sundur og maður hefur ekkert haldreipi í lífinu lengur. Lengst af skildi ég þetta sem hugmynd, en þarna fann ég á eigin skinni hvað hún átti við.

Andleg innsýn verndar mann nefnilega ekki fyrir mannlegri reynslu. Hún fjarlægir ekki missi, veikindi eða óréttlæti, hún fjarlægir aðeins hugmyndina um að þessir hlutir eigi ekki að vera hluti af lífinu.

Í fyrstu var þetta sjokk.

Ég hafði, einhvers staðar djúpt inni, gert ráð fyrir að vakning myndi leiða til skýrleika um hvað kæmi næst. En í staðinn leystist allt upp. Það var engin endastöð, engin fyrirfram ákveðin leið. Þess í staðinn var leitinni var lokið og ferðalagið, eins og ég hafði skilið það, var á enda.

Það eina sem stóð eftir var lífið. Og ég.

En með tímanum, eftir ákveðna aðlögun, fór eitthvað að breytast. Ég fór að átta mig á því að groundlessness er ekki tómarúm eða einhvers konar hyldýpi, heldur rými.

Ef ekkert er fyrirfram ákveðið, þá eru engar tryggingar, en heldur engar skorður. Ef það er engin ein leið, þá eru ekki bara engin svör, ekkert rétt eða rangt, heldur margir valkostir í stöðunni og raunar endalausir möguleikar.

Hér og nú, finnst mér það vera tilhugsun sem er bæði spennandi og frelsandi.