Taktu pláss í tilverunni

Eitt af því sem mér finnst mikilvægt að segja, sérstaklega eftir að hafa skrifað um andlega vakningu, er að hún er ekki lausn á mannlegu lífi. Andleg vakning leysir ekki líkamann undan veikindum, þreytu eða verkjum. Hún fjarlægir ekki kulda, myrkur eða þá staðreynd að sumir dagar eru einfaldlega erfiðir. Hún tryggir ekki að maður vakni hress á morgnana eða sé í góðum gír allt árið um kring. Hún átti heldur aldrei að gera það. Það sem vakning breytir er ekki lífið sjálft, held

Í síðasta pistli skrifaði ég um muninn á næmni og andlegri vakningu. Mig langar að halda aðeins áfram á þeirri braut og fara yfir annað sem varð mér smám saman ljóst: muninn á vitundinni sjálfri, manneskjunni, og sjálfsmyndinni sem manneskjan viðheldur. Þegar talað er um andlega vakningu er oft gefið í skyn að maður sé að þroskast, verða meiri, hærri eða skýrari útgáfa af sjálfum sér. Að maður sé í einhvers konar stighækkandi ferli þar sem allt á að verða betra. En það sem é

Mig langar í næstu tveimur pistlum að velta fyrir mér algengum miskilningi þegar kemur að andlegum málefnum. Þetta er ekki skrifað til að leiðrétta neinn eða gera lítið úr neinum, heldur til að deila þeirri skýru aðgreiningu sem hefur smám saman orðið til í minni eigin reynslu. Eitt af því fyrsta sem ég áttaði mig á, þegar ég var komin langt inn á mína andlegu vegferð, var að það að vera næmur eða skyggn er ekki það sama og andleg vakning. Þegar ég byrjaði að kynna mér andleg

Það kom mér á óvart að átta mig á því, eftir að ég upplifði andlega vakningu, að til eru heil fræði og kennarar sem einbeita sér sérstaklega að því að hjálpa fólki að lifa lífinu eftir  vakningu. Þegar ég fór fyrst að kynna mér andlega vakningu, taldi ég að það væri afar sjaldgæft fyrirbæri sem væri aðeins fyrir útvalda. Mér datt ekki í hug að hvert einasta okkar gæti vaknað hvenær sem er, hvað þá að fólk þyrfti að aðlagast því að hafa vaknað til meðvitundar um andlegt líf. É

Ég held að þetta sé ekki sagt nógu oft, en andleg vakning getur verið svolítil … vonbrigði. Ekki vegna þess að eitthvað hafi farið úrskeiðis, heldur vegna þess að hugmyndir manns um hvernig það væri að vera vakandi eða uppljómaður reyndust alfarið rangar. Þegar maður upplifir það sem oft er kallað vakning eða einingu, fylgir því oft mikil opnun og undrun. Í mínu tilfelli var það tilfinning fyrir því að vera hluti af öllu, að vera lífið sjálft í stutta stund. Heimurinn virtist

Síðasta haust var ég eitt kvöldið að hugsa um hvernig ég gæti ekki mögulega upplifað allt í heiminum. Ég hef alltaf haft forvitinn huga. Mig langaði að prófa mismunandi hluti, læra nýja hluti og heimsækja nýja staði, jafnvel svo mikið að mér hefur fundist erfitt að velja hvað ég ætti að gera í lífinu, því ég vildi gera allt. Og að taka ákvörðun þýddi alltaf að velja eitt fram yfir annað. En ég get ekki heimsótt alla staði, talað öll tungumál, þekkt allar menningarheima, fæðst

Ég finn að ég hef að einhverju leyti fjarlægst það að skilgreina mig út frá andlegum málefnum. Ekki vegna þess að þau hafi ekki skipt mig máli – þvert á móti. Andleg málefni voru mér mikilvæg á ákveðnu skeiði. Þar fann ég orð yfir það sem ég var að upplifa. Þar fékk ég skilning og stuðning á tíma þegar ég var að reyna að átta mig á sjálfri mér og því sem var að gerast innra með mér. Þar fékk ég líka hjálp við það sem var að plaga mig, án þess að vera sett í greiningar eða að

Það er eitthvað heillandi við hugmyndina um að vera á andlegu eða persónulegu þroskaferðalagi. Hún hljómar spennandi, djúp og jafnvel aðeins töfrandi, og margir sjá fyrir sér uppljómanir, sterkar upplifanir og tilfinningu um að vera kominn á einhvern annan og betri stað. Raunin getur þó verið allt önnur. Sumir upplifa fyrst vellíðan, gleði eða eins konar sælu, og verða svo vonsviknir þegar þeir koma aftur í líkamann og þurfa að horfast í augu við óleyst mál, sársauka eða spen

Ég hef verið að átta mig á því síðustu misseri að það sem ég hef verið í gegnum má kalla heilunarfasa. Þetta hefur verið langt tímabil, með hæðum og lægðum. Stundum fannst mér mikið vera í gangi, stundum nánast ekkert. Oft leit það út fyrir að lítið væri að gerast út á við, en innra með mér var margt á hreyfingu. Á þeim tímabilum þar sem lífið var ekki sérstaklega krefjandi, ekki fullt af verkefnum eða stórum markmiðum, fannst mér eins og ég væri ekki að standa mig, ekki að n