Þegar maður reynir að hafa stjórn á öllu

Undanfarið hef ég verið að átta mig á því hversu sterk þörf ég hef haft fyrir að vita fyrirfram hvernig hlutirnir fara.

Ég hef aldrei verið sérstaklega góð í því að sjá til hvernig lífið muni þróast. Ekki endilega vegna þess að ég hafi alltaf vitað hvað myndi gerast, heldur vegna þess að það gaf mér ákveðna öryggistilfinningu að velta hlutunum stöðugt fyrir mér og reyna að sjá fyrir hvað framtíðin myndi bera í skauti sér.

Ég held að mörg okkar kannist við þetta; við veltum því fyrir okkur hvernig fari með sambandið, heimilið, fjárhaginn eða hvort við séum yfirhöfuð að taka réttar ákvarðanir í lífinu. Fyrir mitt leyti, þá sé ég þegar ég lít til baka að ég hef eytt stórum hluta ævinnar í að reyna að hugsa mig að öryggi.

Mögulega kemur það að einhverju leyti úr uppvextinum, en ég fékk snemma þá tilfinningu að lífið væri eitthvað sem maður þyrfti stöðugt að hafa áhyggjur af og að öryggi fælist í því að vera alltaf skrefi á undan því sem gæti farið úrskeiðis.

Svona hugsun getur auðveldlega skapað ákveðið ástand í taugakerfinu þar sem maður upplifir að maður geti ekki slakað almennilega á nema maður hafi hlutina undir stjórn.

Vandamálið er bara að lífið virkar ekki alltaf þannig.

Síðustu vikur hef ég verið í aðstæðum þar sem ég hef einfaldlega ekki getað stjórnað því hvað gerist næst eða hvenær hlutirnir munu leysast. Í stað þess hef ég þurft að læra að taka næsta skref þegar það birtist, án þess að sjá alla leiðina fyrirfram.

Ég upplifði þetta mjög sterkt nýlega þegar húsnæðismálin mín virtust ekki ætla að ganga upp. Hugurinn fór strax af stað í að reyna að reikna út allar mögulegar niðurstöður til þess að ná aftur einhverri stjórn á aðstæðunum.

Síðan ákvað ég nánast af tilviljun að fara á helgarnámskeið þar sem ég kynntist konu sem bauð mér síðar afnot af íbúð í gegnum fjölskyldu sína. Það var eitthvað sem ég hefði aldrei getað skipulagt eða séð fyrir.

Það sem kom mér mest á óvart var að þetta gerðist ekki vegna þess að ég hafði stjórnað öllu fullkomlega, heldur vegna þess að ég var heiðarleg með það hvar ég var stödd.

Ég er ekki að segja að maður eigi bara að „treysta alheiminum“ og hætta að taka ábyrgð á lífi sínu. Auðvitað þarf maður að taka ákvarðanir, mæta lífinu og gera sitt besta.

Kannski felst hins vegar ákveðin viska í því að leyfa lífinu stundum að gerast að einhverju leyti af sjálfu sér, eins og það getur verið hluti af því að þroskast að læra að taka eitt skref í einu án þess að túlka alla óvissu strax sem hættu.

Þó ég sé skipulögð manneskja og líði vel með ákveðinn stöðugleika, þá sé ég núna að ég þarf mögulega ekki lengur að halda svona fast í stjórnina til þess að upplifa mig örugga.

Ég þarf kannski ekki að gera þá kröfu að lífið sýni mér alla leiðina fyrirfram, heldur treysta því að næsta skref birtist mér þegar ég er tilbúin fyrir það, og svo næsta skref eftir það og næsta skref eftir það.