Taktu pláss í tilverunni

Ég hef verið að uppgötva eitthvað sem hefði áður hljómað næstum óábyrgt í mínum eyrum; að ég megi hvíla mig þó svo að öllum verkefnum sé ekki lokið. Í mörg ár lifði ég með þá tilfinningu að ég þyrfti alltaf að vera skrefi á undan; að hugsa meira, skipuleggja betur, laga það sem væri að. Ef ég slakaði of mikið á, myndi eitthvað fara úrskeiðis. Nú þegar taugakerfið mitt er að róast, finn ég að eitthvað er að breytast innra með mér. Það er skrítin tilfinning því þegar maður hefu

Það kemur fólki gjarnan á óvart þegar það byrjar í sjálfsvinnu, hvort sem það felur í sér að vinna með meðferðaraðila eða setjast niður í hugleiðslu, að það sem kemur upp á yfirborðið eru oft sársaukafullar tilfinningar. Fyrir manneskju sem er að leita sér hjálpar eða hugleiða til að líða betur getur þetta verið töluvert sjokk. Þegar við byrjum að líta inn á við opnum við á alls konar hluti sem við höfum geymt innra með okkur, jafnvel lengi, og höfum ekki viljað eða getað hor

Ég var komin á miðjan þrítugsaldur þegar ég áttaði mig á því að fólkið sem ég sá í kringum mig, og taldi hafa fullt sjálfstraust og vera með allt á hreinu, var líka að glíma við alls konar hluti. Ég vissi auðvitað að ég væri ekki eina manneskjan sem ætti erfitt, en samt sá ég fólk sem mér fannst vera svo miklu öruggara í lífinu en ég var sjálf. Það sem ég hef hins vegar verið að hugsa um undanfarið er að við erum ekki öll komin jafn langt í öllum hlutum. Við getum verið fullo

Ég hef verið svo lengi að vinna með það sem hefur verið erfitt innra með mér að lengi vel snerist ferlið aðallega um að losa; að leyfa tilfinningum að koma upp, finna þær og hætta að vera hrædd við þær. Nýlega fór ég að taka eftir því að það var ekki bara það erfiða sem var að koma upp, það var líka eitthvað annað – gleði, löngun, sköpun og forvitni. Mig fór að langa til þess að dansa, hlusta á tónlist, tengjast öðrum, tala og hlusta, búa eitthvað til. Um daginn kom meira að

Um daginn kom ég með hugmynd að erindi sem myndi fjalla um hvernig það er raunverulega að sitja með tilfinningum sínum og vinna úr vanlíðan. Í umræðunni kom fram að það væri hægt að stilla upp listaverki sem manneskja hafði skapað út frá eigin þjáningu. Það var eitthvað við það sem truflaði mig við það, en ég áttaði mig ekki alveg á hvað það var fyrr en seinna. Svo kom það til mín. Það var þessi hugmynd um að maður mætti ekki bara finna, vegna þess að það þyrfti að koma eitth

Ég er farin að velta því fyrir mér hvort ég sé hreinlega glöð manneskja. Það er skrýtið að segja það, vegna þess að ég hef alls ekki skilgreint mig þannig. Ég hef frekar skilgreint mig sem manneskju sem hefur gengið í gegnum erfiðleika og vanlíðan. Það hefur verið stór hluti af sögunni minni og þar með líka stór hluti af því hvernig ég hef séð sjálfa mig. En hvað gerist þegar maður hættir að vera alltaf að glíma við eitthvað? Ég hef svo lengi verið upptekin af því að skilja s

Ég sá svo fallegan regnboga á leiðinni í vinnuna um daginn og það var svo dásamlegt. Það var yndislegt að vera til, fannst mér. Það hefur nú heldur betur ekki alltaf verið þannig sem mér hefur liðið. Meirihluta ævinnar hefur mér fundist þetta líf frekar erfitt, svo erfitt að ég hef varið miklum tíma í að reyna að skilja hvað ég væri eiginlega að gera hérna og út á hvað þessi alheimur gengur. Ég er komin að niðurstöðu; ég hef ekki hugmynd. Og það sem meira er, þá er mér greini

Stundum held ég að það erfiðasta við að átta sig á eigin mynstrum sé að maður veit ekki endilega að þau séu mynstur. Ef maður hefur alla ævi verið vanur að hafa áhyggjur af því hvað öðrum finnst, að laga sig að öðrum, að þurfa ekki of mikið, að vera stöðugt á varðbergi eða að loka á eigin tilfinningar, þá getur það einfaldlega virst vera eðlilegt ástand. Það er frekar algengt að hugsa með sér, að svona sé ég bara, en hvað ef það er ekki alveg rétt? Hvað ef þetta er eitthvað s

Í síðasti pistli fjallaði ég um hvernig við lærum ákveðin tengsl eða leiðir til þess að verja okkur í barnæsku, en ég vil taka fram hversu mikilvægt það er að tala um þessi málefni án þess að gera tengslamynstur að einhverjum nýjum persónuleika einkennum. Við erum ekki bara „kvíðin“ (e. anxious) eða „forðandi“ (e. avoidant). Við getum haft ákveðnar tilhneigingar og þær geta orðið sterkari við ákveðnar aðstæður, en við getum líka breyst. Og það að skilja sitt eigið mynstur þýð