Taktu pláss í tilverunni

Eitt af því sem ég hef orðið sífellt meðvitaðri um eftir mörg ár af sjálfsvinnu er hversu miklu máli það skiptir hvernig hlutirnir eru orðaðir þegar kemur að því að gefa ráðleggingar. Flestir meina vel og gefa ráð sem byggja á raunverulegri reynslu, innsýn og einlægri löngun til að hjálpa. Engu að síður man ég eftir mörgum augnablikum þar sem mér leið eins og verið væri að skamma mig frekar en hjálpa þegar mér voru gefin ráð eins og að ég þyrfti að jarðtengja mig, hækka tíðni

Fyrst eftir að ég upplifði eininguna, það að ég væri ekki aðskilin lífinu heldur hluti af því sjálfu, tók við tímabil sem var bæði dásamlegt og ruglingslegt. Það fyrsta sem ég fann var djúp gleði yfir því að vera á lífi. Það var eins og heimurinn hefði opnast á ný eða kannski eins og ég væri loksins farin að sjá hann með öðrum augum. Ég var svo yfir mig spennt að mig langaði stundum að mála allan heiminn. Ég var svo mikið hér og nú að ég átti stundum erfitt með að muna hvaða

Mig langar að halda áfram umræðunni um andlega vakningu og nefna eitthvað sem mér finnst mikilvægt að segja upphátt: andleg vakning gerir mann ekki sjálfkrafa að betri manneskju. Þetta er eitthvað sem ég hef velt fyrir mér í mörg ár. Ég man til dæmis eftir því að hafa heyrt sögur af fyrstu búddísku munkunum sem komu til Vesturlanda og stóðu allt í einu frammi fyrir freistingum og aðstæðum sem þeir höfðu ekki áður þurft að takast á við. Ég horfði líka á heimildarmyndina um Osh

Eitt af því sem mér finnst mikilvægt að segja, sérstaklega eftir að hafa skrifað um andlega vakningu, er að hún er ekki lausn á mannlegu lífi. Andleg vakning leysir ekki líkamann undan veikindum, þreytu eða verkjum. Hún fjarlægir ekki kulda, myrkur eða þá staðreynd að sumir dagar eru einfaldlega erfiðir. Hún tryggir ekki að maður vakni hress á morgnana eða sé í góðum gír allt árið um kring. Hún átti heldur aldrei að gera það. Það sem vakning breytir er ekki lífið sjálft, held

Í síðasta pistli skrifaði ég um muninn á næmni og andlegri vakningu. Mig langar að halda aðeins áfram á þeirri braut og nefna annað sem varð mér smá saman ljóst; muninn á vitundinni sjálfri, manneskjunni og sjálfsmyndinni sem manneskjan viðheldur. Þegar talað er um andlega vakningu er oft gefið í skyn að maður sé að þroskast, verða meiri, hærri eða skýrari útgáfa af sjálfum sér. Að maður sé í einhvers konar stighækkandi ferli þar sem allt á að verða betra. En það sem ég fór a

Mig langar í næstu tveimur pistlum að velta fyrir mér algengum miskilningi þegar kemur að andlegum málefnum. Þetta er ekki skrifað til að leiðrétta neinn eða gera lítið úr neinum, heldur til að deila þeirri skýru aðgreiningu sem byggir á minni eigin reynslu. Eitt af því sem ég áttaði mig á, þegar ég var komin áleiðis á minni andlegu vegferð, var að það að vera næmur eða skyggn er ekki það sama og andleg vakning. Þegar ég byrjaði að kynna mér andleg málefni og áttaði mig á því

Þegar ég fór fyrst að kynna mér andlega vakningu taldi ég að það væri afar sjaldgæft fyrirbæri, eitthvað sem væri aðeins fyrir útvalda. Mér datt ekki í hug að hvert og eitt okkar gæti vaknað hvenær sem er – hvað þá að það væri eitthvað sem maður þyrfti svo að læra að lifa með. Að það væru til heilu fræðin og kennarar sem fókusa á að hjálpa öðrum að fóta sig eftir vakningu var fyrir mér algjörlega ný hugmynd. Ég hafði, eins og margir, gert ráð fyrir að vakning væri einhvers k

Ég held að þetta sé ekki sagt nógu oft, en andleg vakning getur verið svolítil … vonbrigði. Ekki vegna þess að eitthvað hafi farið úrskeiðis, heldur vegna þess að hugmyndir manns um hvernig það væri að vera vakandi eða uppljómaður reyndust alfarið rangar. Þegar maður upplifir það sem oft er kallað vakning eða einingu, fylgir því oft mikil opnun og undrun. Í mínu tilfelli var það tilfinning fyrir því að vera hluti af öllu, að vera lífið sjálft í stutta stund. Heimurinn virtist

Síðasta haust var ég eitt kvöldið að hugsa um hvernig ég gæti ekki mögulega upplifað allt í heiminum. Ég hef alltaf haft forvitinn huga. Mig hefur langað að prófa mismunandi hluti, vil alltaf vera að læra eitthvað nýtt og heimsækja nýja staði, jafnvel svo mikið að mér hefur fundist erfitt að velja hvað ég ætti að gera í lífinu því ég vildi gera hreinlega allt, en að taka ákvarðanir hefur falið í sér að velja eitthvað eitt fram yfir annað. Ég get náttúrulega ekki heimsótt alla