Minn innri hugsuður

Ég hef oft hugsað að ég sé ekki manneskja sem afkasti miklu dagsdaglega.

Ekki á þann hátt að ég geti bent á eitthvað sýnilegt og sagt: sjáðu, þetta er það sem ég hef byggt eða árangur sem ég hef náð. Ég hef ekki alltaf haft mikinn kraft í að framkvæma, vera í stöðugri framleiðni eða taka mikið pláss.

En það sem ég hef vanmetið er að ég er alltaf eitthvað að hugsa.

Það sem gerist innra með mér er stundum eins og heill heimur, án þess að það sjáist utan á mér. Ég sit kannski kyrr, virðist róleg, en innra með mér er kerfið að vinna; að meta, vega og meta aftur, sjá allar hliðar, leita að skýringu, undirbúa, greina, tengja saman.

Þetta er ekki endilega kvíði í augljósum skilningi. Þetta er meira eins og ég sé alltaf með opinn flipa í bakgrunni, alltaf að vinna í einhverju, sem tekur ótrúlega mikla orku frá mér.

Ég held að margir sem eru íhugulir (eða bara mjög meðvitaðir) geri sér ekki grein fyrir því hvað þetta kostar. Maður finnur fyrir þreytu án þess að hafa gert neitt af viti. Maður endar oft á því að trúa þeirri sögu að maður sé latur eða óskaplega óskipulagður, þegar það sem er í gangi er að hugurinn er stöðugt að vinna.

Þetta tengist líka taugakerfinu. Ég er farin að skilja betur að þessi stöðuga hugsun getur verið hluti af viðbragðsstöðu – eins konar vöktun. Ekki alltaf vegna þess að eitthvað sé að, heldur vegna þess að kerfið hefur lært að það sé betra að vera tilbúið. Að vera vakandi. Að sjá allt fyrirfram. Að gera ekki mistök. Að vera eins örugg og hægt er áður en maður segir eitthvað upphátt eða tekur ákvörðun.

Þess fyrir utan, þá er það bara staðreynd að ég hugsa hægt. Það er bara þannig sem hugurinn minn virkar. Hann vill taka allt með, sjá allar hliðar, finna rétta orðalagið. Ég hef oft fundið fyrir því að ég vil ekki deila eða setja eitthvað út í heiminn nema ég sé eins viss og ég get verið, sem getur gert mig hægari. En það er líka ákveðin dýpt í því. Ég er ekki fljót að kasta frá mér hlutum. Ég melti.

Einu sinni, í hugleiðslu, sá ég mynd sem minnti mig á The Thinker, fræga styttu af manni í djúpri hugsun. Og ég hugsaði, það er svolítið svona sem ég er. Ég hef búið svo lengi í hausnum á mér að ég hélt að þetta væri bara karakterinn minn, persónuleikinn. En nú sé ég að þetta er líka ástand.

Nú er ég er að læra eitthvað nýtt, að slökun kemur ekki alltaf með því að gera meira, heldur stundum með því að krefjast minna af sjálfri mér. Að hætta að búa til verkefni úr hverri hugsun. Að hætta að þurfa að skilja allt til enda. Að leyfa stundum því sem er óljóst að vera óljóst. Að leyfa líkamanum að hvíla, jafnvel þó hugurinn vilji halda áfram.

Það er merkilegt að uppgötva að ég get verið til staðar án þess að leysa. Að ég geti verið, án þess að vera alltaf að meta. Og að það, að hugsa minna, eða öllu heldur, að fylgja ekki hverri hugsun, er ekki leti. Það er endurheimt. Það er ný tegund af öryggi.

Kannski þekkir þú þetta. Að innra lífið sé fullt, jafnvel þegar það sést ekki. Að maður sé þreyttur án þess að það sé sýnileg ástæða fyrir því. Að maður hafi verið svo lengi í vöktun að kyrrðin sé ókunnug.

Ef svo er, þá langar mig bara að segja að þú ert ekki að gera ekkert. Þú hefur líklega verið að vinna mikla vinnu, bara innra með sjálfri/sjálfum þér.