Taktu pláss í tilverunni

Eitt af því sem mér finnst mikilvægt að segja, sérstaklega eftir að hafa skrifað um andlega vakningu, er að hún er ekki lausn á mannlegu lífi. Andleg vakning leysir ekki líkamann undan veikindum, þreytu eða verkjum. Hún fjarlægir ekki kulda, myrkur eða þá staðreynd að sumir dagar eru einfaldlega erfiðir. Hún tryggir ekki að maður vakni hress á morgnana eða sé í góðum gír allt árið um kring. Hún átti heldur aldrei að gera það. Það sem vakning breytir er ekki lífið sjálft, held

Í síðasta pistli skrifaði ég um muninn á næmni og andlegri vakningu. Mig langar að halda aðeins áfram á þeirri braut og nefna annað sem varð mér smá saman ljóst; muninn á vitundinni sjálfri, manneskjunni og sjálfsmyndinni sem manneskjan viðheldur. Þegar talað er um andlega vakningu er oft gefið í skyn að maður sé að þroskast, verða meiri, hærri eða skýrari útgáfa af sjálfum sér. Að maður sé í einhvers konar stighækkandi ferli þar sem allt á að verða betra. En það sem ég fór a

Mig langar í næstu tveimur pistlum að velta fyrir mér algengum miskilningi þegar kemur að andlegum málefnum. Þetta er ekki skrifað til að leiðrétta neinn eða gera lítið úr neinum, heldur til að deila þeirri skýru aðgreiningu sem byggir á minni eigin reynslu. Eitt af því sem ég áttaði mig á, þegar ég var komin áleiðis á minni andlegu vegferð, var að það að vera næmur eða skyggn er ekki það sama og andleg vakning. Þegar ég byrjaði að kynna mér andleg málefni og áttaði mig á því

Þegar ég fór fyrst að kynna mér andlega vakningu taldi ég að það væri afar sjaldgæft fyrirbæri, eitthvað sem væri aðeins fyrir útvalda. Mér datt ekki í hug að hvert og eitt okkar gæti vaknað hvenær sem er – hvað þá að það væri eitthvað sem maður þyrfti svo að læra að lifa með. Að það væru til heilu fræðin og kennarar sem fókusa á að hjálpa öðrum að fóta sig eftir vakningu var fyrir mér algjörlega ný hugmynd. Ég hafði, eins og margir, gert ráð fyrir að vakning væri einhvers k

Ég held að þetta sé ekki sagt nógu oft, en andleg vakning getur verið svolítil … vonbrigði. Ekki vegna þess að eitthvað hafi farið úrskeiðis, heldur vegna þess að hugmyndir manns um hvernig það væri að vera vakandi eða uppljómaður reyndust alfarið rangar. Þegar maður upplifir það sem oft er kallað vakning eða einingu, fylgir því oft mikil opnun og undrun. Í mínu tilfelli var það tilfinning fyrir því að vera hluti af öllu, að vera lífið sjálft í stutta stund. Heimurinn virtist

Síðasta haust var ég eitt kvöldið að hugsa um hvernig ég gæti ekki mögulega upplifað allt í heiminum. Ég hef alltaf haft forvitinn huga. Mig hefur langað að prófa mismunandi hluti, vil alltaf vera að læra eitthvað nýtt og heimsækja nýja staði, jafnvel svo mikið að mér hefur fundist erfitt að velja hvað ég ætti að gera í lífinu því ég vildi gera hreinlega allt, en að taka ákvarðanir hefur falið í sér að velja eitthvað eitt fram yfir annað. Ég get náttúrulega ekki heimsótt alla

Ég finn að ég hef að einhverju leyti fjarlægst það að skilgreina mig út frá andlegum málefnum. Ekki vegna þess að þau hafi ekki skipt mig máli – þvert á móti. Andleg málefni voru mér afar mikilvæg á ákveðnu skeiði. Þar fann ég orð yfir það sem ég var að upplifa, sem og stuðning á tíma þegar ég var að reyna að átta mig á sjálfri mér og því sem var að gerast innra með mér. Í andlegum málefnum fékk ég líka hjálp við að vinna úr því sem var að plaga mig, án þess að fara í gegnum

Það er eitthvað heillandi við hugmyndina um að vera á andlegu eða persónulegu þroskaferðalagi. Hún hljómar spennandi, djúp og jafnvel töfrandi, en margir sjá fyrir sér uppljómanir, sterkar upplifanir og tilfinningu um að vera kominn á einhvern annan og betri stað. Raunin getur þó verið allt önnur. Sumir upplifa fyrst vellíðan, gleði eða eins konar sælu, og verða svo vonsviknir þegar þeir koma aftur í líkamann og þurfa að horfast í augu við óleyst mál, sársauka eða spennu. En

Ég hef verið að átta mig á því síðustu misseri að það sem ég hef verið í gegnum má kalla heilunarfasa. Þetta hefur verið langt tímabil, með hæðum og lægðum. Stundum fannst mér mikið vera í gangi, stundum nánast ekkert. Oft leit það út fyrir að lítið væri að gerast út á við, en innra með mér var margt á hreyfingu. Á þeim tímabilum þar sem lífið var ekki sérstaklega krefjandi, ekki fullt af verkefnum eða stórum markmiðum, fannst mér eins og ég væri ekki að standa mig, ekki að n