Taktu pláss í tilverunni

Ég hef tekið eftir því að eitthvað er að breytast í mér undanfarið. Það sem hefur breyst er þetta: ég virðist ekki lengur þurfa sterkar upplifanir, toppa eða á einhverju sérstöku að halda til þess að finna fyrir lífi, merkingu eða tengingu. Í langan tíma tengdist líðan mín – og jafnvel sjálfsmynd – því að finna eitthvað  hvort sem það fól í sér góða stemningu, sterka tilfinningu, upplifun sem rýfur hversdaginn í formi matar, drykkja, skemmtunar, áætlana eða ferðalaga. Ekki ve

Það er mikið talað um mikilvægi þess að jarðtengja sig, opna hjartað eða hækka tíðnina þegar kemur að andlegum málefnum. Fyrir suma hjálpar þessi orðræða, en fyrir aðra getur hún verið ruglandi, fjarlæg eða jafnvel valdið meiri spennu. Ég hef sjálf upplifað að orð skipta máli. Ekki bara hvað þau þýða, heldur hvernig líkaminn bregst við þeim. Stundum hef ég fundið fyrir pressu þegar mér var sagt að ég þyrfti að vera meira jarðtengd, rólegri eða vera í annarri eða betri orku, á

Hvernig lifir maður með opið hjarta? Þessi spurning hefur fylgt mér, sérstaklega eftir að ég fór að finna varnirnar mínar mýkjast. Það er eins og eitthvað innra með mér hafi opnast, sem birtist mér í auknu rými. Tvær bækur hafa hjálpað mér að skilja þetta ferli betur; The Untethered Soul  eftir Michael Singer og The End of Your World  eftir Adyashanti. Michael Singer talar um opið hjarta sem daglega iðkun. Ekki sem hugmynd eða andlegt markmið, heldur sem einfalt val, aftur og

Ég hef oft hugsað að ég sé ekki manneskja sem afkasti miklu dagsdaglega. Ekki á þann hátt að ég geti bent á eitthvað sýnilegt og sagt: sjáðu, þetta er það sem ég hef byggt eða árangur sem ég hef náð.  Ég hef ekki alltaf haft mikinn kraft í að framkvæma, vera í stöðugri framleiðni eða taka mikið pláss. En það sem ég hef vanmetið er að ég er alltaf eitthvað að hugsa. Það sem gerist innra með mér er stundum eins og heill heimur, án þess að það sjáist utan á mér. Ég sit kannski k

Eitt af því sem ég hef orðið sífellt meðvitaðri um eftir mörg ár í sjálfsvinnu, líkamsvinnu og andlegum pælingum, er hversu miklu máli orðin skipta. Ég hef fundið það á eigin skinni hvað það skiptir miklu máli hvað er sagt og í hvaða samhengi, þegar kemur að ráðleggingum. Flestir meina vel og gefa ráð sem byggja á raunverulegri reynslu, innsýn og einlægri löngun til að hjálpa. Engu að síður man ég eftir mörgum augnablikum þar sem mér leið frekar eins og það værið að skamma mi

Fyrst eftir að ég upplifði eininguna – það að ég væri hluti af lífinu sjálfu – tók við svolítið ruglingslegt tímabil hjá mér. Það fyrsta sem ég upplifði var mikil gleði yfir því að vera á lífi og hversu dásamlegt það væri að vera hér á jörðinni. Ég var svo yfir mig spennt að mig langaði að mála allan heiminn. Ég var svo mikið hér og nú að ég átti stundum erfitt með að muna hvaða dagur eða mánuður væri. Fortíð og framtíð skiptu mig engu máli. Eftir einhvern tíma má hins vegar

Mig langar að halda áfram umræðunni um andlega vakningu og nefna eitthvað sem mér finnst mikilvægt að segja upphátt, sem er það að andleg vakning gerir mann ekki sjálfkrafa að betri manneskju. Ég hef velt þessu fyrir mér í gegnum árin. Ég heyrði sögur af fyrstu búddísku munkunum sem komu til Vesturlanda og áttu erfitt með freistingar sem þeir höfðu ekki áður staðið frammi fyrir. Ég horfði líka á heimildarmyndina um Osho og sá hvernig hreyfing sem byggði á raunverulegri innsýn

Eitt af því sem mér finnst mikilvægt að segja, sérstaklega eftir að hafa skrifað um andlega vakningu, er að hún er ekki lausn á mannlegu lífi. Andleg vakning leysir ekki líkamann undan veikindum, þreytu eða verkjum. Hún fjarlægir ekki kulda, myrkur eða þá staðreynd að sumir dagar eru einfaldlega erfiðir. Hún tryggir ekki að maður vakni hress á morgnana eða sé í góðum gír allt árið um kring. Hún átti heldur aldrei að gera það. Það sem vakning breytir er ekki lífið sjálft, held

Í síðasta pistli skrifaði ég um muninn á næmni og andlegri vakningu. Mig langar að halda aðeins áfram á þeirri braut og fara yfir annað sem varð mér smám saman ljóst: muninn á vitundinni sjálfri, manneskjunni, og sjálfsmyndinni sem manneskjan viðheldur. Þegar talað er um andlega vakningu er oft gefið í skyn að maður sé að þroskast, verða meiri, hærri eða skýrari útgáfa af sjálfum sér. Að maður sé í einhvers konar stighækkandi ferli þar sem allt á að verða betra. En það sem é