Þegar maður hættir að þurfa toppa til að finna að maður lifir

Ég hef tekið eftir því að eitthvað er að breytast í mér undanfarið.

Það sem hefur breyst er þetta: ég virðist ekki lengur þurfa sterkar upplifanir, toppa eða á einhverju sérstöku að halda til þess að finna fyrir lífi, merkingu eða tengingu.

Í langan tíma tengdist líðan mín – og jafnvel sjálfsmynd – því að finna eitthvað hvort sem það fól í sér góða stemningu, sterka tilfinningu, upplifun sem rýfur hversdaginn í formi matar, drykkja, skemmtunar, áætlana eða ferðalaga.

Ekki vegna þess að ég væri yfirborðskennd, heldur vegna þess að eitthvað innra með mér var alltaf aðeins of spennt eða þreytt til að vera kyrrt. Ég þurfti á átaki að halda til að finna. Það sem ég sé núna er að þetta var ekki löngun að upplifun sem slíkri heldur að þetta var leið líkamans til að komast í samband við sjálfan sig.

Þegar grunnurinn er óstöðugur, þegar líkaminn er alltaf aðeins í viðbragðsstöðu, þá þarf eitthvað sterkt til að brjótast í gegn. Þá verða upplifanir leið til að finna fyrir nánd, tilfinningu fyrir því að vera á lífi eða einfaldlega kyrrð, í stuttan tíma það er að segja.

Þegar spenna fer smám saman að losna, þegar líkaminn fær hlýju, næringu og öryggi, þá breytist þetta. Grunnlíðanin færist, sem þýðir að maður þarf ekki lengur á andstæðum að halda til að finna.

Þessi tilfinning fyrir að vera á lífi verður samfelldari og minna háð sérstökum aðstæðum. Ekki vegna þess að lífið sé orðið flatara, heldur vegna þess að það er minna sem kemur í veg fyrir að finna það sem er.

Þetta hefur haft áhrif á það sem ég vil og vil ekki. Ég finn minni þörf fyrir að gera eitthvað bara til að gera eitthvað. Sumir hlutir sem áður voru skemmtilegir virðast nú orkufrekir eða þreyttir.

Það er ekki afneitun, heldur val. Ég get enn farið á tónleika, í bíó, út að borða, en nú geri ég það þegar mig langar til þess, ekki vegna þess að ég þurfi á einhverju að halda til að líða vel.

Það skrýtna er að þetta getur í fyrstu litið út eins og áhugaleysi, eins og maður vilji ekkert. Það er smá óþægileg tilfinning, vegna þess að manni getur liðið eins og eitthvað sé að, að þessi upplifun eigi eitthvað skylt við þunglyndi eða vanlíðan.

En í raun er þetta ekki tómleiki heldur nægjanleiki. Þegar kerfið er ekki lengur að bæta upp fyrir skort, þá verður löngun nákvæmari. Færri hlutir toga í mann, en þeir sem gera það eru skýrari.

Kannski er þetta hluti af því að eldast eða verða meira til staðar í líkamanum. Kannski er þetta bara merki um að eitthvað sé komið í jafnvægi. Hvað sem það er, þá finn ég fyrir minni þörf til þess að sanna að ég sé þátttakandi í lífinu. Ég er komin á þann stað að það er nóg að vera til staðar í því.

Og það, meira en nokkur upplifun, er ný tegund af frelsi.