Að styðja taugakerfið án andlegs orðaforða

Það er mikið talað um mikilvægi þess að jarðtengja sig, opna hjartað eða hækka tíðnina þegar kemur að andlegum málefnum. Fyrir suma hjálpar þessi orðræða, en fyrir aðra getur hún verið ruglandi, fjarlæg eða jafnvel valdið meiri spennu.

Ég hef sjálf upplifað að orð skipta máli. Ekki bara hvað þau þýða, heldur hvernig líkaminn bregst við þeim. Stundum hef ég fundið fyrir pressu þegar mér var sagt að ég þyrfti að vera meira jarðtengd, rólegri eða vera í annarri eða betri orku, án þess að nokkur útskýrði hvað það þýddi í raun eða hvernig ég ætti að fara að því, sérstaklega sem manneskja með bugað taugakerfi.

Þess vegna langar mig að tala um sömu hluti en á annan hátt, á máli sem mér persónulega finnst vera mannlegra. Í stað þess að tala um jarðtengingu má til að mynda fjalla um að finna fyrir líkamanum eða að finna öryggi hér og nú í stað þess að vera stöðugt í viðbragðsstöðu.

Ef þess þarf, þá geta einfaldir hlutir hjálpað, t.d. að fara í göngutúr, sérstaklega úti í náttúrunni, að finna fæturna í gólfinu, teygja sig rólega, anda aðeins dýpra nokkrum sinnum, borða reglulega og næra sig og sofa þegar líkaminn biður um það. Engin af þessum athöfnum er andleg, en þær styðja samt taugakerfið og þar með upplifun okkar af lífinu.

Að hafa opið hjarta er stundum sett fram eins og eitthvað sem maður eigi að gera með viljaafli. En í raun snýst þetta oft um að hætta að herða sig. Í líkamlegum skilningi getur það þýtt að slaka á í brjóstkassanum og öxlum, að leyfa sér að finna tilfinningar án þess að laga þær, að vera með því sem er, án þess að flýja það eða greina.

Þetta getur litið út eins og að gráta þegar sú þörf kemur upp, að setja mörk þegar eitthvað er of mikið, að leyfa sér að vera þreyttur, að tala við einhvern sem maður treystir eða að fara í meðferð eða samtal hjá fagaðila. Ekkert af þessu þarf að kallast andlegt – þetta er okkur sammannlegt.

Mér hefur stundum verið sagt að vera ekki svona mikið í huganum. Hugurinn er hins vegar hluti af kerfinu, sem þýðir að vandamálið felst ekki í því að hugsa, heldur því þegar hugurinn reynir stöðugt að stjórna eða halda öllu saman, vera á varðbergi eða finna lausnir á óöryggi líkamans.

Mín reynsla er sú að vinna með taugakerfið getur falið í sér að skilja eigin mynstur, setja orð á upplifanir eða að vinna úr reynslu, bæði líkamlega og hugrænt. Ég hef jafnvel upplifað það að átta mig á einhverju huglægt, sem olli því að líkaminn losnaði í kjölfarið um ákveðna spennu.

Þetta er ekki annaðhvort eða, heldur samvinna.

Það sem hjálpar einum getur auk þess verið of mikið fyrir annan. Sumir finna ró í hugleiðslu, aðrir í hreyfingu. Sumir þurfa fyrst að finna öryggi í hinu daglega lífi áður en þeir snerta dýpri lög. Vandinn við sumt orðalag er að það getur gefið til kynna að maður sé að gera eitthvað rangt ef maður er kvíðinn, þreyttur eða stirður, þegar líkaminn er oft einfaldlega að gera sitt besta.

Í stað þess að hækka tíðnina mætti kannski frekar fókusa á að hægja á sér. Ekki leggja áherslu á að verða betri útgáfa af sjálfum sér, heldur að koma fram við sjálfan sig af meiri mildi. Að hlusta, í stað þess að reyna að laga.

Það má nota hvaða orðalag sem manni hentar. Það þarf ekki að kalla þetta andlegt ef það er ekki það sem talar til manns. Það þarf heldur ekki að skilgreina það neitt. Að styðja taugakerfið getur verið eins einfalt og að ganga, anda, sofa, tala, borða, hvíla sig og leyfa sér að vera manneskja.