Taktu pláss í tilverunni

Í síðasti pistli fjallaði ég um hvernig við lærum ákveðin tengsl eða leiðir til þess að verja okkur í barnæsku, en ég vil taka fram hversu mikilvægt það er að tala um þessi málefni án þess að gera tengslamynstur að einhverjum nýjum persónuleika einkennum. Við erum ekki bara „kvíðin“ (e. anxious) eða „forðandi“ (e. avoidant). Við getum haft ákveðnar tilhneigingar og þær geta orðið sterkari við ákveðnar aðstæður, en við getum líka breyst. Og það að skilja sitt eigið mynstur þýð

Í síðasta pistli skrifaði ég um það hvernig það sem við upplifum í æsku getur orðið svo kunnuglegt að við hættum að sjá það sem mynstur. Við lærum ákveðnar leiðir til að takast á við lífið og með tímanum geta þær farið að virðast einfaldlega vera hluti af því hver við erum. Þetta á ekki síst við um náin sambönd. Við lærum nefnilega ekki bara hvernig við eigum að haga okkur, við lærum líka oft án þess að gera okkur grein fyrir því, hvað nánd þýðir, hverju við getum búist við f

Það getur verið erfitt að átta sig á því að eitthvað í manni þarfnist heilunar þegar maður hefur aldrei upplifað neitt annað en það sem maður þekkir. Ef barn elst upp við aðstæður þar sem ákveðin tengslamynstur eru ekki heilbrigð, getur það lært að laga sig að þeim. Það lærir hvað það þarf að gera til að fá nánd, öryggi, samþykki eða einfaldlega til að komast í gegnum daginn. Það sem upphaflega var leið til að aðlagast aðstæðum getur síðar orðið að mynstri sem fylgir manni in

Við mannfólkið eyðum ótrúlega mikilli orku í að reyna að breyta fólki, aðstæðum, samfélaginu og heiminum sjálfum. Ég þekki það vel af eigin raun, en ég hef búið yfir ríkri þörf fyrir að líta út á við og sjá hluti í umhverfi mínu sem mér finnst ég þurfa að laga til þess að líða vel í eigin skinni. Fyrir meira en tíu árum síðan gerði ég samt uppgötvun sem hjálpaði mér að sjá þessa tilhneigingu frá öðru sjónarhorni. Ég sat námskeið um meðvirkni þar sem kennarinn benti okkur neme

Mín innri vinna hefur að miklu leyti farið fram ein með sjálfri mér. Ég hef tekið alls konar námskeið, farið í heilun, lesið bækur og talað við fólk. En sú vinna sem skiptir mestu máli hefur farið fram í einrúmi, þegar ég hef þurft að sitja með sjálfri mér og tilfinningum mínum í stað þess að hlaupa frá þeim, deyfa þær eða reyna að útskýra þær í burtu. Ég held að það sé algengt þegar fólk sest niður til þess að hugleiða, að það telji sig vera að gera það til þess að kyrra hug

Ég hef tekið eftir ákveðinni togstreitu innra með mér nýlega. Ekki vegna þess að eitthvað sé endilega að, heldur vegna þess að ég finn fyrir kunnuglegri hvöt til þess að grípa inn í. Ef eitthvað er óljóst langar mig að skapa skýrleika. Ef verkefni virðist vera að stranda langar mig að ýta því af stað. Ef einhver tekur ekki ábyrgð á sínu finn ég hvernig hluti af mér vill stíga inn og fylla upp í tómarúmið. Ég er að sjá það núna að ástæðan fyrir því að ég finn fyrir þessari til

Undanfarið hef ég verið að hugsa um hvað það þýðir í raun að vera opinn fyrir því sem maður segist vilja. Ekki bara að segja það, hugsa jákvætt eða endurtaka setningar eins og: „Ég er opin fyrir ást.“ „Ég á skilið góða hluti.“ „Ég er tilbúin að taka á móti gnægð.“ Ég held að það sé vissulega eitthvað til í því að beina athyglinni að því sem maður vill, en stundum er eins og það sé hluti af okkur sem trúir ekki alveg því sem við erum að segja. Maður getur sagt: „Ég er tilbúin

Ég hef verið að velta fyrir mér enska hugtakinu capacity, í þeirri merkingu að hafa getu eða rými til þess að takast á við allt það sem lífið hefur upp á að bjóða. Þegar ég lít til baka sé ég að ég hef breyst mikið á þessum tíma sem ég hef verið í bataferli. Áður hafði ég litla orku og jafnvel einföld verkefni í hversdagslífinu gátu reynst mér erfið. Í dag geri ég ekki endilega minna, en mér finnst ég geta tekist á við meira. Ég finn muninn á mörgum sviðum. Ég get fundið fyri

Í sumar var ég að rölta í kringum Elliðavatn í góða veðrinu eina helgi en þegar ég var komin hálfan hring ákvað ég að setjast niður til þess að njóta sólarinnar og hlusta á náttúruna. Nema hvað, að ég var þrisvar sinnum trufluð af dróna sem flaug yfir vatnið. Hljóðið fór dálítið í taugarnar á mér þar sem það var svo augljóslega ekki hluti af náttúrunni sem ég var þarna komin til að njóta. Ég hugsaði um Eat, Pray, Love, þar sem Elizabeth er í hugleiðslusetri á Indlandi og fær