Raunverulegt þroskaferðalag

Það er eitthvað heillandi við hugmyndina um að vera á andlegu eða persónulegu þroskaferðalagi.

Hún hljómar spennandi, djúp og jafnvel aðeins töfrandi, og margir sjá fyrir sér uppljómanir, sterkar upplifanir og tilfinningu um að vera kominn á einhvern annan og betri stað.

Raunin getur þó verið allt önnur.

Sumir upplifa fyrst vellíðan, gleði eða eins konar sælu, og verða svo vonsviknir þegar þeir koma aftur í líkamann og þurfa að horfast í augu við óleyst mál, sársauka eða spennu. En það fara ekki allir þá leið.

Ég tilheyri þeim hópi sem upplifði ekki sæluástand á leiðinni. Fyrir mig snerist þetta ferðalag ekki um að flýja sársauka eða komast í annað ástand, heldur um að fara í gegnum það sem var erfitt. Ég fór smám saman dýpra inn í ótta, spennu og það sem hafði verið bælt eða haldið niðri lengi, án þess að vita alltaf nákvæmlega hvað væri að gerast eða hvert þetta væri að leiða mig.

Á einhverjum tímapunkti, eftir að hafa unnið mig í gegnum mörg lög af sársauka og varnarkerfum, fór hins vegar eitthvað annað að birtast. Ekki sem stór uppljómun eða dramatísk upplifun, heldur sem kyrrð og ró sem var ekki háð því að eitthvað sérstakt væri að gerast. Smám saman fór að glitta í þann innri frið sem virðist liggja undir öllu hinu.

Andlegi kennarinn Adyashanti hefur oft talað um að andleg vakning sé ekki það sem margir halda. Hún er ekki stöðug vellíðan, ekki stöðugt ljós, kærleikur eða eilíf sæla, og hún er ekki bleikt ský sem maður sest á og dvelur þar. Oft felur hún þvert á móti í sér að allt það sem hefur verið falið, bælt eða forðast komi upp á yfirborðið.

Eckhart Tolle lýsir svipuðu ferli. Þó hann hafi upplifað skýra vakningu á einu augnabliki, var það alls ekki endapunktur á hans ferðalagi, heldur upphaf að löngu aðlögunarferli. Lífið hélt áfram – aðeins með nýrri vitund.

Raunverulegt þroskaferðalag snýst því sjaldan um svokallaða hápunkta eða peak states, heldur um allt hitt: dagana þar sem ekkert sérstakt virðist vera að gerast, tímabilin þar sem maður skilur ekki alveg hvað er í gangi, og þetta undarlega millibilsástand þegar hið gamla er horfið, en hið nýja hefur ekki enn tekið form.

Oft veit maður einfaldlega ekki hvað er að gerast, og það getur verið óþægilegt. Maður efast, missir fókus, upplifir ringulreið eða tómarúm. Á slíkum tímum er ekki mikið annað að gera en að halda áfram, vera til staðar og treysta því að ferlið hafi sína eigin greind, jafnvel þegar hugurinn krefst skýringa.

Þetta ferðalag er ekki alltaf spennandi. Stundum er það leiðinlegt, stundum einmanalegt og stundum mjög jarðbundið og hversdagslegt. Það getur falist í því að læra að sofa betur, borða reglulega, setja mörk, hlusta á líkamann og taka ábyrgð á eigin lífi.

Kannski er það einmitt þetta sem kemur fólki mest á óvart.

Að þroskaferðalagið leiðir mann ekki burt frá lífinu, heldur dýpra inn í það – ekki inn í fullkomnun, heldur inn í raunveruleikann með ófullkomleika, óvissu og venjuleika dagsins í dag.

Þetta ferðalag hefur ekki alltaf verið auðvelt, en með hverju skrefinu sem ég tek sé ég skýrar hversu mikils virði það hefur verið fyrir mig. Því undir öllum þessum lögum, undir sársaukanum og óttanum, reyndist vera eitthvað stöðugt og rólegt; ekki tilfinning sem kemur og fer, heldur grunnur sem heldur, jafnvel þegar lífið er óljóst.