Þegar tungumálið sjálft verður hindrun

Eitt af því sem ég hef orðið sífellt meðvitaðri um eftir mörg ár í sjálfsvinnu, líkamsvinnu og andlegum pælingum, er hversu miklu máli orðin skipta.

Ég hef fundið það á eigin skinni hvað það skiptir miklu máli hvað er sagt og í hvaða samhengi, þegar kemur að ráðleggingum. Flestir meina vel og gefa ráð sem byggja á raunverulegri reynslu, innsýn og einlægri löngun til að hjálpa.

Engu að síður man ég eftir mörgum augnablikum þar sem mér leið frekar eins og það værið að skamma mig frekar en hjálpa, þegar mér var sagt að:

·       ég þyrfti að jarðtengja mig betur

·       ég þyrfti að hækka tíðnina

·       ég væri of mikið í hausnum á mér

·       ég ætti að hugsa minna

Ætli þetta hafi ekki allt verið sagt af góðum hug. En áhrifin sem þetta hafði á mig var frekar að fara meira inn í mig, vegna þess að það sem ég var í raun og veru að gera, án þess að hafa orð yfir það þá, var að reyna að finna öryggi í líkamanum mínum.

Fyrir manneskju sem hefur lifað lengi með spennu, viðbragðsstöðu eða varnarviðbrögð, geta svona skilaboð hljómað allt öðruvísi en þau eru ætluð.

·       „Jarðtengdu þig“ getur hljómað eins og: þú ert ekki í lagi þar sem þú ert.

·       „Hækkaðu tíðnina“ getur hljómað eins og: núverandi ástand þitt er rangt.

·       „Hugsaðu minna“ getur hljómað eins og: hættu að reyna að skilja hvað er að gerast hjá þér.

Þó svo að það hafi ekki verið ætlunin. En þegar ég lít til baka, þá finnst mér að það sem ég hafi þurft mest á að halda væri leyfi til að vera nákvæmlega þar sem ég var og smá saman slaka á.

Í dag sé ég að margt af því sem var verið að mæla með við mig getur verið gagnlegt. Jarðtenging getur verið mjög hjálpleg. Það að sleppa tökum á sífelldri hugsun getur verið frelsandi. Slökun opnar sannarlega fyrir dýpri meðvitund.

En tímasetning skiptir máli. Tónn skiptir máli. Samhengi skiptir máli. Það sem hjálpaði mér mest var ekki að vera hvött til að fara út úr reynslu minni, heldur að mæta henni.

Að skilja að líkaminn minn var að verja mig. Að hugsunin var ekki vandamál, hún var tilraun til að átta sig á aðstæðum. Að spennan sem ég upplifði var ekki galli heldur taugakerfi sem hafði lært að vera á varðbergi. Þegar þetta var séð með mildi, fór eitthvað að losna af sjálfu sér.

Það hvernig hlutirnir eru orðaðir getur annaðhvort stutt við samþættingu eða óafvitandi staðið í vegi fyrir henni. Vegna þess að andlegt orðalag vísar oft handan hins mannlega, á meðan margir þurfa fyrst og fremst stuðning í því að vera í hinu mannlega.

Sömu orð geta verið nærandi fyrir einn, en ruglandi eða særandi fyrir annan, allt eftir því hvar fólk er statt í sínu ferli. Það þýðir ekki að kennslan sé röng, heldur að hún sé ófullnægjandi ef hún er sett fram sem algild.

Það sem ég hef lært að treysta meira og meira er að ef skilaboð láta einhvern líða verr með sjálfan sig, þá vantar eitthvað mikilvægt. Raunverulegur skilningur hefur yfirleitt þau áhrif að þau gefa meira rými, ekki minna, meira leyfi til að vera, ekki pressu, meiri mýkt, ekki kröfu.

Ekki vegna þess að lífið verði auðvelt, heldur vegna þess að baráttan sem maður á í við sjálfan sig fer að minnka.

Þess vegna er ég orðin meðvitaðri um orðalagið sem ég nota, sérstaklega þegar kemur að vakningu, heilun og þroska. Það þurfa ekki allir að fara hærra, því sumir þurfa að finna öryggi til að lenda.

Stundum er það andlegasta sem við getum boðið fólki ekki ný hugmynd eða ný hugtök, heldur orð sem segja, það er ekkert rangt við það sem þú ert, það sem þú ert að gera, eða hvar þú ert stödd hér og nú.