Taktu pláss í tilverunni

Mig langar í næstu tveimur pistlum að velta fyrir mér algengum miskilningi þegar kemur að andlegum málefnum. Þetta er ekki skrifað til að leiðrétta neinn eða gera lítið úr neinum, heldur til að deila þeirri skýru aðgreiningu sem hefur smám saman orðið til í minni eigin reynslu. Eitt af því fyrsta sem ég áttaði mig á, þegar ég var komin langt inn á mína andlegu vegferð, var að það að vera næmur eða skyggn er ekki það sama og andleg vakning. Þegar ég byrjaði að kynna mér andleg

Það kom mér á óvart að átta mig á því, eftir að ég upplifði andlega vakningu, að til eru heil fræði og kennarar sem einbeita sér sérstaklega að því að hjálpa fólki að lifa lífinu eftir  vakningu. Þegar ég fór fyrst að kynna mér andlega vakningu, taldi ég að það væri afar sjaldgæft fyrirbæri sem væri aðeins fyrir útvalda. Mér datt ekki í hug að hvert einasta okkar gæti vaknað hvenær sem er, hvað þá að fólk þyrfti að aðlagast því að hafa vaknað til meðvitundar um andlegt líf. É

Ég held að þetta sé ekki sagt nógu oft, en andleg vakning getur verið svolítil … vonbrigði. Ekki vegna þess að eitthvað hafi farið úrskeiðis, heldur vegna þess að hugmyndir manns um hvernig það væri að vera vakandi eða uppljómaður reyndust alfarið rangar. Þegar maður upplifir það sem oft er kallað vakning eða einingu, fylgir því oft mikil opnun og undrun. Í mínu tilfelli var það tilfinning fyrir því að vera hluti af öllu, að vera lífið sjálft í stutta stund. Heimurinn virtist

Síðasta haust var ég eitt kvöldið að hugsa um hvernig ég gæti ekki mögulega upplifað allt í heiminum. Ég hef alltaf haft forvitinn huga. Mig langaði að prófa mismunandi hluti, læra nýja hluti og heimsækja nýja staði, jafnvel svo mikið að mér hefur fundist erfitt að velja hvað ég ætti að gera í lífinu, því ég vildi gera allt. Og að taka ákvörðun þýddi alltaf að velja eitt fram yfir annað. En ég get ekki heimsótt alla staði, talað öll tungumál, þekkt allar menningarheima, fæðst

Ég finn að ég hef að einhverju leyti fjarlægst það að skilgreina mig út frá andlegum málefnum. Ekki vegna þess að þau hafi ekki skipt mig máli – þvert á móti. Andleg málefni voru mér mikilvæg á ákveðnu skeiði. Þar fann ég orð yfir það sem ég var að upplifa. Þar fékk ég skilning og stuðning á tíma þegar ég var að reyna að átta mig á sjálfri mér og því sem var að gerast innra með mér. Þar fékk ég líka hjálp við það sem var að plaga mig, án þess að vera sett í greiningar eða að

Það er eitthvað heillandi við hugmyndina um að vera á andlegu eða persónulegu þroskaferðalagi. Hún hljómar spennandi, djúp og jafnvel aðeins töfrandi, og margir sjá fyrir sér uppljómanir, sterkar upplifanir og tilfinningu um að vera kominn á einhvern annan og betri stað. Raunin getur þó verið allt önnur. Sumir upplifa fyrst vellíðan, gleði eða eins konar sælu, og verða svo vonsviknir þegar þeir koma aftur í líkamann og þurfa að horfast í augu við óleyst mál, sársauka eða spen

Ég hef verið að átta mig á því síðustu misseri að það sem ég hef verið í gegnum má kalla heilunarfasa. Þetta hefur verið langt tímabil, með hæðum og lægðum. Stundum fannst mér mikið vera í gangi, stundum nánast ekkert. Oft leit það út fyrir að lítið væri að gerast út á við, en innra með mér var margt á hreyfingu. Á þeim tímabilum þar sem lífið var ekki sérstaklega krefjandi, ekki fullt af verkefnum eða stórum markmiðum, fannst mér eins og ég væri ekki að standa mig, ekki að n

Undanfarin rúm tvö ár hef ég verið að ganga í gegnum ferli sem ég hef reynt að skilja og útskýra fyrir sjálfri mér á margvíslegan hátt. Það er hægt að nota ýmis orð yfir það, eins og kundalini eða lífsorku sem leysist úr læðingi, en sjálf kýs ég að vera eins jarðbundin og hægt er. Það er þess vegna sem ég myndi segja, nú þegar ég lít til baka, að ég sé búin að vera að losa um djúpa, langvarandi spennu sem hefur safnast upp í líkama mínum í mörg, mörg ár. Ég fann fyrst fyrir þ

Það var ekki fyrr en nýlega sem ég áttaði mig á því að ég hef verið föst í survival mode  eða varnarviðbrögðum líkamans. Ekki þannig að ég væri stöðugt stressuð eða í augljósu áfalli, heldur á mun lúmskari hátt. Líkaminn minn var einfaldlega oft aðeins á verði. Alltaf aðeins að halda aftur af sér, að reyna að hafa stjórn á hlutunum. Ég hélt lengi að svona væri ég bara – að þetta væri eðlilegt ástand. Að þreytan, spennan, orkuleysið og þessi stöðuga tilfinning um að eitthvað þ