Taktu pláss í tilverunni

Ég hef tekið eftir ákveðinni togstreitu innra með mér nýlega. Ekki vegna þess að eitthvað sé endilega að, heldur vegna þess að ég finn fyrir kunnuglegri hvöt til þess að grípa inn í. Ef eitthvað er óljóst langar mig að skapa skýrleika. Ef verkefni virðist vera að stranda langar mig að ýta því af stað. Ef einhver tekur ekki ábyrgð á sínu finn ég hvernig hluti af mér vill stíga inn og fylla upp í tómarúmið. Ég er að sjá það núna að ástæðan fyrir því að ég finn fyrir þessari til

Undanfarið hef ég verið að hugsa um hvað það þýðir í raun að vera opinn fyrir því sem maður segist vilja. Ekki bara að segja það, hugsa jákvætt eða endurtaka setningar eins og: „Ég er opin fyrir ást.“ „Ég á skilið góða hluti.“ „Ég er tilbúin að taka á móti gnægð.“ Ég held að það sé vissulega eitthvað til í því að beina athyglinni að því sem maður vill. En stundum er eins og það sé hluti af okkur sem trúir ekki alveg því sem við erum að segja. Maður getur sagt: „Ég er tilbúin

Ég hef verið að velta fyrir mér enska hugtakinu capacity; að hafa getu eða bolmagn til þess að takast á við hluti, eða jafnvel svigrúm eða rými, ekki í þeim skilningi að afkasta meiru, heldur til þess að takast betur á við það sem kemur upp í lífi manns. Mitt bataferli hefur að miklu leyti snúist um það að verða smám saman færari um að takast á við erfiðar tilfinningar eða verkefni. Áður fyrr hafði ég lítið svigrúm til þess að takast á við einfalda hluti eða daglegt líf, en í

Ég ákvað um helgina að rölta í kringum Elliðavatn í góða veðrinu, en þegar ég var komin hálfan hring settist ég niður til þess að njóta þess að sitja í sólinni og hlusta á náttúruna. Nema hvað, að ég var þrisvar sinnum trufluð af dróna sem eyðilagði svolítið fyrir mér þessa dásamlegu stund, þar sem hljóðið í drónanum var svo augljóslega ekki af náttúrunnar hendi. Ég hugsaði um myndina Eat, pray, love, þar sem Elizabeth var komin til Indlands í hugleiðslusetur og fékk til að m

„Farðu út í náttúruna.“ „Prófaðu hugleiðslu.“ „Farðu í jóga.“ „Slakaðu bara á.“ Ég hef heyrt þessi ráð oftar en ég get talið. Í hvert sinn fannst mér eitthvað vera að mér, þar sem þessi ráð voru ekki að virka á mig, en ég velti því fyrir mér af hverju ég upplifði mótstöðu gagnvart þeim. Í dag held ég að svarið sé einfaldara en ég gerði mér grein fyrir. Það er nefnilega ekki hægt að slaka á þegar taugakerfið upplifir að það sé ekki öruggt. Við höfum tilhneigingu til að líta á

Við erum dugleg að segja fólki að það eigi að leita sér aðstoðar og segja frá ef því líður ekki nógu vel. En hvað með fólkið sem viðkomandi leitar til? Höfum við sjálf fengið einhverja kennslu í því hvernig við getum verið til staðar fyrir aðra þegar þeim líður illa? Ef um alvarlegt tilfelli er að ræða er að sjálfsögðu mikilvægt að leita til sérfræðinga. En í mörgum tilfellum þarf manneskja kannski fyrst og fremst einhvern sem er tilbúinn til þess að hlusta. Ef einhver sem er

Undanfarið hef ég tekið eftir hlutum sem hefðu áður farið algjörlega fram hjá mér. Ég tók til dæmis eftir því um daginn að maginn á mér fór allt í einu að gaula. Gamla sjálfvirka viðbragðið sagði mér að standa upp og fá mér eitthvað að borða, en í þetta sinn stoppaði ég í eitt augnablik og spurði sjálfa mig, hvort ég væri í raun svöng? Það kom í ljós að svarið var nei, að maginn væri einfaldlega að vinna vinnuna sína, að líkaminn var virkur, en ekki að biðja mig um mat. Þetta

Hvenær verður vonin að hindrun? Við tölum oft um von eins og hún sé alltaf góð. Að við eigum aldrei að gefast upp, heldur að við eigum alltaf að halda í vonina. En undanfarið hef ég verið að velta fyrir mér annarri spurningu. Hvenær verður vonin að því sem heldur okkur föstum? Hvenær verður hún að ástæðu fyrir því að við horfum ekki skýrt á það sem er? Kannski er erfiðasta form visku ekki að læra að vona. Kannski er það að vita hvenær við eigum að hætta að bíða eftir því að v

Undanfarið hef ég verið að átta mig á því hversu sterk þörf ég hef haft fyrir að vita fyrirfram hvernig hlutirnir fara. Ég hef aldrei verið sérstaklega góð í því að sjá til hvernig lífið muni þróast. Ekki endilega vegna þess að ég hafi alltaf vitað hvað myndi gerast, heldur vegna þess að það gaf mér ákveðna öryggistilfinningu að velta hlutunum stöðugt fyrir mér og reyna að sjá fyrir hvað framtíðin myndi bera í skauti sér. Ég held að mörg okkar kannist við þetta; við veltum þv