Taktu pláss í tilverunni

Um daginn kom ég með hugmynd að erindi sem myndi fjalla um hvernig það er raunverulega að sitja með tilfinningum sínum og vinna úr vanlíðan. Í umræðunni kom fram að það væri hægt að stilla upp listaverki sem manneskja hafði skapað út frá eigin þjáningu. Það var eitthvað við það sem truflaði mig við það, en ég áttaði mig ekki alveg á hvað það var fyrr en seinna. Svo kom það til mín. Það var þessi hugmynd um að maður mætti ekki bara finna, vegna þess að það þyrfti að koma eitth

Ég er farin að velta því fyrir mér hvort ég sé hreinlega glöð manneskja. Það er skrýtið að segja það, vegna þess að ég hef alls ekki skilgreint mig þannig. Ég hef frekar skilgreint mig sem manneskju sem hefur gengið í gegnum erfiðleika og vanlíðan. Það hefur verið stór hluti af sögunni minni og þar með líka stór hluti af því hvernig ég hef séð sjálfa mig. En hvað gerist þegar maður hættir að vera alltaf að glíma við eitthvað? Ég hef svo lengi verið upptekin af því að skilja s

Ég sá svo fallegan regnboga á leiðinni í vinnuna um daginn og það var svo dásamlegt. Það var yndislegt að vera til, fannst mér. Það hefur nú heldur betur ekki alltaf verið þannig sem mér hefur liðið. Meirihluta ævinnar hefur mér fundist þetta líf frekar erfitt, svo erfitt að ég hef varið miklum tíma í að reyna að skilja hvað ég væri eiginlega að gera hérna og út á hvað þessi alheimur gengur. Ég er komin að niðurstöðu; ég hef ekki hugmynd. Og það sem meira er, þá er mér greini

Stundum held ég að það erfiðasta við að átta sig á eigin mynstrum sé að maður veit ekki endilega að þau séu mynstur. Ef maður hefur alla ævi verið vanur að hafa áhyggjur af því hvað öðrum finnst, að laga sig að öðrum, að þurfa ekki of mikið, að vera stöðugt á varðbergi eða að loka á eigin tilfinningar, þá getur það einfaldlega virst vera eðlilegt ástand. Það er frekar algengt að hugsa með sér, að svona sé ég bara, en hvað ef það er ekki alveg rétt? Hvað ef þetta er eitthvað s

Í síðasti pistli fjallaði ég um hvernig við lærum ákveðin tengsl eða leiðir til þess að verja okkur í barnæsku, en ég vil taka fram hversu mikilvægt það er að tala um þessi málefni án þess að gera tengslamynstur að einhverjum nýjum persónuleika einkennum. Við erum ekki bara „kvíðin“ (e. anxious) eða „forðandi“ (e. avoidant). Við getum haft ákveðnar tilhneigingar og þær geta orðið sterkari við ákveðnar aðstæður, en við getum líka breyst. Og það að skilja sitt eigið mynstur þýð

Í síðasta pistli skrifaði ég um það hvernig það sem við upplifum í æsku getur orðið svo kunnuglegt að við hættum að sjá það sem mynstur. Við lærum ákveðnar leiðir til að takast á við lífið og með tímanum geta þær farið að virðast einfaldlega vera hluti af því hver við erum. Þetta á ekki síst við um náin sambönd. Við lærum nefnilega ekki bara hvernig við eigum að haga okkur, við lærum líka oft án þess að gera okkur grein fyrir því, hvað nánd þýðir, hverju við getum búist við f

Það getur verið erfitt að átta sig á því að eitthvað í manni þarfnist heilunar þegar maður hefur aldrei upplifað neitt annað en það sem maður þekkir. Ef barn elst upp við aðstæður þar sem ákveðin tengslamynstur eru ekki heilbrigð, getur það lært að laga sig að þeim. Það lærir hvað það þarf að gera til að fá nánd, öryggi, samþykki eða einfaldlega til að komast í gegnum daginn. Það sem upphaflega var leið til að aðlagast aðstæðum getur síðar orðið að mynstri sem fylgir manni in

Við mannfólkið eyðum ótrúlega mikilli orku í að reyna að breyta fólki, aðstæðum, samfélaginu og heiminum sjálfum. Ég þekki það vel af eigin raun, en ég hef búið yfir ríkri þörf fyrir að líta út á við og sjá hluti í umhverfi mínu sem mér finnst ég þurfa að laga til þess að líða vel í eigin skinni. Fyrir meira en tíu árum síðan gerði ég samt uppgötvun sem hjálpaði mér að sjá þessa tilhneigingu frá öðru sjónarhorni. Ég sat námskeið um meðvirkni þar sem kennarinn benti okkur neme

Mín innri vinna hefur að miklu leyti farið fram ein með sjálfri mér. Ég hef tekið alls konar námskeið, farið í heilun, lesið bækur og talað við fólk. En sú vinna sem skiptir mestu máli hefur farið fram í einrúmi, þegar ég hef þurft að sitja með sjálfri mér og tilfinningum mínum í stað þess að hlaupa frá þeim, deyfa þær eða reyna að útskýra þær í burtu. Þegar maður sest niður í hugleiðslu heldur maður kannski að maður sé að fara að kyrra hugann. En þegar ekkert er til að trufl