Taktu pláss í tilverunni

Undanfarið hef ég verið að átta mig á því hversu sterk þörf ég hef haft fyrir að vita fyrirfram hvernig hlutirnir fara. Ég hef aldrei verið sérstaklega góð í því að sjá til hvernig lífið muni þróast. Ekki endilega vegna þess að ég hafi alltaf vitað hvað myndi gerast, heldur vegna þess að það gaf mér ákveðna öryggistilfinningu að velta hlutunum stöðugt fyrir mér og reyna að sjá fyrir hvað framtíðin myndi bera í skauti sér. Ég held að mörg okkar kannist við þetta; við veltum þv

Undanfarið hef ég verið að upplifa eitthvað sem er bæði nýtt og svolítið óvænt. Í mörg ár hélt ég að ég væri einfaldlega ekki „ræktartýpan“. Ég skildi aldrei fólk sem fór út að hlaupa til að losa um streitu, vinna úr tilfinningum eða „hreinsa hugann“. Þegar ég varð stressuð eða yfirbuguð var síðasta sem mig langaði að gera að hreyfa mig. Ég vildi fara heim, kúra mig undir sæng, loka aðeins á umheiminn, horfa á sjónvarp eða fá mér eitthvað að drekka. Líkaminn minn kallaði ekki

Ég sat nýlega námskeið um áföll, taugakerfið, tengslamyndun og skynúrvinnslu. Á pappír var þetta faglegt námskeið ætlað þeim sem vinna með fólki á mismunandi æviskeiðum, en eins og stundum gerist með góða fræðslu fór ég fljótt að taka eftir því að þetta snerist ekki bara um skjólstæðinga, kenningar eða starfsvettvang, heldur líka um mig sjálfa og það hvernig ég fúnkera. Ég hef lengi haft mikinn áhuga á áföllum, tengslum, meðvitund og því hvernig reynsla mótar okkur. Margt af

Það sem kom mér mest á óvart eftir að hafa gengið í gegnum andlegt ferðalag og gert upplifanir sem margir andlegir leiðbeinendur hafa lýst, var að það skyldi ekki fjarlægja mig frá hinu mannlega lífi, heldur draga mig enn dýpra inn í það. Ég hef skrifað um það undanfarið að andleg vakning hafi ekki reynst lausn á lífi mínu í heild sinni. Ég vakna enn stundum þreytt á morgnana, borga reikninga, elda mat, tek erfiðar ákvarðanir og upplifi jafnvel einmanaleika eða óvissu. Til að

Eitt af því sem ég hef verið að átta mig meira og meira á síðustu misseri er að andleg vakning snýst ekki bara um stórar innsýnir, kyrrð eða það að upplifa meðvitund handan hugsana. Hún snýst líka um eitthvað miklu jarðbundnara og mannlegra, það að byrja að sjá í gegnum þær sögur sem við höfum sagt okkur sjálfum svo lengi að við erum farin að halda að þær séu sannleikur. Ég hef til dæmis lengi sagt sjálfri mér að ég væri ekki morgunmanneskja og að ég eigi erfitt með að koma m

Ég var aldrei að leita að andlegri vakningu. Ég var einfaldlega að reyna að skilja hvað væri að gerast innra með mér. Það kom mér á óvart þegar ég fór að lesa um það sem kallað er vakning og áttaði mig á að það sem ég hélt að væri eitthvað óljóst og persónulegt var í raun lýst nákvæmlega þar. En það sem kom mér enn meira á óvart var að vakning virtist ekki leiða mann eitthvert æðra eða stærra heldur þvert á móti aftur hingað, inn í hið venjulega líf. Kennarar eins og Adyashan

Ég fór nýlega á eins dags sjaman vinnustofu með fyrrverandi kennaranum mínum og hópnum sem ég lærði með. Þar átti sér stað djúp heilunarvinna sem einkenndist af mikilli losun, orku og hreyfingu. Um kvöldið og daginn eftir upplifði ég hins vegar ákveðna tortryggni gagnvart öllu sem ég hef verið að gera í andlegum málefnum síðustu fimmtán árin. Það var eins og einhver rödd inni í mér segði: „Hvað ertu eiginlega búin að vera að gera? Var þetta bara tímasóun?“ Það var ekki þannig

Eins og ég hef verið að fjalla um þá hef ég nýlega upplifað þá breytingu að mér líður ekki lengur eins og ég sé stöðugt að ganga á móti vindi. Það er ekki þannig að allt sé orðið auðvelt, heldur að innri mótstaðan sé minni. Eftir að hafa aðlagast þessum nýja veruleika að einhverju leyti, hef ég verið forvitin um að skilja hvað varð til þess að ég náði þessum árangri loksins. Ég trúi ekki að það hafi verið ein aðferð eða eitt augnablik, frekar uppsafnað ferli yfir mörg ár. Sam

Undanfarna daga hef ég upplifað eitthvað sem er erfitt að lýsa án þess að það hljómi ýkt. Það er ekkert stórkostlegt eða dramatískt, en munurinn er samt mikill. Í mörg ár hefur lífið að einhverju leyti liðið eins og ég væri að ýta stórum steini upp brekku. Ekki endilega í augljósri kreppu, ekki stöðugt í miklu álagi, en undirliggjandi tilfinning var samt sú að hlutirnir kostuðu mig meira en þeir ættu að gera. Venjulegur dagur gat skilið mig eftir í þreytu sem var meiri en eðl