Að lifa óvarin

Fyrst eftir að ég upplifði eininguna, það að ég væri ekki aðskilin lífinu heldur hluti af því sjálfu, tók við tímabil sem var bæði dásamlegt og ruglingslegt.

Það fyrsta sem ég fann var djúp gleði yfir því að vera á lífi. Það var eins og heimurinn hefði opnast á ný eða kannski eins og ég væri loksins farin að sjá hann með öðrum augum. Ég var svo yfir mig spennt að mig langaði stundum að mála allan heiminn.

Ég var svo mikið hér og nú að ég átti stundum erfitt með að muna hvaða dagur eða mánuður væri. Fortíðin skipti mig litlu máli og framtíðin virtist ekki heldur kalla sérstaklega á mig. Það eina sem fannst mér raunverulega lifandi var augnablikið sjálft.

En eftir nokkurn tíma breyttist eitthvað – það var eins og ég hefði fallið aftur niður til jarðar. Ég fór að upplifa ákveðna „hvað svo?“ tilfinningu, eins og eitthvað sem hafði áður gefið mér stefnu, tilgang eða jafnvel ákveðna innri hreyfingu væri ekki lengur til staðar.

Í stað þess að finna svör, eins og einhver hluti af mér hafði kannski ómeðvitað gert ráð fyrir að svona upplifun myndi færa mér, var frekar eins og eitthvað hefði fallið burt. Leitin, hugmyndin um næsta stig og sú tilfinning um að vera á leiðinni eitthvert var ekki lengur til staðar, en það sem eftir stóð var ákveðið jarðleysi.

Ég upplifði mig óvarða, ekki vegna þess að ég væri viðkvæmari en áður, heldur vegna þess að ekkert virtist lengur standa á milli mín og lífsins. Engin andleg hugmynd. Ekkert hlutverk. Engin sjálfsmynd sem ég gat falið mig á bak við.

Ég hafði áður lesið um þetta hjá búddísku nunnunni Pema Chödrön, sem talar um groundlessness, það þegar hlutirnir falla í sundur og maður missir þau haldreipi sem maður hélt áður í.

Á þessum tímapunkti fann ég hvað hún átti raunverulega við. Vegna þess að andleg innsýn verndar mann ekki fyrir mannlegri reynslu. Hún tekur ekki frá manni missi, veikindi eða óréttlæti. Hún tekur aðeins frá manni hugmyndina um að þessir hlutir eigi ekki að vera hluti af lífinu.

Í fyrstu var þetta sjokk. Einhvers staðar djúpt inni hafði ég kannski gert ráð fyrir að vakning myndi færa mér meiri skýrleika um hvað kæmi næst. En í staðinn leystist allt upp. Það var engin endastöð, engin fyrirfram ákveðin leið, því það eina sem stóð eftir var lífið – og ég.

Með tímanum fór hins vegar eitthvað að breytast. Ég fór smá saman að sjá að þetta groundlessness var ekki tómarúm, heldur rými. Ef ekkert er fyrirfram ákveðið, þá eru vissulega engar tryggingar í þessu lífi, en á sama tíma eru heldur engar fastmótaðar skorður.

Ef það er engin ein rétt leið, þá eru ekki bara engin einföld svör, heldur líka möguleikar. Þegar öllu er á botninn hvolft, þá felst kannski ákveðið frelsi í því.