Þegar tungumálið sjálft verður hindrun

Eitt af því sem ég hef orðið sífellt meðvitaðri um eftir mörg ár af sjálfsvinnu er hversu miklu máli það skiptir hvernig hlutirnir eru orðaðir þegar kemur að því að gefa ráðleggingar.

Flestir meina vel og gefa ráð sem byggja á raunverulegri reynslu, innsýn og einlægri löngun til að hjálpa. Engu að síður man ég eftir mörgum augnablikum þar sem mér leið eins og verið væri að skamma mig frekar en hjálpa þegar mér voru gefin ráð eins og að ég þyrfti að jarðtengja mig, hækka tíðnina mína eða hætta að hugsa svona mikið.

Ég veit að þetta var allt saman verið sagt af góðum hug, en fyrir manneskju sem hefur lifað lengi í viðbragðsstöðu geta svona skilaboð hljómað öðruvísi en þau eru ætluð. Fyrir mér, þá hljómuðu þessar ráðleggingar eins og að það væri eitthvað rangt við það sem ég væri að gera og/eða að ég ætti að hætta að reyna að skilja það sem ég var að ganga í gegnum.

Þegar ég lít til baka held ég hins vegar að það sem ég hafi þurft mest á að halda hafi verið leyfi til að vera þar sem ég var og gefa smá saman eftir, vegna þess að ég var í raun að gera allt sem ég gat til þess að finna öryggi í líkama mínum.

Það breytir því ekki að ég sé það í dag að margt af því sem var verið að mæla með við mig getur verið gagnlegt. Jarðtenging getur verið mjög hjálpleg. Það að sleppa tökum á sífelldri hugsun getur verið frelsandi. Slökun opnar sannarlega fyrir dýpri meðvitund. En tímasetning, tónn og samhengi skiptir máli.

Það sem hjálpaði mér mest var ekki að vera hvött til að fara út úr reynslu minni, heldur að mæta henni. Að skilja að líkami minn var að verja mig, að hugsanirnar voru tilraun til að átta sig á aðstæðum, að spennan sem ég upplifði var ekki galli heldur taugakerfi sem hafði lært að vera á varðbergi.

Þegar ég sá það með mildi fór eitthvað hjá mér að losna, nánast af sjálfu sér.

Orðalag getur annaðhvort hjálpað fólki að nálgast sjálft sig af meiri mýkt eða ýtt því enn lengra frá sjálfu sér án þess að það sé ætlunin. Andlegt orðalag getur tekið mann „handan“ hins mannlega þegar margir þurfa fyrst og fremst hjálp við að vera hér.

Sömu orð geta verið nærandi fyrir einn, en ruglandi eða særandi fyrir annan, allt eftir því hvar fólk er statt í sínu ferli. Það þýðir ekki að svona kennsla sé röng, heldur einfaldlega að hún hentar ekki öllum á öllum tímum.

Það sem ég hef lært að treysta meira og meira er að ef skilaboð láta einhvern líða verr með sjálfan sig, þá vantar eitthvað mikilvægt. Raunverulegur skilningur skapar yfirleitt meira rými, ekki minna, vegna þess að baráttan sem maður á í við sjálfan sig fer að minnka.

Þess vegna er ég orðin meðvitaðri um orðalagið sem ég nota, sérstaklega þegar kemur að vakningu, heilun og andlegum þroska. Það þurfa ekki allir að fara hærra, því sumir þurfa að finna öryggi til að lenda.

Stundum er það besta sem við getum boðið fólki ekki nýjar hugmyndir eða ný hugtök, heldur nærvera sem gefur því leyfi til að vera nákvæmlega þar sem það er.