Taktu pláss í tilverunni

Ég finn að ég hef að einhverju leyti fjarlægst það að skilgreina mig út frá andlegum málefnum. Ekki vegna þess að þau hafi ekki skipt mig máli – þvert á móti. Andleg málefni voru mér mikilvæg á ákveðnu skeiði. Þar fann ég orð yfir það sem ég var að upplifa. Þar fékk ég skilning og stuðning á tíma þegar ég var að reyna að átta mig á sjálfri mér og því sem var að gerast innra með mér. Þar fékk ég líka hjálp við það sem var að plaga mig, án þess að vera sett í greiningar eða að

Það er eitthvað heillandi við hugmyndina um að vera á andlegu eða persónulegu þroskaferðalagi. Hún hljómar spennandi, djúp og jafnvel aðeins töfrandi, og margir sjá fyrir sér uppljómanir, sterkar upplifanir og tilfinningu um að vera kominn á einhvern annan og betri stað. Raunin getur þó verið allt önnur. Sumir upplifa fyrst vellíðan, gleði eða eins konar sælu, og verða svo vonsviknir þegar þeir koma aftur í líkamann og þurfa að horfast í augu við óleyst mál, sársauka eða spen

Ég hef verið að átta mig á því síðustu misseri að það sem ég hef verið í gegnum má kalla heilunarfasa. Þetta hefur verið langt tímabil, með hæðum og lægðum. Stundum fannst mér mikið vera í gangi, stundum nánast ekkert. Oft leit það út fyrir að lítið væri að gerast út á við, en innra með mér var margt á hreyfingu. Á þeim tímabilum þar sem lífið var ekki sérstaklega krefjandi, ekki fullt af verkefnum eða stórum markmiðum, fannst mér eins og ég væri ekki að standa mig, ekki að n

Undanfarin rúm tvö ár hef ég verið að ganga í gegnum ferli sem ég hef reynt að skilja og útskýra fyrir sjálfri mér á margvíslegan hátt. Það er hægt að nota ýmis orð yfir það, eins og kundalini eða lífsorku sem leysist úr læðingi, en sjálf kýs ég að vera eins jarðbundin og hægt er. Það er þess vegna sem ég myndi segja, nú þegar ég lít til baka, að ég sé búin að vera að losa um djúpa, langvarandi spennu sem hefur safnast upp í líkama mínum í mörg, mörg ár. Ég fann fyrst fyrir þ

Það var ekki fyrr en nýlega sem ég áttaði mig á því að ég hef verið föst í survival mode  eða varnarviðbrögðum líkamans. Ekki þannig að ég væri stöðugt stressuð eða í augljósu áfalli, heldur á mun lúmskari hátt. Líkaminn minn var einfaldlega aðeins á verði. Alltaf aðeins að halda aftur af sér, að reyna að hafa stjórn á hlutunum. Ég hélt lengi að svona væri ég bara – að þetta væri eðlilegt ástand. Að þreytan, spennan, orkuleysið og þessi stöðuga tilfinning um að eitthvað þyrft

Við í Geðhjálp stöndum enn sem fyrr fyrir geðræktarátakinu G-vítamín á þorranum, vitundarvakningu sem snýr að mikilvægi þess að sinna geðrækt á myrkasta tíma ársins. Ég verð að viðurkenna að þessi tími er oft erfiður fyrir mig. Jólin eru liðin, dagarnir stuttir og fátt virðist taka við nema kuldi og myrkur. Undanfarið hef ég helst viljað hafa það kósý: kúra undir teppi, drekka heitt te og borða eitthvað gott. Jólafríið mitt var rólegt. Ég var með fjölskyldunni, hitti vini, pú

Ég hef verið á miklu innra ferðalagi síðustu mánuði. Það er margt sem ég hef uppgötvað en mér hefur reynst erfitt að setjast niður og koma þeim í orð. Sumt þarf maður einfaldlega að melta. Ein sú óvæntasta breyting sem ég hef gert, og jafnframt sú sem hefur haft hvað mest áhrif, er einföld: ég byrjaði að sötra te og heitt vatn allan liðlangan daginn. Ég var búin að heyra af því áður að ég hefði gott af því. Fyrir meira en ári síðan sagði ayurveda-sérfræðingur mér að drekka he

Ég sá nýlega klippu úr Vikunni með Gísla Marteini þar sem Þorsteinn Bachmann lýsti því hvernig hann vann sig út úr kulnun með aðstoð...

Ég er búin að vera í andlegum málefnum í fjórtán ár og hef heyrt flest af því sem fólki er ráðlagt til þess að það geti verið heilbrigt á...